saberblog

Cześć moja ulubiona koleżanko!

Postanowiłem napisać do Ciebie parę słów z okazji takiej, że dawno się nie widzieliśmy. List piszę trochę „na kolanie”, więc wybacz jeśli będzie trochę chaotyczny i z wieloma skrótami myślowymi.

Do krainy pełnej wzgórz, bagien, pagórków, torfowisk i opuszczonych zamczysk wyjechać mi się nie udało w tym roku. Przyznam szczerze, że bardzo to przebolałem, gdyż strasznie liczyłem na ten wyjazd. Z perspektywy czasu muszę przyznać, że jednak nie ma złego, co by na dobre nie wyszło. Teraz cieszę się, że jestem tutaj, w Polsce, bo wydarzyło się coś, na co warto czekać całe życie… Nie o tym będzie jednak ten list.

Na uczelni idzie mi jako tako, jeden przedmiot już zaliczyłem a inne czekają mnie w styczniu. Trochę boję się nadchodzącej sesji, bo jakoś nie potrafię się zmobilizować, ni to mi się nie chce, ni to energia mnie rozpiera, myśli krążą wokół innych spraw – jakąś melancholia lub fąfra mnie dopadła.

Moja pani promotor okazała się wspaniałą kobietą i bardzo konkretną za co wprost ją ubóstwiam. Mamy sobie wiele do powiedzenia, ale pomimo stosunku relacji student – wykładowca spotkania przebiegają w bardzo przyjacielskiej i partnerskiej atmosferze. Mam ciekawy pomysł na temat pracy magisterskiej, ale na razie cichosza!

Moja kuzynka A. obroniła się w październiku na ocenę bardzo dobrą a teraz pracuje w tym ośrodku na Obornickiej. Jest bardzo zadowolona, że pracuje w swoim zawodzie. Ostatnio mocno trzymamy razem sztamę i bawimy się w tych samych miejscach i imprezach.

Wiesz Olu, strasznie Cię lubię, mam nadzieję że pomimo upływu lat, różnych studiów i fascynacji, zawsze znajdziemy w sobie to coś, co nas do siebie przyciąga. Za każdym razem kiedy rozmawiam z kimś o swoich przyjaźniach, wspominam Ciebie i zawsze w myślach się uśmiecham. Nie zamieniłbym Cię na nikogo innego. Dość tej wazeliny, bo zaraz zrobi się zbyt ckliwie…

Newsy, ploteczki, podsłuchane:

– M&Ms rzuciły swoich chłopaków, niemal w tym samym czasie i z tych samych powodów. Teraz są same a M. dziwi się że nikt jej nie chce. Gdy wspomniałem coś niechcąco o jej wrednym charakterku, życiowym materializmie – o mało mnie nie zlinczowała. No cóż, nie jesteśmy doskonali, ale kłamać to ja jej nie będę.

– Sylwia S. po raz trzeci zmieniła temat pracy magisterskiej i chodź już prawie styczeń, jest nadal w polu i błądzi…

– Marysia ciągnie dwa kierunki studiów i jest jak rozpędzona lokomotywa. Podziwiam ją za to, że pomimo wielu zajęć, podwójnych stresów – potrafi nadal być życzliwa i taka koleżeńska.

– Mariusz też błądzi z tematem pracy.

– Ania S. pracuje u taty jakoś daję rady.

– Boba ciągnie dwa kierunki: germanistykę i coś z ekonomią i jest bardzo zadowolona.

– Galek znów na pierwszym roku polibudy

– Kamil T. i Oktawian jakoś brną na czwartym roku polibudy. Kamila spotkałem kiedyś w rynku i tak nam się fajowo gadało, że wylądowaliśmy w knajpie na piwie. Ciekawe doświadczenie tak powspominać stare dzieje.

– Kamil R. pracuje jako administrator sieci w Banku Zachodnim WBK na placu Kościuszki. Dostał tą pracę po znajomości. Na okres pracy wziął dziekankę.

– Grzesiu L. bryluje.

Ostatnio często bywam w kinach, teatrach i na wystawach. Nigdy za tym nie przepadałem, ale znalazłem w tym niesamowitą przyjemność. Koniecznie obejrzyj „Cześć Tereska” no i „Aberdeen”. „Tereska” to film dla Ciebie, bo o trudnych dzieciach, a „Aberdeen” – jeden z niewielu filmów, w którym istnieje nienaruszalne tabu czy też wartość, z której się nie kpi i nie żartuje. Warto! „Intymność” jest bezpłciowa, choć film jest podobno tylko o płciowości – no cóż coś w tym jest ale wrażenie robi mizerne.

