saberblog

Odkąd mam dla siebie więcej czasu, wróciła we mnie entuzjazm i pozytywna energia, mam chęć wyjść gdzieś po pracy, spotkać się ze znajomymi, pójść na lody do parku, rower, nawet robienie zakupów sprawia mi przyjemność. Teraz dopiero dostrzegam jak bardzo było stłamszony i udupiony przez te ostatnie kilka miesięcy. Istniała tylko praca i sen przeplatane zmaganiami w „gaszeniu pożarów” bo przecież zawsze dodatkowo musiałem coś na szybko załatwić, kupić, zorganizować, gdzieś pójść, coś zjeść co wydawało się dodatkowym ciężarem, bo brakowało mi zapału i chęci, czułem się zmęczony, niewyspany i zestresowany. Nałożyła się na to jeszcze niezdrowa atmosfera w zespole, nieogarnięty i chaotyczny szef, nierealne terminy oraz absolutny brak komunikacji. Znajomi wokoło komentowali, że to cena dobrze płatnej pracy i że musze się przemęczyć z rok a dopiero później poszukać nowego zajęcia. Początkowo się buntowałem, wściekałem się sam na siebie, co mi strzeliło do głowy, żeby zmieniać prace, dostawałem za swoje i było mi z tym nie do śmiechu. Z czasem postanowiłem zacisnąć zęby i dotrwać do końca roku by potem rzucić w pieruny taka robotę. Jak było bardzo ciężko i robiło się nieznośnie brałem chorobowe albo urlop na żądanie i trwałem od weekendu do weekendu. Szczęśliwie nadszedł maj, stary klient się na nas wypiął a nowy przyjął mnie z otwartymi ramionami wprowadzając nowy standard pracy. Ludzie są mili, profesjonalni, chętni do pomocy, moja szefowa cierpliwie tłumaczy, nie zbywa pytań, dba o dobrą atmosferę w zespole, szanuje swój czas jak i innych, wymaga ale niczego nie narzuca. Rozumie i przestrzega równowagi między życiem zawodowym i prywatnym, wie że codzienne nadgodziny, zarywanie nocy i praca w weekendy to nie jest droga do sukcesu. W efekcie odzyskałem dobre samopoczucie i satysfakcję z tego co robię. Nie myślałem, że sytuacja może się tak diametralnie zmienić.
Regularnie zacząłem pojawiać się w biurze, spodobało mi się wczesne wstawianie, poranne cappuccino z A. w firmowej kuchni i mnóstwo śmiechu, bo przy całej sympatii dla nowego pracodawcy – każda duża organizacja to pole do popisu dla absurdów i niezliczonych anegdot.

Obserwuję jak powoli wypala się euforia niesienia pomocy uchodźcom zza wschodniej granicy. Nie nazwałbym tego jeszcze niechęcią czy ksenofobią, ale ewidentnie dostrzegam pierwsze oznaki wypalenia wolontariatem. Dziś fala uchodźcza opadła, ale wojna trwa a obywatele Ukrainy są wśród nas. Widzimy ich nie tylko na dworcach, w kolejkach po PESEL, punktach wsparcia, lecz także w szkołach, przychodniach, sklepach. Pojawiły się też pytania, jak długo jeszcze mamy im pomagać. Kończy się „miesiąc miodowy” i przychodzi rozczarowanie codziennością. Wojna się nie skończyła, co rozczarowuje, do o tego dochodzi to, że uchodźcy, których mamy u siebie lub których mijamy, nie zachowują się tak, jak zakładaliśmy. Mieliśmy w głowie ich obraz i oczekiwania z nimi związane, tymczasem to żywi ludzie z emocjami, własnym, czasem odbiegającym od naszych wyobrażeń pomysłem na życie. Są inni niż myśleliśmy. Mieszkanie u wolontariuszy było rozwiązaniem tymczasowym. Taka pomoc też nie może trwać wiecznie. Emocje, które na początku uskrzydlały, powoli opadają. Pomagający tracą siły i sami być może wkrótce będą wymagali pomocy. Kilku znajomych z osiedla znalazło się w takiej sytuacji, użyczyli mieszkań przeznaczonych na wynajem a teraz mają garb w postaci kilkuosobowej osobowej rodziny na utrzymaniu, bo ci nie pracują a samo wspieranie ich nie interesuje, bo liczą na finansową pomoc. Sam też się „znieczuliłem”, mieszkanie mogę wynająć, ale nie oddać za darmo. W pracy ile razy ktoś przesyła mi maila z prośbą o datek, od razu kasuje. W pracy nie biorę udziału w akcjach kupowania „cegiełki” w postaci kawałka ciasta za dychę i drażni mnie kiedy ktoś dyskutuje, że odmawiam bo przecież mnie stać. Nie przygarniam też kotów, psów, chomików i papug przywiezionych ze wschodu.

