saberblog

W tamten poniedziałek miałem dość wrzasków i wiecznego niezadowolenia mojej szurniętej „szmatogłowej”, więc jeszcze przed 16:00 spakowałem komputer, zabawki, zamówiłem szybko Ubera i uciekłem do domu-hotelu. Garnitur bardzo szybko poleciał w kąt, a ja w sekundę wskoczyłem w kąpielówki i byle jaki t-shirt, zjechałem na trzecie piętro, gdzie czekał basen, rozłożyłem się wygodnie na wygodnym leżaku, zamówiłem lampkę wina i wyłączyłem głowę – tylko ja, woda w basenie, ciepły wieczór i totalny reset.

Gdy wróciłem do pokoju, było już bardzo ciemno, telefon pulsował jak szalony – kilkanaście nieodebranych połączeń, wiadomości, jakieś maile. Okazało się, że w stolicy Kataru doszło do serii potężnych eksplozji, Izrael uderzył w liderów Hamasu, a palestyńska delegacja cudem przeżyła zamach. We wszystkich mediach dym unosił się nad miastem, dramatyczne nagłówki rosły jak grzyby po deszczu, a ja? Nic nie widziałem, nie słyszałem, nie poczułem, jakby mnie w tym mieście wtedy nie było.

Za to wszyscy inni przypomnieli sobie wtedy o moim istnieniu, telefony od ludzi z biura, wiadomości od ISOS (takiej organizacji, która w teorii ma ratować w kryzysowych sytuacjach czyli od porad medycznych, po ewakuację helikopterem), znajomych, rodziny, przyjaciół – wszyscy dzwonili, pisali, sprawdzali czy żyję. Istny cyrk, a ja akurat na basenie, z kieliszkiem wina, a w tle świat zastanawia się, czy aby na pewno jeszcze oddycham.

Przy takich upałach trudno o jakiekolwiek atrakcje na świeżym powietrzu. Wszystko, co się tu dzieje, przenosi się do klimatyzowanych wnętrz, bo na ulicy po prostu nie da się wytrzymać. Wyszedłem z pracy, wskoczyłem jeszcze na chwilę do basenu, żeby się zrelaksować i o 18:30 ruszyłem na koncert. Niby nic wielkiego, ale dla mnie to już atrakcja, alternatywa dla kolejnego wieczoru w hotelowym pokoju albo bezsensownego leżenia przy basenie. Czuję, że coraz bardziej ciągnie mnie do aktywności, byle nie tkwić w czterech ścianach.

Czasami mam wrażenie, że marzę o kimś, kto po prostu zorganizowałby mi wieczór, podjął za mnie decyzje, ogarnął logistykę, a ja mógłbym tylko pójść i korzystać. Bez planowania, zastanawiania się, czy zrobić pranie teraz, czy jutro, jak rozwiązać tę czy inną drobną sprawę, chciałbym czasem poczuć się po prostu zaopiekowany.

Zamówiłem taksówkę i pojechałem do Qatar National Convention Centre – miejsca, które pod jednym dachem łączy wydarzenia biznesowe, kulturalne i rozrywkowe, gości tu światowej sławy artystów i osobistości, więc wrażenie robi już sam fakt, że stajesz się częścią tego miejsca. Tuż przy wejściu wita odwiedzających monumentalna, dziewięciometrowa rzeźba pająka – „Maman”, autorstwa Louise Bourgeois, która powstała jako hołd dla jej matki tkaczki, a dziś wzbudza zachwyt i konsternację wśród gości.

Publiczność była naprawdę międzynarodowa: wielu Azjatów, Niemców, Hiszpanów, Francuzów, trochę Amerykanów i Brytyjczyków. Arabów stosunkowo niewielu, i w sumie trudno się dziwić, bo ten rodzaj wydarzeń nie wydaje się bliski ich codzienności. Osobiście nie czułem się niezręcznie, bo sporo osób przyszło samotnie, sala była pełna, koncert rozpoczął się punktualnie, a muzyka porwała od pierwszych dźwięków.

To była świetna odskocznia na początek weekendu. W innym miejscu, w innych okolicznościach pewnie nigdy bym się na coś takiego nie zdecydował, a tutaj okazało się to strzałem w dziesiątkę. Zaczynam jednak coraz mocniej odczuwać monotonię, lubię być sam, ale ten stan trwa już trochę za długo, mam ochotę wyjść do ludzi, spotkać się ze znajomymi, pójść na rower a tutaj nie jest to możliwe. Coraz częściej mam wrażenie, że moje dni kręcą się tylko wokół pracy, obowiązków, trudnych klientów i samotności w hotelowym pokoju od wieczora do rana.

Ten dzień ciągnął się niemiłosiernie. Poranne spotkania poszły szybko i sprawnie i nagle pustka w kalendarzu. Zostało mi udawanie pracy w pokoju z innymi kolegami, telefonowanie po znajomych, rodzinie i bezcelowe scrollowanie internetu, byle tylko zabić czas. Zegar jak na złość tykał tak wolno, że miałem wrażenie, że zatrzymał się na dobre, czekałem tylko, aż wybije 16:00 i będę mógł uciec do hotelu.

Obiecałem sobie, że ten wieczór będzie tylko dla mnie – pierwszy wolny od dawna. Najpierw basen – woda przy 35 stopniach bardziej przypominała zupę niż chłodzącą atrakcję, ale i tak była to przyjemność po tygodniu pracy.

Po szybkim prysznicu i kolacji w pokoju wsiadłem w taksówkę. Cel – Muzeum Sztuki Islamskiej, byłem tam kiedyś dawno temu, ale chciałem zobaczyć to miejsce jeszcze raz.

Majestatyczny budynek robi ogromne wrażenie. Jasne, geometryczne bryły kontrastujące z błękitem zatoki, odważna architektura inspirowana muzułmańską tradycją. Najbardziej charakterystyczny jest prostopadłościan na szczycie z wyciętymi półksiężycami, które przypominają oczy arabskiej kobiety spod burki. A w środku – chłód klimatyzacji, monumentalne zakręcone schody i ogromne przeszklone ściany z widokiem na skyline Dohy. Każda sala to gra światła i cienia, a eksponaty wyłaniają się z półmroku, robiąc jeszcze większe wrażenie. Po zmroku muzeum wygląda niczym latarnia – pięknie podświetlone, otoczone parkiem, gdzie Katarczycy i turyści spacerują, organizują pikniki i stoją w kolejkach do foodtrucków.

Postanowiłem nie brać taksówki i podejść pieszo na pobliski Souq Waqif. No i po trzech minutach na światłach wyglądałem jakbym właśnie wyszedł spod prysznica… Takiego upału nie da się opisać, to trzeba przeżyć, ale i tak warto było, bo sam targ to inny świat: wąskie uliczki, zapachy kuchni, głośne kawiarenki i setki sklepików i kramów. Wrażenie zrobił na mnie mały targ ze zwierzętami – dziesiątki klatek pełnych ptaków, a wśród nich ogromne, kolorowe papugi. Souq Waqif tętni życiem nawet wieczorem, rodziny z dziećmi, turyści, lokalni mężczyźni w długich białych thawbach i ludzie z całego świata w lnianych spodniach, szortach i koszulach. Mieszanka kultur i charakterów, której nie da się pomylić z żadnym innym miejscem.