saberblog

Na lotnisku wcale pustek nie widać, bynajmniej. Do odprawy bagażowej ciągnął się niezły sznureczek kilkunastu osób, podobnie już za strefą bezpieczeństwa, w loungu tłumy a samolot do Zurychu był pełen. Wygląda jakby wszystko wróciło do normy tylko obowiązek noszenia maseczek przypomina, że wciąż żyjemy w czasie pandemii.

Miłe uczucie znowu móc pakować się i jechać na lotnisko. Wypadłem z wprawy, bo kiedyś potrafiłem spakować się w kwadrans a dziś rano guzdralem się, bo wciąż o czymś sobie przypominałem. Nie zdążyłem zjeść śniadania dlatego w loungu wsunąłem parę mini kanapek okraszając je lampką wina.

W samolocie ścisk, odzwyczaiłem się od bólu w kolanach od siedzenia w niewygodnej pozycji, w pociągu dzikie tłumy wracające z pracy i jak zwykle brak klimatyzacji, gotowaliśmy się wszyscy, bo do Szwajcarii wróciła fala upałów.

… przesąd uznający dzień za pechowy, kiedy piątek wypadnie w trzynasty dzień danego miesiąca. Przesąd spotykany jest w wielu krajach. Tego dnia unikamy rzeczy, które zwykle przynoszą pecha, bo ich działanie jest magicznie wzmocnione. Nie przechodzimy więc pod drabiną, staramy się, aby czarne koty nie przebiegały nam drogi z prawej strony na lewą. Szczególnie czujnym należy być, jeśli dodatkowo na nasz piątunio nałoży się pełnia Księżyca.

A ja wczoraj byłem na mega fajowej imprezie która trwała do 3 ranem, rano nie bolała mnie głowa, kupiłem bilety do Tallina na wyprawę z plecakiem dookoła Estonii, wynająłem mieszkanie parze Górali zanim zorganizowałem w nim remont, dziś dzwonili do mnie z „Building a Better Working World” i zaprosili na pierwszą rozmowę, test na covid wyszedł mi negatywny, wyspałem się pomimo krótkiego snu, spakowałem, zimno z ust mi zniknęło, świeci dziś piękne słońce, orchidee kwitną jak oszalałe a teraz jestem w drodze do Szwajcarii i wieczorem zobaczę się z M. Nawet samolot nie ma opóźnienia!

Po wyprowadzce pani flei kilka razy przyjeżdżałem oglądać demolkę, którą po sobie zostawiła w wynajmowanym mieszkaniu, próbując po pierwsze zaakceptować zaistniałą sytuację a po drugie nastawić się do tematu zadaniowo albo jak kto woli ogarnąć jej burdel i śmietnik. Nie wiem jak kobieta potrafiła żyć w ogóle w takim syfie i rozgardiaszu i nie chcieć przejechać mokrą szmatą chociaż raz podłogi czy parapetu. W kuchni wszystko się kleiło do tego stopnia, że najłatwiej było mi po prostu wrzucić wszystkie sprzęty i naczynia do worka i wynieść na śmietnik. Na ścianach pojawiły się zadrapania, plamy, na oknach pokryta pleśnią fuga. Pralkę udało mi się doprowadzić do stanu używalności po jednym praniu w bardzo wysokiej temperaturze z dodatkiem tabletki do zmywarki i octu. Meble z salonu, wybebeszoną sofę i pogryzioną ławę oddałem do utylizacji, chemicznie wyczyściłem materac i łóżko, przez niegdyś czarną szybkę piekarnika znów można zobaczyć co piecze się w środku. Zniknął dziwny zapaszek unoszący się w pomieszczeniach, wyrzuciłem dziurawe wiadro na śmieci, połamaną suszarkę, elektryczny czajnik, talerze i inne naczynia byleby nie musieć już ich oglądać. Na allegro kupiłem parownicę dzięki, której udało mi się przywrócić faktyczną biel fugom na kaflach w łazience i na panelach na podłodze. Dokupiłem połamane szuflady do zamrażarki i doczyściłem lodówkę. Łazienka przestała wyglądać jak toitoi po nocnej studenckiej imprezie i nabrała dawnego blasku.

Ten wynajem nie zapowiadał kłopotów. Baba zapłaciła kaucję, potem co miesiąc regulowała umówioną kwotę za czynsz, wydawało się że wszystko jest w porządku. W zeszłym roku kiedy wszedłem do środka, by przedłużyć umowę wszystko wydawało się cacy, ale rok później  przeżyłem szok. Śmieci wszędzie, kuchenka, pralka, zlew lepiły się od warstwy zaschniętego tłuszczu, meble rozklekotane do tego stopnia, że nie dało się na nich usiąść. Popękane meble, witryny, umywalka, wanna wyglądała jakby nie były myte od roku, wszędzie brud, zapełniłem nim dwie torby od odkurzacza. Okruchy, sierść, puste opakowania to wszystko zmieszane z pościelą i jej rzeczami. Podłoga i ściany poplamione, w piekarniku zeschły tłuszcz. Straty na kilka tysięcy, ale jedyne co mogę zrobić, to skorzystać z kaucji, która niemal w całości została wydana na środki czystości.