Moja uczelnia coraz po raz kolejny urządziła półmetek dla wydziału GN. Za rok pewnie też skusimy się na jakiś bal magistra czy coś w tym stylu. Rewia mody oczywiście nadal istnieje, podobnie jak „świadczenie sobie wzajemnych usług marketingowych”…

Mam nadzieję, że zaraz po mojej sesji tzn. ok lutego uda nam się zobaczyć i pogadać. Lubię pisać listy, ale pogaduszek w cztery oczy nie da się porównać czy też zastąpić niczym innym.

Trzymaj się ciepło, walcz o swoje, no i wesołych świąt.

Mam nadzieję, że nie zanudziłem Cię swoim listem a za wszelkie błędy ortograficzne bardzo przepraszam. Ostatnio dają mi się we znaki…

Serdeczności

P Sz

Wrocław 21 grudnia 2001 r.

Cześć moja ulubiona koleżanka ze szkolnej ławy!

Pomyślałem sobie, że na razie nie ma zbyt dużych szans byśmy spotkali się w stereo i kolorze, bo Ty przygotowujesz się do obrony pracy magisterskiej a ja właśnie wkraczam w ten okres swojego studenckiego życia kiedy AE najbardziej daje mi do wiwatu… 

Chciałem cię zapewnić, że nie uleciałaś mi z pamięci bo niby czemu? Rozumiem, że nie zawsze jest czas albo chęć do napisania czegokolwiek. Wychodzę z założenia, że lepiej pisać rzadziej, ale z potrzeby, niż częściej, z obowiązku. Lubię pisać do Ciebie, bo jesteś jedną z nielicznych osób, które zwracają uwagę na to, co i jak piszą. Za to bardzo Cię lubię…

Naiwnie wciąż myślę, że zdam coś przed terminach, ale biorąc cały konglomerat pewnych cech mojego charakteru – systematycznością nie grzeszę i nawet jak mam długi weekend na zrobienie czegoś, mogę się silić i tak nie zrobię tego tak dobrze i efektywnie, jak noc lub dwie przed ostatecznym terminem… Stres działa dla mnie na mnie mobilizująco!

Co słychać u naszych znajomych?

– M&M’s jadą do USA, na wakacje, obie napisały już prace magisterskie, obu promotor je zwróciła twierdząc, że treść nie jest adekwatna do tematu…

– Mariusz D. – też jedzie do USA, kończy pracę, ale każdy rozdział opisuje co innego, więc też źle…

– Sylwia S. – pracuje i z tej okazji będzie bronić się dopiero potem.

Jako że list piszę trochę na raty, to znaczy od przypadku do przypadku… mogę Ci już śmiało zakomunikować że M&Ms + Mariusz obronili się na piątki!

Kilka tygodni temu zarezerwowałem sobie bilet lotniczy do San Francisco. Postanowiłem, że pojadę w ciemno, nie mam tam żadnych znajomych, miasta nie znam i chyba ten dreszczyk pociąga mnie w tym najbardziej. Moja mama naoglądała się TVNu i teraz martwi się za dwoje, czy aby samolot z jej synusiem nie uderzy np. w Kapitol. Byłoby ekscytująco no nie Olka? Hahaha

Nie miałem żadnych konkretnych planów na wakacje, stąd chyba ten trochę zwariowany pomysł. Myślę sobie, że to ostatni dzwonek, żeby przeżyć jeszcze jakąś przygodę, którą będę mógł opowiadać jak skończę 30 czy 40 lat…

Wspominałem Ci już, że praktycznie przez cały luty byłem w rozjazdach a teraz jakbym się ustatkował? Najbardziej cieszę się chyba z tego, że poczucie samotności nadchodzi mnie nie tak często jak kiedyś. Znasz mnie trochę, więc wiesz, że mam wielu znajomych, koleżanki kolegów, kumpli, kilku przyjaciół, lubię otaczać się ludźmi i raczej nie należę do typu samotnika. Każdy z nich jest od innego rodzaju spraw, problemów czy zwątpień i na swój wyjątkowy sposób potrzebny. Żadna moja poważna znajomość nie jest lajtowa tzn. o niczym. Czasem jednak zdarza się i tak, że potrzebuję z kimś pogadać, ale jeden jest poza miastem, inny pracuje, uczy się, jeszcze inny jest za granicą lub dana osoba po prostu nie nadaje się do rozmowy na frapujący mnie temat….Ok dość tych wynaturzeń!

