saberblog

Powinienem coś napisać, jakąś notkę bo obecny czas jest ważny, tyle się wydarzyło. Nie chcę o tym zapomnieć, żeby móc przeczytać te wszystkie myśli, które teraz kłębią się w mojej głowie, za rok.

Czuję ulgę, smutek, rozczarowanie, złość, sentyment, pustkę, strach, rozczarowanie, pogodzenie się z tym co zaszło. Bardzo mieszane uczucia. Nie wiem czy to jest początek końca czy może chwilowe załamanie. Nie płaczę, choć chciałbym bo płacz pomaga pozbyć się wszystkich złych myśli i negatywnych emocji. Nie knuję, nie kalkuluję, nie mam oczekiwań, nie spodziewam się niczego, czuję się jakby wyłączony. Smutne. Smutne jak bardzo odporny się stałem.

Kolejne dni minęły mi na zaplanowanych interview z członkami zespołów. Musiałem się trochę nagimnastykować, żeby zorganizować nam sale do spotkań, catering, nawet odpowiednie ustawienie stołów i krzeseł, bo znowu wypłynął temat pandemii i niezrozumiały dla mnie strach ludzi przed pojawieniem się w biurze.

Pierwszy raz od lat znajdowałem się po drugiej stronie barykady, tym razem to ja reprezentowałem niskokosztowy kraj i organizację, miałem wrażenie że traktuje się mnie jak przygłupa i szpiega, który tylko czycha, aby wykraść wrażliwe dane i zameldować je swoim przełożonym we wrogim obozie.

Przy okazji usłyszałem wprost, że centra usług wspólnych to porażka, zatrudnieni ludzie pozbawieni są funkcji racjonalnego myślenia, że zmuszani są do pracy, kobiety żeby zająć w ciąże muszą mieć zgodę przełożonego, że dyrekcja choć z tytułem VP woli wozić się 600 km służbowym autem niż wsiąść wygodnie w samolot, że oni są tu a my jesteśmy gdzieś tam, pełni kompleksów, braków, oderwani jakby od rzeczywistości, często malujący trawę na zielono i podkolorowujący rzeczywistość.

Największa wpadka? Zaproszenie na rozmowę zespołu, w którym jedna osoba okazała się głucha.

Zorganizowanie spotkania całego niemieckiego zespołu, do którego zostałem oddelegowany na dwa dni przed wielkim big bang, na początku wydawało mi się przedsięwzięciem nie tyle co trudnym co bardzo niewdzięcznym. Przez chwile myślałem, że to kara wrocławskiego Sekretariatu Trzeciej Rzeszy za moje niewybredne i nieprzemyślane komentarze na jej temat. Nie dostałem nikogo na miejscu do pomocy, siedziałem w zaciszu domowym 600 km od głównego biura, do kogokolwiek próbowałem pisać zderzyłem się ze spychologią i większą lub mniejsza niechęcią. Lokalne asystentki pochłonięte były pakowaniem i przenoszeniem kartonów z zawartością wyposażania biur swoich szefów, inne na urlopach, każdy przy zdrowych zmysłach próbował wymigać się od dodatkowego zadania, byleby nie brać na swoje plecy dodatkowego garba. Asystentka CFO nie mogła odmówić mi wprost, ale znalazła sposób by dać mi do zrozumienia, że teleportować się przecież nie zdoła, jej czas pracy też nie jest z gumy cokolwiek wydaje się jej pracodawcy.

Na moje szczęście pomogła mi zarezerwować zdalnie największą salę, co w dobie pandemii graniczyło z cudem, ale resztą musiałem zająć się sam. Reszta logistyki wydała mi się o wiele prostsza, po mimo mało zachęcającego komentarza wysokiej dyrekcji, że urwie mi jaja jak coś pójdzie nie tak. Do Frankfurtu poleciałem w poniedziałek rano, we wtorek przed spotkaniem pojawiłem się w biurze praktycznie w tym momencie kiedy swoje podwoje otwierała recepcja. Testy, próby mikrofonu, oświetlenia, testy audiowizualne, akustyka – sprawdziłem wszystko po kilka razy. Wymusiłem nawet na IT, żeby oddelegowali mi kogoś do pomocy przynajmniej póki nie rozpoczniemy konferencji.

Jak to bywa komputer odpalał się tego dnia ponad kwadrans, system audi-video trzeba było restartować dwukrotnie, zawieruszył się jakiś kabel czy inny adapter. Kolejne techniczne niespodzianki przyjmowałem ze stoickim spokojem choć w środku wewnętrzny głos wołał „ja prdle co za szajs”.