Szczerze współczuję jej partnerowi, że przygruchał sobie takiego brudasa, oczami wyobraźni widzę, że bieliznę pewnie też zmieniała raz w tygodniu, przewracając ją pewnie tylko na drugą stronę.  O H Y D A.

Opuściłem się trochę w swoim blogowaniu. Najpierw były studia i egzaminy, potem zaczęły się wyjazdy, do łask wrócił też rower i długie wycieczki za miasto, teraz dostałem nowy projekt i pojawił się problem z wynajmowanym mieszkaniem, bo ostatnia lokatorka zapuściła chatę tak, że lokal nadaje się do remontu, do tego stopnia, że bałem się że będę musiał zorganizować odrobaczanie, bo taka okazała się z niej syfiara.

Temat studiów definitywnie zamknąłem w połowie czerwca, odebrałem dyplom, w październiku mam oficjalną graduację. Wyjazd na zjazd absolwentów do Szklarskiej Poręby okazał się niewart swojej ceny, 1500 zl za 2 dni pobytu może bym przełknął, ale okazało się że z mojej grupy nikt nie chciał tarabanić się do głuszy ani wydawać takiej sumy za tak naprawdę jeden wspólny wieczór. Bez znajomych z grupy, samemu jechać mi się nie opłacało, dlatego podziękowałem za zaproszenie i odłożyłem sobie środki na ciekawszą atrakcję w przyszłości.

Dodatkowo zrobiłem kilka kursów zawodowych i certyfikatów z zarządzania projektami i ryzykiem, na fali uczenia się na studiach, łatwiej było mi przysiąść do dwóch dodatkowych egzaminów i wcale tego nie żałuję. W pracy się ze mnie śmieją, że jestem kujon i dziobak, ale mam w głowie swój plan, który próbuję zrealizować.

Po rozczarowującej rozmowie z szefem, stworzyłem nowe cv i wysłałem w parę miejsc. Na razie bez odzewu, ale szukanie pracy trwa a okres urlopowy wcale w tym nie pomaga. Nie szukam nowego zajęcia za wszelką cenę, nie mam noża na gardle, dlatego traktuję ten pomysł bardzo na luzie. Wcześniej czy później cos intratnego pojawi się na rynku pracy, a jak dostane ofertę na papierze to wtedy będę zastanawiał się czy ją przyjąć czy nie. Proste.

No rowerze śmigam regularnie, 30 kilometrów to absolutne minimum, które sobie narzuciłem i choć początkowo bolały mnie cztery litery, teraz jeżdżenie sprawia mi wyłącznie przyjemność. Praca fizyczna oczyszcza umysł, pozawala zapomnieć o zawodowych oraz życiowych obowiązkach i dylematach. Ostatnio pozbyłem się też pani do sprzątania i przypomniałem sobie jak uwielbiam prasowanie. Zbieram rzeczy przez kilka dni, żeby potem przez bite kilka godzin w pocie czoła prasować ręczniki, pościel, prześcieradła, spodnie, bieliznę, koszule by na koniec popatrzeć na starannie poukładane kupki i z dumą przyznać jaki kawał dobrej roboty wykonałem. Przy prasowaniu zawsze przychodzą mi do głowy najlepsze pomysły, dlatego z taką chęcią wróciłem do tej aktywności.

Pani od sprzątania popadła w rutynę, w czym pomógł uświadomić mi sobie M. Po jednej z jej wizyt, wziął mopa, wiadro, rękawiczki, spreje i na koniec pokazał mi wszystkie braki i niedoróbki u pańci. W niedzielę rano brałem prysznic kiedy on dorwał się dodatkowo do okien wieńcząc dzieło prawdziwie czystej i wychuchanej chaty. Teraz sam zaiwaniam z wiadrem i mopem i jest mi z tym dobrze, bo odkryłem, że w nowym mieszkaniu naprawdę łatwo się sprząta.

W lipcu z wynajmowanego mieszkania wyprowadziła się lokatorka pozostawiając po sobie trudny do opisania syf: zdezelowany fotel, pogryzione meble, półki i framugi od drzwi, połamane szuflady w lodówce, wybebeszoną sofę, czarny piekarnik, tłuste blaty, plamy i kwitnącą na zielono rzeżuchę w bębnie pralki. Nie oddałem jej kaucji i pożegnałem opryskliwie, bo na posiadanie przez nią psa nigdy się nie zgodziłem a zrobiła to za moimi plecami. Po jej wyjściu odkryłem jeszcze kłaki sierści, kawał zwierzęcej kości i pleśń na fugach w oknach  – ona tam nigdy nie sprzątała. Okazało się, że jest wychowawczynią dzieci moich sąsiadów w szkole podstawowej. Spotykając ich na klatce niechcący spytałem czy mają w domu karaluchy albo inne robactwo, dzieląc się „prezentami”, które zostawiła mi ich ulubiona sąsiadka. Przypadkiem wspomniałem o tym przy ich dzieciach, co by młoda latorośl rozniosła w szkole, że ich pani to największy kocmołuch, fleja i brudas.