Między 1-2 maja byłem w Kaliszu na Przeglądzie Sztuki Aktorskiej. Obejrzałem kilka przedstawień i  muszę wyznać, że chyba lubię teatr. Gdybyś kiedyś miała okazję zobaczyć „Balladę o Zakaczawiu” polecam! Najbardziej oczywiście wspominam bankiet zorganizowany po festiwalu i nie świadczy to zbyt dobrze o mnie, ale naprawdę tak czuję.

Po sukcesie „Amelii” postanowiłem pójść za ciosem i obejrzałem „Bóg jest wielki a ja malutka” – no cóż – moim zdaniem – porażka, w ogóle się nie śmiałem, film byle jaki, chyba że to ze mną jest coś nie tak i nie dostrzegam zawoalowanego humoru. Olu, oglądałaś może „On, ona i on” czy „On ja i on” – film włoski, trochę śmieszny i taki inny niż inne filmy o tej tematyce? Najbardziej polecam Ci „Fanatyka” – można sobie popłakać co czasem zdarza się nawet takiemu cynikowi jak ja.

Moja koleżanka Wiola jedzie 3.06 do LA a stamtąd do Lake Tahoe. Nie będziemy wiedzieć się aż do października i chyba zaczynam źle się z tym czuć. Ostatnio spotykaliśmy się non-stop, tak jakby można było przeżyć cztery miesiące w dwa tygodnie. Głupie nie?

Ania S. ma się bardzo dobrze. Ostatnio brała udział w sztuce Szekspira na Festiwalu Teatrów Szekspirowskich we Wrocławiu. Coś się dzieje w jej życiu jak widzisz. Podsunęła mi do przeczytania kilka książek Paulo Coelho: „Alchemika” i „Weronika postanawia umrzeć”. Przeczytałem je jednym tchem i znowu odczułem coś, co sprawia mi dużą przyjemność.

Wiesz że po chorobie (leżałem w łóżku prawie trzy tygodnie) jak nigdy przedtem, tak rozpierała mnie energia, że wybrałem się na dyskotekę potańczyć? Punkt 22. wszedłem na parkiet a od 3 nad ranem nagle się zatrzymałem i stwierdziłem, że chyba jestem zmęczony. Podobałem się sobie taki tryskający energią i lekko rozentuzjazmowany. Teraz znów jestem stateczny, poukładany, ale czasem lekko amoralny.

Pożyczyłem Agnieszce Sz. tę płytę, którą przegrałem i Tobie. Zakochała się w tamtych piosenkach i płyty nie słuchałem już chyba od świąt… Niestety.

Wiesz że Agnieszka się zaręczyła? Kupili już nawet mieszkanie w Obornikach Śląskich i to bez wiedzy rodziców! Bardzo romantyczne, cieszę się jej szczęściem, choć „kolega: nie przypadł mi do gustu. Wychodzę z założenia, że to ona ma być z nim szczęśliwa, nie ja…

Z moją mamą jakoś się tolerujemy, do domu mogę wracać już praktycznie kiedy chcę, o ile tylko pomagam w domu. Najlepszy jestem w zmywaniu naczyń, bo robi to za mnie zmywarka😊

Jak Twoje szukanie pracy? Jak samopoczucie ogólne?

Postaram się wyciągnąć Cię na jakieś spotkanie, ale czasem sama wiesz jak jest. Dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane.

Moja pani promotor mnie chwali. Mam wrażenie, że znowu udało mi się zawrócić w głowie jakiejś kobiecie w średnim wieku. Taki już jestem zboczony…

życzę Ci cierpliwości i dystansu w walce z ludzką głupotą i bezmyślnością, wnikliwych obserwacji i trafnych wniosków w całym najbliższym tygodniu.

Dbaj o siebie koleżanko ze szkolnej ławy!

Pozdrawiam serdecznie

PS

PS dostałem bardzo fajne pióro w prezencie. Duże, kolorowe, fikuśne, kosmiczne i takie gadżetowate, że od razu mi się spodobało! Powoli zaczyna rzucać mi się na głowę…

10 maja-1 czerwca 2001

Cześć Olu!

Boże jak ja dawno się do Ciebie nie odzywałem… Postanowiłem się jednak sprężyć i napisać choć kilka słów o tym, co u mnie słychać.

