saberblog

Przed wylotem do Vegas wcześnie rano zbiegłem na dół do bankomatu pobrać trochę gotówki. Naprzeciwko naszego hotelu znajdował się oddział Bank of America, z którego codziennie wybieraliśmy z pieniądze. Poranek był chłodny, wokoło nie było żywej duszy, włożyłem kartę, wprowadziłem PIN i wybrałem żądaną kwotę. Maszyna wydała mi pieniądze i paragon, odwróciłem się i wróciłem do hotelu. Jeszcze przed wejściem do windy tknęło mnie, żeby zajrzeć do portfela i zauważyłem, że brakuje w nim karty. W niecałe 30 sekund byłem znowu pod bankomatem, pod którym ustawiła się kolejka, jakiś czarnoskóry facet wypłacał pieniądze, za nim wyraźnie zniecierpliwiona kobieta przystająca z nogi na nogę. Mężczyzna wstukiwał dane i co kilka chwil, podejmował gotówkę, którą pośpiesznie upychał po kieszeniach. Przyglądałem mu się przez chwilę a gdy w końcu podjął kartę, w której rozpoznałem swoją, bez namysłu rzuciłem się na faceta, wyrwałem plastik i z całej siły uderzyłem o ścianę budynku, wykręciłem rękę i kazałem oddać wszystkie pieniądze grożąc, że zabiję. Murzyn wystraszony oddał mi zwitek banknotów a po ciosie w brzuch wyciągnął następny plik banknotów. Kobieta zaczęła krzyczeć, że napadam na bezbronnego człowieka, co odwróciło moją uwagę a murzyn wyrwał się i uciekł, a po chwili i ona wzięła nogi za pas. Choć w biały dzień w centrum miasta napadłem człowieka, przewróciłem go na ziemię, nikt nie zareagował a ja spokojnie zacząłem zbierać fruwające w powietrzu dwudziestodolarowe banknoty a potem zadzwoniłem do banku zgłosić kradzież. Okazało się, że w ciągu kilku minut choj pobrał ponad 2 tys. dolarów z czego tylko tysiąc udało mi się odzyskać. W ciągu paru chwil zdążył wypłacić gotówkę sześć razy.
W banku poradzili żeby zgłosić to na policję, co też uczyniłem jeszcze na lotnisku w San Francisco. Komentarz policjanta przyjmującego zgłoszenie: gdyby to był Nowy Jork pewnie by Pana zastrzelił…

Las Vegas, choć sztuczne, zatłoczone i bardzo komercyjne spodobało się nam głównie ze wzglądu na swoje atrakcje, niepowtarzalną liczbę świateł, kolorowych neonów i iluminacji oraz nocne życie. Ogólnie panuje tutaj straszny kicz i zbieranina: obok kopii renesansowych fresków, starożytnych rzeźb, posągów, cudów architektury przechadzają się brzuchaci turyści w klapkach, z hot dogami, lodami i piwem, albo geriatryczni starcy ledwo włóczący nogami albo siedzący w wózkach z butlami z tlenem, raz po raz zaglądając do drogich markowych sklepów, których sprzedawcy dla odmiany ubrani są bardzo elegancko. M za bardzo wczuł się w atmosferę butików i kąpiących bogactwem wnętrz hotelowych kasyn, bo defilował wyelegantowany i obrandowany jak na Włocha przystało. Ja nie dałem się ponieść czarowi tego miejsca, jak reszta tłumu nonszalancko paradowałem w znoszonym podkoszulku i przetartych spodniach, narażając się na uszczypliwe uwagi M, które skutecznie ignorowałem.

Pierwszą noc spędziliśmy w urządzonym w stylu weneckim hotelu Venetian, w apartamencie na 33. piętrze by nie mieć za daleko do sztucznie stworzonej kopii weneckich kanałów z gondolami, ale Bellaggio podobał mi się bardziej, bo w łazience mięliśmy saunę parową. Kiczowate było to wszystko, co tam stworzyli, ale na swój sposób jednak atrakcyjne. Na ulicach tłum i ścisk, nie mogliśmy się odpędzić od naganiaczy zachęcających do odwiedzenia nocnych klubów ze striptizem tudzież do skorzystania z usług agencji oferujących żeńskie lub męskie bunga-bunga.
Faceci na ulicach Vegas – pierwsza klasa – co krok było na kim zawiesić oko, atletyczni, zwykle mieszanki etniczne i zadbane zęby co stanowi typowy kontrast wobec np. modelowo szczerbatych mieszkańców Krakowa.

