saberblog

Przez weekend źle się czułem. W pracy było mi źle, nerwowo patrzyłem na zegarek nie mogąc doczekać się końca dnia. W piątek naprawdę niewiele zrobiłem, nie mogłem skoncentrować się na temacie i ciągle sprawiałem wrażenie rozkojarzonego.

Zawsze jak idę rano do pracy to zwykle wiem, jaki będę miał dzień, potrafię przewidzieć swój nastrój który później ma przełożenie na efekty pracy. Wciąż niewiele wiem, namiętnie kolekcjonuje książki, czasopisma, materiały z internetu o CRM, DDM, systemach klasy ERP, eFKach, rozwiązaniach konkurencji byle jak najszybciej zacząć swobodnie poruszać się w tych zagadnieniach. Czasem rozmawiając z klientem czuje się jakbym błądził po omacku w ciemnym lesie, zastanawiam się czy oni też to wyczuwają, że mają do czynienia z laikiem?

Ostatnio, gdy przemierzam pieszo odcinek Krupniczej w stronę placu Wolności wydaje mi się, że jestem gdzieś w San Francisco – te budynki, elewacje, wystawy, zgiełk ulicy, gra słońca i cienia – za każdym razem to dziwne uczucie do mnie powraca. Teraz na dodatek jeszcze często palę moje ulubione mentolowe Benson & Hedges, bo W. wysłała mi je z Reno. Może to stąd…

Każdego dnia coraz bardziej przyzwyczajam się do nowej pracy i obowiązków.
Pierwsze dni nie należały może do najbardziej udanych: wszystko robiłem nie tak, na każdym kroku wychodziły moje braki w wiedzy na temat branży i specyfiki produktu, dwa razy dłużej wykonywałem wszystkie czynności związane z obsługą systemu, strasznie powoli wdrażałem się w jego funkcjonowanie, miałem problemy z najprostszymi czynnościami, myliłem pojęcia, mówiłem nie tak jak należało, zadawałem banalne pytania, nawet urządzenia biurowe zdawały się mnie nie słuchać.
Same nazwy: CRM, DDM, ERP, Siebel, SAP Business 1, TETA, Oracle, SQL przerażały mnie do tego stopnia, że gdy musiałem rozmawiać z klientami (zwykle prezesi firm, szefowie działów handlowych, marketingowych, IT) modliłem się żeby nie trafić na kogoś, kto odnajdywałby się w tym temacie lepiej ode mnie.
Nie obyło się bez wpadek i stresów: nigdy nie zapomnę pana z Ascoru, który wykazał się niebywałą wręcz cierpliwością i wyrozumiałością dla mojej niewiedzy. Gdy zasypywał mnie kolejną porcją konkretnych pytań o poszczególne moduły systemów, ja za każdym razem konsultowałem odpowiedzi ze swoim przełożonym, jednocześnie stając się coraz mniejszym, mniej pewnym siebie, bo coraz bardziej wciskało mnie w fotel ze wstydu.
Nie zapomnę pana ze Statoil Lubricants, który okazał się pierwszym klientem, z którym odbyłem naprawdę przyjemną i konkretną rozmowę.

Dobrze że jest ze mną K, gdyby nie on nie wiem komu zadawałbym na początku wszystkie idiotyczne pytania, kto ratowałby mnie z opresji gdy zawieszał się system, kto opowiedziałby mi o tym kto, co, jaki jest i z kim się trzyma.

Największa wpadka jak dotąd?
Zadzwoniłem do potencjalnego klienta, odbyłem rozmowę i zgodnie z regułą powinienem wpisać raport z tej rozmowy do systemu.
Napisałem, że dzwoniłem, co ustaliłem, jakim zakresem funkcjonalnym systemu są zainteresowani. Na koniec wpisałem uwagę ” gostek był szczwany, nie chciał mi podać ani konkretnej ceny ani systemu jaki widział ani budżetu jaki przewidują na projekt, nie mogłem wiec tak naprawdę ustalić półki cenowej systemów, które biorą pod uwagę”.
Wcisnąłem ok i zgodnie z procedurą taka informacja powinno pójść do systemu.
Tyle, że ja nie zauważyłem, co wcisnąłem i wiadomość przypadkiem poszła na emial prosto na skrzynkę tego pana.
Kilka razy wykrzyczałem w myślach ”ja pierdole”, zrobiłem się 3 razy zielony, potem czerwony a serce zaczęło mocniej bić.
Jak już miałem dzwonić i odkręcać całą sytuację, przyszła informacja zwrotna z systemu, że wpisałem w adresie polski znak – ł zamiast l i że maila nie dostarczono…

Z tej rozmowy w Katowicach wracałem bardzo zadowolony, dużo sobie po niej obiecywałem, bo tyle trwała i kobieta wydawała się być bardzo konkretna…
Na drugi dzień miałem inną rozmowę, już na miejscu we Wrocławiu, ale do tej od początku podchodziłem: raczej nic z tego. Tylko K. tak się upierał i nalegał, żebym wysłał to swoje cv, że pomyślałem, nie może być tak żeby to jemu bardziej zależało na tej pracy niż mnie samemu.
Jakimś dziwnym trafem po tygodniu zadzwonił telefon: zapraszam cię na drugi etap – usłyszałem.
Tym razem miałem przygotować profesjonalną prezentację firmy i produktu. Postanowiłem podejść do tego na serio, ale nadal zbyt wiele sobie nie obiecywałem. Chciałem po prostu załatwić tę sprawę do końca, bo tak należy, nie chciałem obniżać sobie poprzeczki żeby nie było, że już mi nie zależy.
W trakcie jej wygłaszania usłyszałem: ”masz wadę, nie słuchasz ludzi, wchodzisz im z zdania nim zdąża dokończyć myśl”. Naturalnie zacząłem się bronić na co tylko dorzucono: ”o widzisz, znowu tu robisz…”.
Byłem zły na siebie i jak głupi przejąłem się tym, co usłyszałem na swój temat.
Gdybym wtedy np. usłyszał, że jestem ogólnie dupa wołowa to pewnie bym to łyknął i nieźle by mnie to przybiło – wczorajszego popołudnia było mnie wyjątkowo łatwo urazić i wprawić w podły nastrój. Choćby najmniejsza krytyka pod moim adresem w połączeniu z moją zdolnością do samonakręcania złych myśli była wstanie całkowicie mnie rozbić wewnętrznie.

Wczoraj skończył się mój włoski dla początkujących.
Tamten film miał happy-end.
Zgodnie z obietnicą skontaktował się ze mną mój Pan z interview przekazać swoją ostateczną decyzję – no i powitał mnie w Firmie.

Ło maj got!