Studia. Jakoś mi idzie. Czasami mam takie dni, że wracam do domu wściekły i zmęczony, by na chwilę móc odpocząć i wtedy zwykle przypominam sobie, że muszę uczyć się dwóch rzeczy naraz. Po co mi tyle mądrości, skoro nie mam czasu z niej korzystać? Ostatnia sesja zimowa przebiegła bez poślizgu. Pierwszy raz, w całej swojej uniwersyteckiej karierze, udało mi się mieć średnią 4.0. Może nie są to wyżyny geniuszu, ale dla mnie to sukces! Skończyłem z matematycznymi przedmiotami i nareszcie zaczyna uczyć się tego, co naprawdę mnie interesuje. Wybrałem sobie specjalizację Integracja Europejska i lepiej żebyśmy do tej Unii weszli, bo inaczej będę musiał się przekwalifikować. Teoretycznie powinienem się teraz uczyć, ale sprawa się brzydko mówiąc rypła, bo pokusa pisanie do Ciebie listu jest silniejsza i tylko to zaprząta teraz moją głowę. Właśnie patrzyłem sobie na spis rzeczy, które zaplanowałem zrobić w tym tygodniu i staram się wyszukać te, które mógłbym załatwić bez specjalnego wysiłku, ale też jednocześnie mieć poczucie dobrze spełnionego obowiązku. Ja to mam problemy co? W ogóle życie studenta AE jest bardzo ciężkie…

Biblioteka. Po dwóch i pół roku wybrałem się pierwszy raz zamówić jakieś podręczniki i przy okazji „rozdziewiczyć” swoją kartę biblioteczna. Byłem nawet w czytelni czasopis i wiem jak ona działa, choć wypełnianie rewersów jeszcze tak zupełnie nie opanowałem.

LO. Byłem u Ani K. nic się nie zmieniła. W szkole pracuje nowy pedagog, jest bardzo atrakcyjną młodą kobietą. Na miejscu licealistów miałbym teraz mnóstwo problemów wychowawczych, bo ta pani to prawdziwy puch i piana!

Sprawy sercowe. Szczęśliwy już tylko bywam. Kiedyś wydawało mi się, że najlepiej być zawsze samemu, niezależnym, bez zobowiązań, ale gdy już raz spróbowałem – zmieniłem zdanie. Zachowałem jednak pewien „wentyl bezpieczeństwa”, bo nawet ktoś komu bardzo zaufasz i przed kim się otworzysz, z czasem może cię zawieść lub nie docenić twojego wysiłku. który tyle cię kosztował, by się wewnętrznie przemóc. Problem w tym, że pozbieranie się po takim doświadczeniu – metaforycznie mówiąc – nie jest czymś co tygryski lubią najbardziej… Chyba zaczynam dojrzewać. p

Praca. Postanowiłem znaleźć sobie wakacyjną praktykę, bo wszystko wskazuje na to, że do USA najprawdopodobniej nie polecę. Wiesz, że dostałem wizę turystyczną na 10 lat? Gdyby po studiach szło mi byle jak, zawsze będę mógł w emigrować hahaha.

Hit na AE. Co mówi bezrobotny absolwent AE do pracującego absolwenta AE? Odpowiedź: – Dwie knysze poproszę. Smutne, ale prawdziwe.

Seminaria. Dzięki swojemu nieodpartemu urokowi koligacjom z panienkami tosterami (po solarium) i kolegami z wypchanymi portfelami (swoich tatusiów) trafiłem do bardzo fajnego promotora. Pani jest elegancka, w średnim wieku a takie zwykłe miały do mnie sentyment i słabość.

Koledzy i przyjaciele. Ania S pracuje u taty i chce wyjechać na rok do Australii, by skończyć tam jakąś szkołę. Jak dla mnie to strata czasu, bo nawet na Antypodach trzeba się uczyć.

Spotkanie. Olu bardzo chciałbym się z Tobą spotkać. Mam np. wolne poniedziałki, więc gdybyś znalazła czas i chęci? W weekendy zwykle wyjeżdżam i nie ma mnie we Wrocławiu.

Uzupełnienie. Na AE mam teraz kocioł, bo praktycznie każdy przedmiot wiąże się z napisaniem eseju, biznesplanu lub innej pracy kontrolnej, co nie jest takie proste.

Życzę Ci Wesołych Świąt, dużo dużych jajek, wilgotnego poniedziałku i przystojnego zajączka!

Gdyby się jeszcze kiedyś okazało, że coś nacisnęłaś niechcąco w komputerze, daj mi znać. Ja to już wszystko przerabiałem, więc teraz służę doświadczeniem.

Życzę cierpliwości i dystansu w walce z ludzką głupotą i bezmyślnością, wnikliwych obserwacji i trafnych wniosków w całym najbliższym tygodniu

serdeczności

P

Wrocław 9 kwietnia 2001