Wynajętym samochodem pojechaliśmy do Arizony. Prawie 2 godziny zajęło nam wydostanie się z Vegas, bo gdy raz zgubiliśmy zjazd z autostrady okazało się że następny jest dopiero za 100 km.
Śmiechu co nie miara było przy pakowaniu naszych walizek. Skoro mogliśmy liczyć na słoneczną pogodę i malowniczą Route 66 zdecydowaliśmy się na eleganckie cabrio… z bardzo ograniczonym miejscem na bagaże. M zademonstrował prawdziwy popis akrobatyki byleby zmieścić wszystkie nasze walizki w bagażniku, a ja wcale mu nie pomagałem tylko stałem jak dupa nie mogąc przestać się śmiać.
Podróż do Grand Canyon National Park zajęła nam prawie 4 godziny, z krótkim postojem przy Tamie Hoovera. W Kanionie w nocy temperatury spadały do blisko zera stopni, co dla organizmu przywykłego do upałów w ciągu dnia, było nieprzyjemnym szokiem. Rano po śniadaniu pojechaliśmy prosto na małe, ukryte wśród drzew, lokalne lotnisko na spotkanie z naszym pilotem. M mocno zaaferowany perspektywą lotu nad kanionem trajkotał bez przerwy, kręcił się w fotelu nieustannie pstrykając zdjęcia aż do momentu, kiedy zaczęło silnie rzucać naszym helikopterem i biedny musiał sięgnąć po papierową torebkę przytwierdzoną do bocznej kieszeni fotela…
Przy kolacji w hotelowej restauracji rozmawialiśmy o nas, bardzo szczerze, bez przekłamań i niedomówień. Obaj zgodziliśmy się, że doszliśmy do etapu gdzie międzynarodowe pary muszą się określić i zdecydować co dalej: czy zostać w obcym kraju czy jechać gdzie indziej, czy może wracać, która ze stron skłonna jest na większy kompromis albo nawet poświecenie.
Nie odpowiedzieliśmy sobie wprost na wszystkie pytanie, ale myślę że wybór jest tylko pozornie trudny, bo obaj już zdecydowaliśmy – górę wzięły zdrowy rozsadek i zachowawczość.

Cały poranek spędziliśmy na Alcatraz. Promem popłynęliśmy na wyspę, na której teraz oprócz pozostałości dawnego więzienia można spotkać jedynie wysiadujące jaja różnej maści ptaki, które na dodatek srają gdzie popadnie.
Na Pier 39 zjedliśmy lunch oglądając przy tym wylegujące się za oknem lwy morskie, które stanowią jedną z atrakcji tego miejsca. Zapachy wydobywające się od nich nie zachęcają jednak do dłuższego biesiadowania.

Tego samego dnia po przylocie zabrałem go na spacer po centrum, pokazałem wyjątkowe miejsca, które sam bardzo lubiłem tutaj odwiedzać, przywołałem mnóstwem barwnych wspomnień.
Pracując kiedyś fizycznie za 8.50 za godzinę z zazdrością zdarzało mi się patrzeć na gości siedzących za szybą restauracji u szczytu Market Street. Gdy teraz zobaczyłem to miejsce na nowo zapragnąłem tam wejść, by wreszcie móc je doświadczyć. Całkowitą porażką okazało się inne „nieosiągalne” niegdyś miejsce w branżowej Castro – mega wielki porcje bardzo przeciętnych potraw o smaku soli i plastiku, gdzie koniak serwuje się jak coca cole, brakuje tylko lodu…
Castro zniechęciło go widokiem nagiego faceta, który masturbował się siedząc na leżaku przed jedną z kawiarni, podczas gdy ja jedyny komentarz jaki zdołałem z siebie wydobyć to, że facet miał małego. Widząc jego ogólne wzburzenie nagle zdałem sobie sprawę jak różne obaj mamy temperamenty.
Tak jak przeczuwałem San Francisco urzekło M do tego stopnia, że pod koniec pobytu wymykał się w pojedynkę byleby do końca móc upajać się atmosferą metropolii, odkrywając przy jednej z okazji że stare mediolańskie tramwaje wywieziono właśnie tutaj.

Od kilku lat, co o roku, niezmiennie w marcu i lipcu staramy się spędzać nasze urodziny wyjątkowo. Lato w Prowansji, wiosna w Madrycie, cesarski Wiedeń, historyczny Kraków, rodzinny Wrocław. Jak dotąd wszystkie pomysły okazywały się być strzałem w dziesiątkę… może oprócz roku, kiedy dokładnie w dniu urodzin M pokazywałem mu Auschwitz. M przy każdej okazji się z tego śmieje nie przestając jednak twierdzić, że i te urodziny pozostały na swój sposób niezapomniane.
Do stworzeniu wyjątkowego anturażu w tym roku przyczynił się Swiss przenosząc nas do 1. klasy w samolocie do San Francisco. Przejazd luksusową limuzyną wprost na do wejścia do samolotu, osobna Jedynym miastem zbliżonym charakterem do Europy jest San Francisco. Co w samo w sobie jest dziwne, ponieważ San Francisco jak żadne amerykańskie miasto przepełnione jest Chińczykami i innymi imigrantami z Azji. Pomimo tego jest europejskie poprzez atmosferę wolności, także seksualnej, większej niż gdzie indziej tolerancji i rozpowszechnionej akceptacji dla inności.