M. odwiedził mnie we Wrocławiu, mieliśmy bardzo ambitne plany weekendowe, które pokrzyżowała moja niedyspozycja. Miał być Kraków albo Gdańsk a ostatecznie zostaliśmy na miejscu biegając po lekarzach. Z przykrością muszę stwierdzić że zaczynam się „sypać”, twarz też mam jakaś ulaną i wiecznie spoconą, cherlawy i wątły jestem, styty, ospały i ciągle obolały, wyniki nie pozostawiają złudzeń i są pokłosiem zaniedbań z okresu pandemii kiedy nieustannie pracowałem z domu, mało się ruszałem, nadużywałem wysokoprocentowych trunków i jadłem na bogato. Nie są już w stanie pomóc mi żadne okłady z kostek lodu, korektory, złote nici, algi, masaże i peelingi, bo niestety świecąca napuchnięta gęba odkrywa wszystkie zaniedbania ostatnich miesięcy. Kiedyś cieszyłem się na lato, wyjazdy, imprezy, kluby, pełnię życia a teraz najchętniej pojechałbym do sanatorium. Odkąd zacząłem chodzić regularnie do biura wziąłem się za siebie, jem normalnie i zdrowo, ograniczyłem alkohol, kawę, mięso, węglowodany i cukier, mam czas na rower albo inne aktywności fizyczne. Już po kilku dniach odczułem nie małą różnicę, a staram się osiągnąć tylko efekt najlepszej wersji siebie, bo wieku starczego niestety już nie przeskoczę. Jak to powiedział pewien mędrzec: w życiu wszystko odchodzi: przyjaciele, pieniądze, młodość, ale bebzol zawsze będzie z tobą, bebzol tak po prostu nie odejdzie. Rezultaty i efekty przysiadów widzę też w biurze, kręcą się koło mnie fajne, ładne dziewczyny, kokietują, zagadują, czasami proszą o pomoc a ja chętnie uczestniczę w tym tańcu godowym, do czasu kiedy zorientują się, że przystawiają drabinę do złej ściany.
M. w domu to prawdziwie szczęście, to los wygrany na loterii. Mieszkanie lśni i pachnie, okna widać że są czyste z 4. czwartego piętra, na podłogach ani śladu kurzu, można robić operacje na otwartym sercu, nie obyło się jednakże bez przemeblowania, prania i pozbywania się starych gratów, ale ostatecznie było warto. Dodatkowo obiad jak w restauracji i magiczne słowa: ty sobie usiądź, odpocznij, ja to zrobię. Po prostu nirvana. A ja naiwnie dotąd myślałem, że mężczyźni którzy są w stanie mnie uszczęśliwić to barmani.
Moja mama, która gotuje najlepiej na świecie, pracuje, sprząta, dba o dom, dodatkowo mega dobrze wygląda i ma zawsze wszystko zorganizowane na tip top, a testu „białej rękawiczki” uczyła się zaraz po urodzeniu przyznała się, że moja bratowa w porównaniu z moim M. to przepaść kilku lat świetlnych. Tak, właśnie, bo nie wolno w życiu przechodzić obok szansy, która może się nie powtórzyć.