Jestem potwornie pogryziony przez komary. One tutaj nie gryzą, jedzą człowieka żywcem rano, w ciągu dnia i w nocy. Winda w hotelu pełna jest krwawych śladów bo zabiciu owadów, bo jest ich tyle, że aż człowieka kusi żeby je wytłuc. Pierwszego dnia zapomniałem popsikać się aerozolem a przez następne kolejne dni nie mogłem w nocy spać tak mnie wszystko swędziało. Na nogach mam pełno czerwonych nieestetycznych bąbli, staram się nie drapać ale to nie jest takie proste. Kupiłem sobie fenistil i wcieram w rany jak oszalały, żeby pozbyć się uporczywego uczucia swędzenia.

Ze Świnoujścia wyjechaliśmy po śniadaniu, jak zwykle trochę się ociągałem, a to jeszcze dodatkowa kawka na śniadanie, a to pakowanie mi nie szło, a to szybki telefon – guzdrałem się cały poranek. Nauczeni poprzednim doświadczeniem od razu pojechaliśmy w stronę właściwej przystani promowej, korek był, ale może na góra 20 minut czekania.

Jedziemy do Poznania w odwiedziny do K. Zaprosiliśmy ją dziś na kolację na Młyńską i liczymy miło spędzić wieczór. Poznań miasto doznań. Zamiast 5 godzin tym razem do stolicy Wielkopolski dotarliśmy w niecałe 3,5. M pruł jak szalony nie zauważając na ograniczenia prędkości i fotoradary. Te ostatnio błyskały średnio co kwadrans, ale że auto nie było wypożyczone na mnie, punktów M nie dadzą, mandat może dotrze do Szwajcarii albo i nie, więc nie wtrącałem się.

Nie wszystko sobie przeanalitykowałem z tym naszym wyjazdem, bo trasa Bydgoszcz – Świnoujście zajęła nam tyle co zajęłaby trasa z Wrocławia. Nie będę jednak jak nasi polscy celebryci lansować się w korkach albo narzekać, że pada, jak świeci słońce to „kiedy w końcu spadnie deszcz”, a jak jest dobrze to będę narzekał na długą podróż. W końcu korki, remonty dróg to normalka i nic nadzwyczajnego, to nie tak że biednemu zawsze wiatr w plecy, nie bądźmy odlepieni od rzeczywistości. Te prawie 7 godzin spędziliśmy dzielnie, M. nie krytykował ale widziałem, że pod koniec był po prostu zmęczony. Mój błąd, bo pomyliliśmy przeprawy promowe dla mieszkańców z tymi dla odwiedzających Świnoujście przez co straciliśmy dodatkowo dużo czasu.

Z czystym sumieniem, bez grama złośliwości musieliśmy przyznać, że naprawdę ładne to Świnoujście. Pięknie porobione deptaki i promenady, nowoczesne hotele, bardzo dobra infrastruktura, szeroka piękna plaża, czysty piasek, morze nie tak zimne, że nie można by było do niego wejść, niepowalające nóg ceny. Pogoda dopisywała nam przez cały pobyt, przez co nie ruszaliśmy poza miasto.

Wieczorami miły spacerek w towarzystwie chmary komarów, potem smażona rybka, piwko albo winko w restauracjach obleganych głównie przez turystów z NRD.

Zdołałem zakpić tylko pierwszego dnia na plaży. Wyszliśmy z hotelu grubo po 10, na plaży były już tłumy, chcieliśmy wypożyczyć leżaki i parasol. W pierwszej budce brak, w drugiej większość połamana, w trzeciej i czwartej to samo. Kto w sezonie trzyma tylko połamany sprzęt? M. przewracał oczkami i bałem się że po tej przeprawie przyjdzie z ziemi włoskiej do polskiej i zrobi z kogoś carne in umido albo a scatti, ale na szczęście był wyrozumiały.

Parawany na plaży owszem budzą kontrowersję, ale to dzięki nim polskie plaże zamieniają się w kolorową mozaikę, to taki nasz folklor. Z poziomu morza rzędy parawanów mogą wyglądać chaotycznie, ale z Księżyca pewnie układają się w barwne wzory na podobieństwo obrazkowego pisma. Krótki spacer do brzegu morza czasami zamieniał się w kilkusetmetrowy labirynt prowadzący pomiędzy płachtami kolorowego materiału. Aha i jeszcze co 3 minuty chłopak/dziewczyna oznajmiający wszystkim na plaży, że sprzedaje piwo, kukurydze i inne rzeczy. Mimo wszystko trzeba widzieć wiadro do połowy pełne. Było super. Śmiechu co nie miara. Następnym razem chętnie znowu wybierzemy nad polskie morze, choćby na parę dni, bo nie ma co martwić się na kredyt.