saberblog

Debbie nie byłaby typową szefowa, gdyby czasami bez powodu mnie nie zrypała. Przyjąłem strategie, która na ogół się sprawdza. Staram się trzymać ją z dala od swojej pracy, informuję ją wyłącznie o sprawach absolutnie koniecznych, ale na co dzień nie chce mieć z nią wspólnego. W poniedziałek triumfalnie rzuciła wypowiedzeniem Jackie, a po kilku dniach to samo zrobił Rajiv a w Debbie zawrzało. Strzelała piorunami gdzie popadnie i trafiła też we mnie. Wyrzuciła mi wszystko czego nie zrobiłem albo nie dokończyłem a powinienem, umniejszając pozostałe zasługi twierdząc, że to co robie i sposób w jaki to robię jest „pointless”, na callu zrobiła ze mnie idiotę przy ludziach z banku, a gdy próbowałem się bronić wylała z siebie słowotok bzdur aż prawie otworzył mi się nóż w kieszeni. Nie było z kim rozmawiać, moje argumenty trafiały w ścianę, na skroni wyszła mi żyła, nabuzowany wróciłem do biurka, zamknąłem klapę od laptopa i dużo przed czasem wyszedłem z biura. Musiałem zrobić sobie twardy reset. Nie przeszło mi przez noc więc nazajutrz wysłałem sms ze jestem chory.
Godzę się na takie traktowanie tylko dlatego, że sowicie mi za to płaci, ale czasami mam ochotę jej zaj..ć.
Kilka dni po tym incydencie jej mąż, który pracuje piętro niżej wpadł podziękować mi za załatwianie pewnej jego sprawy. Trochę przesadzał z tą wielką wdzięcznością w kółko pytając czy może coś dla mnie zrobić. Debbie siedziała wtedy obok, za ścianką i się nie wtrącała. Za którymś razem gdy narzucał się ze swoją propozycją poprosiłem go, że jeśli naprawdę chce coś dla mnie zrobić to mógłby zabrać swoją żonę do domu.
Debbie uznała o za świetny żart.
Potem jeszcze na zebraniu zespołu poinformowała nas o swoim planowanym na początek marca urlopie, koledzy z zespołu zacierali ręce ciesząc się w skrytości ducha a ja na cały glos krzyknąłem juhhuu!
Debbie znów się śmiała co nie pozostawiło cienia wątpliwości, że trafiłem na kretynkę.

Kilka tygodni temu w branżowej gazecie pojawiła się informacja o planowanym zamknięciu europejskiej centrali naszej firmy. Jeszcze tego samego dnia prostującego wywiadu udzieliła szefowa PR (jakbym był normalny to bym ja normalnie bzyknął) a na drugi dzień rano wszyscy otrzymaliśmy maila od Big Nicka, że nie mamy się o co martwić bo nas nie zamykają. Im więcej jednak słyszę głosów na nie, tym bardziej skłonny jestem uwierzyć plotkom, że jeszcze w tym roku centrale przeniesie się do Luksemburga. Poza tym szefowa niedawno pytała mnie, co myślę o przeniesieniu się do innego kraju. Luksemburg wydaje mi się pod wieloma względami podobny do Szwajcarii, dlatego nie miałbym oporów żebyśmy mieli tam zamieszkać na jakiś czas.

W pracy wciąż coś się dzieje. odkąd pojawiłem się w firmie mój dział lepiej funkcjonuje ale daleko mu do stanu stabilności. Słusznie przypuszczałem, że moja praca będzie miała na celu ustabilizowanie procesu na tyle by w niedalekiej przyszłości móc przenieść go do Indii. Tyle że jak na razie do takiego stanu wcale się nie zbliżamy. Gdyby nie ciągłe łatanie dziur i gaszenie pożarów wiele rzeczy by nie zadziałało. Czasami zastanawiam się co powiedzieliby na taki stan rzeczy audytorzy z jakiej zewnętrznej firmy. Osobiście miałbym problem ze znalezieniem w naszym pożal się boże archiwum faktury zapłaconej w poprzednim miesiącu…

W marcu przyjeżdżają do nas Hindusi na work shadowing. Teraz role się odwracają. To ja będę tym który przekazuje wiedzę innym. Na razie jednak muszę uporać z bardziej przyziemnymi sprawami, próbuję znaleźć Hebana, który umiałby obsługiwać Outlooka i Excela i który odróżnia euro od franka szwajcarskiego. Tym szczycących się dyplomem i 6letnim doświadczeniem w księgowości, ale nieodróżniających kredytu od debetu musieliśmy podziękować.