W ferworze zmian codzienności nie potrafiłem zebrać się, by usiąść i pokusić się o odrobinę refleksji przelanej na klawiaturę. Nie zdawałem sobie sprawy jak mocno zgnuśniałem w nowej pracy, przytłoczony nowymi obowiązkami zatraciłem się w jednostajnym stylu życia, co wyszło mi w końcu bokiem, bo jak niedawno zrobiłem sobie wyniki, to dostałem taką reprymendę od lekarza, że poszło mi w pięty.
Po Wielkanocy, wróciłem do pracy kiedy gruchnęła wiadomość, że klient rezygnuje z naszych usług a nasz zespół projektowy ulega rozwiązaniu w trybie natychmiastowym. Nagle okazało się, że to co robimy od stycznia nie jest ani krytyczne ani pożyteczne za to bardzo kosztowne, klient przykręcił kurek z pieniędzmi a my wszyscy praktycznie z dnia na dzień wylądowaliśmy na bruku. Mój pan dyrektor próbował jeszcze coś ugrać, angażować nas w dodatkowe tematy, ale wszyscy zdawaliśmy sobie sprawę, że to nasze ostatnie podrygi a za kilka dni zostaniemy po prostu na lodzie. Moja nowa szefowa z Warszawy zorganizowała mi rozmowę z nowym potencjalnym klientem i tak, jeszcze tego samego dnia dowiedziałem się, że z głodu ani nudy nie umrę. Pracuję dla Brytyjki polskiego pochodzenia, w prawdziwie międzynarodowym zespole, projekt przewidziany jest do końca czerwca przyszłego roku a najważniejsze – zadania wykonuję w ustalonych godzinach pracy i znowu mam czas na życie. Nasza rozmowa trwała 20 minut, od razu między nami zaklikało a na koniec dnia dowiedziałem się, że mam tę rolę w projekcie. Stary klient przypomniał sobie o mnie jak tylko zaczął palić mu się grunt pod nogami, bo niestety zostawiliśmy go z dnia na dzień, ale nie ja ustalam reguły tej gry. Poświeciłem dodatkowy dzień, żeby wyprostować niektóre tematy ale następnego bez wyrzutów sumienia oznajmiłem że mój czas się dla nich skończył, poza tym zaczynam nowy projekt, moja doba ma tylko 24 godziny a czas nie jest już z gumy. Nie byłem w takim podejściu osamotniony, a stary klient musiał się pogodzić że z niewolnika nie ma pracownika. I tak ostatnie dni kwietnia spędziłem przygotowując się do przejęcia nowej roli i nowych obowiązków, a odbywało się to w tak przyjemnej atmosferze, o której mogłem kiedyś tylko pomarzyć. Pobyt w Szwajcarii bardzo mi w tym pomógł, bo miałem czas na spotkania ze znajomymi, wyjścia na miasto, spacery i celebrowanie zwyklej codzienności w postaci wspólnych śniadań i kolacji z M. Praca znów sprawia mi przyjemność, wróciła we mnie ciekawość i energia, zniknął cynizm i wieczne szukanie kompromisów. Nie jest kolorowo, nie ma wiecznej tęczy, ale wreszcie jest tak jak być powinno i czuję że zawodowo jest po prostu dobrze.
Praca przy „budowaniu lepszego świata pracy” zaczęła mi się podobać, wróciłem do pracy z biura, bo nie pracuję już po nocach, mam czas się wyspać, ogarnąć życie, zakupy, obowiązki, napić się porannej kawy, czasem wyskoczyć z dawno niewidzianym znajomym na lunch na miasto, wyjść na rower, do lekarza i ze wszystkim zdążam. Po prostu zawodowa sielanka. Pracodawca próbuje ściągnąć pracowników z powrotem do biura. Po dwóch latach pandemii nie jest to zadanie proste, dlatego przez ostatni tydzień zorganizowano dla nas darmowe lunche w postaci kilku food trucków stojących pod biurem i oferujących przeróżne smakołyki, lody na patio, zabiegi pielęgnujące, masaże i inne temu podobne atrakcje. Miałem czas odejść od biurka, poznać nowych ludzi, zrelaksować się, popatrzeć w niebo i zobaczyć, że jest słońce i zbliża się lato.