saberblog

Od paru tygodniu oglądam mieszkania wystawione na sprzedaż.
Zanosiłem się z tym zamiarem od kilku miesięcy, ale ciągle napotykałem różnorakie przeszkody: słabo płatna praca, niechęć rodziców, brak czasu etc i wreszcie nadszedł moment kiedy wszystko wydawało się mi mówić TO TERAZ JEST TEN MOMENT.

Koleżanka nakręciła mi swoja koleżankę – agentkę nieruchomości, z którą od jakiegoś czasu jeździmy po Wrocławiu i oglądamy wspólnie mieszkania.
Pieniądze jucz mam, sprzęt do mieszkania wybrałem z katalogu, mam zapal, sporo dobrych chęci, nawet starzy chcą się mnie już pozbyć ze wspólnego gniazda i obiecują wspomóc…

Pojawiła się jednak inna nieprzewidziana przeszkoda: mieszkania oferowane na rynku są albo za drogie albo tak zaniedbane, ze musiałbym na dzień dobry zrobić w nich poważny remont a na to nie mam czasu ani ochoty ani aż takich funduszy.

Oglądając te paranascie mieszkań zobaczyłem co ludzie potrafią zrobić ze swoim domem, jak zapuścić ściany, podłogi, jak przemalować sufity, jakie paskudztwo wykleić na ścianach albo jak zdemolować łazienki czy klatki schodowe.
Wszędzie miałem ochotę demontował, zdzierać, przemalowywać, naprawiać.
W zadnym z oglądanych nie czułem się by mógłby być to mój przyszły dom.
Znów muszę czekać….

Razem z kumplem wsiadamy razem do winy na parterze.
Oprócz nas dwóch wsiada pełno ludzi, m.in. jakaś brunetka i paru obcych facetów.
Winda rusza i zatrzymuje się na czwartym piętrze:
Nagle odzywa się kobitka:
– Szóste piętro dopiero będzie?
Ja z trudem pohamowując śmiech
– Zwykle tak już jest ze najpierw jest czwarte, a potem dopiero piąte i szóste…
Na to wcina się kolega:
– Nie, szóste już przejechaliśmy…

W moim biurze zatrudnili nowego chłopaka. Dołączył jednak do innego działu. Codziennie marynarka, dobre gatunkowo koszule, oryginalne spodnie, idealnie dopasowany krawat i buty, na głowie co nuż inna fryzura, raz przylizana żelem na prawą a raz na lewą stronę…
Rewia mody rodem z gayPlanet a zajmuje się pracami fizycznymi. Wszystkie niedopieszczone foczki ślinią się na jego widok i nieustannie komentują, gdy tylko przechodzi się po korytarzu.
Natknąłem się na niego przy automacie do kawy i miałem okazję przyjrzeć się mu z bliska:
– misiu chyba żony przyszedł sobie poszukać no bo raczej nie pracować…

W biurze zapieprz, wszyscy zalatani albo przy biurkach zajęci swoimi sprawami.
K. od kilku dni użera się z jakimś klientem z Węgier.
Wchodzi nasz szef, pyta się mnie jak wygląda sytuacja w UK i Irlandii.
Naszą rozmowę słyszy K. Odwraca się i pyta szefa: – Masz chwilkę?
On odpowiada: – zależy o co chodzi?
Ona: – …bo mam teraz chwilkę, żeby z Tobą porozmawiać.

Zamówiliśmy dziś pizze z Huty, miały być 3 duże, z mnóstwem dodatków i dostarczone w ciągu 30 minut do naszego biura. Po 50 minutach i jednej odbytej rozmowie telefonicznej nie doczekaliśmy się jednak dostawy.
K. wzięła sprawę w swoje ręce – jeden jej telefon i zupełnie przypadkiem odkryliśmy nową promocję w Pizzy Hut – zamów 3 duże pizze a wszystkie dostaniesz gratis…

Wróciłem do domu i dostałem zjebke, że nie dzwonie, że pracuje do pozna, ze przesadzam, ze nie jem domowych obiadów, ze ciągle mnie nie ma.

A co mam robić?
Z nikim się nie spotykam, na nikim mi nie zależy, nie umiem wykrzesać z siebie żadnych uczuć względem drugiej osoby. Jedyne w czym znajduje satysfakcje jest praca – jakakolwiek, byleby czym pajac myśli.

Mam jeszcze przyjaciół i kilku dobrych znajomych – gdyby nie oni, nie byłoby mnie.

To nie władza korumpuje, korumpuje lęk przed utratą władzy.

Przyleciała W.
Spotkaliśmy się dziś prawie po 2 latach.
W ciągu 180 minut nie da się jednak opowiedzieć 2 lat życia.
Jest mi dziwnie smutno, że tak się wszystko ułożyło.
Nigdy nie spodziewałem się, że będą nas dzieliły tysiące kilometrów.
Nie tak miała wyglądać nasza przyjaźń, nie tak miało potoczyć się życie.
Jest mi żal upływającego czasu – strasznie żal…