Wszyscy świeci pojawili się na kwadrans przed rozpoczęciem spotkania, agendę i treść ich przemówień znałem na pamięć, bo sam je pisałem, przygotowany byłem jednak że niespodzianki w naszej firmie to standard. Nadprogramowo do zabrania głosu została poproszona SVP o twarzy psychopatycznej męczennicy, której wystąpienia moja agenda nie uwzględniała, a której przemowa najprawdopodniej układana w myślach stojąc w porannych korkach, była całkowicie z przypadku. Gdybym mógł, zabrałbym jej mikrofon i wbił na czole pieczątkę dożywotniego zakazu publicznych wystąpień. Pan z Rady Pracowniczej pojawił znienacka, ale jego wyskok zdołałem akurat przewidzieć.

Townhall poszedł jak z płatka, za to technicznie posypał się kick-off odbywający się 30 minut po pierwszym spotkaniu, ale idealnie przecież być nie mogło.

Koledzy i koleżanki przybyli na spotkanie miny mieli nie tęgie. Nikt nie lubi zmian i reorganizacji zwłaszcza takich ogłaszanych z dni na dzień. Zaproszenie na Townhall, które zgotowałem im na dzień wcześniej na pewno spędziło im sen z powiek. Myślę że spora część obawiała się najgorszego, że stracą pracę a większość pracuje w naszej firmie od 18 do 25 lat.

Czego siw nauczyłem? Że zorganizowanie 50 krzeseł w naszej firmie może być nie lada wyzwaniem.

Pierwszy raz poleciałem w zagraniczną delegację nie znając długości swojej nieobecności w biurze. Może 3, może 5 a może 9 dni, bilet na swój samolot kupiłem dzień wcześniej, hotel zarezerwowałem tylko na kilka pierwszy dni, bo do końca łudziłem się, że może nigdzie tak naprawdę nie polecę i cały projekt będziemy mogli poprowadzić zdalnie. Z tego samego powodu całkiem miło zaplanowałem sobie weekend, bo ostatnie dwa tygodnie były bardzo pracowite: wczesne pobudki, ogólne niedosypianie, zrywanie się z łóżka w środku nocy, żeby dokończyć jakieś slajdy albo inne pierdolety. W tym czasie kilkakrotnie odwiedziłem ulubiony bary i restauracje, na całego korzystając z ostatnich słonecznych dni tegorocznego lata.

Lotniska i latanie samolotem przestały mnie ekscytować, uciążliwe środki ostrożności, pustki w sklepach i jakiś ogólny panujący w branży lotniczo hotelarskiej marazm raz po raz przypominają mi o sobie tak silnie, że odechciewa mi się planowania jakichkolwiek podróży, choćby nawet palcem po mapie. Podróże kojarzą mi się głównie teraz ze skomplikowaną logistyką, pełną nakazów i zakazów przez co zanika we mnie dawna radość.

Od poniedziałku urzęduje w Bad Homburg. Nie pojechałem do biura, bo połowa zespołu pracuje tylko zdalnie z domu, dodatkowo moja firma z związku z remontami naszego budynku jest w trakcie przeprowadzki do innej tymczasowej lokalizacji. Burdel na kółkach, nikogo nie ma, nic nie działa jak powinno, więc po co się narażać.

Późnym wieczorem, zaraz po urodzinach F. poszliśmy jeszcze we dwójkę przejść się bez celu po starym mieście. M objadł się niemożliwie i ostatnie o czym marzył, to żeby położyć się spać o pełnym żołądku. Mnie jak na razie, udaje się utrzymać w ryzach swój wilczy apetyt i choć przysmaki kuchni włoskiej kuszą na każdym kroku, nie opycham się. W Lecce nie widać mnóstwa turystów, zdecydowanie jest ich mniej niż w poprzednich latach, ulice i skwery które znam zwykle były okupowane ale w tym sezonie pustki. Przyjemniej spaceruje się po starym mieście w nocy, kiedy brak jest dzikich tłumów, wszędzie można wejść nie narażając się na ścisk albo brak wolnego miejsca. Odkryłem parę ciekawych galerii, obkupiłem się w rzeczy do domu i chyba będę musiał wracać do Polski z dwoma bagażami.

Część spożywki udało mi się wysłać stąd w paczce. W Polsce kryzysu nie ma, w sklepach dostać można teraz prawie wszystko, ale niektórych past, serów, rodzajów kawy, biszkoptów, kasz, wędlin z Nursji czy oliwy dostać się nie da, więc zakupy robiłem codziennie, po czym wszystko zapakowałem w olbrzymi 23 kilogramowy karton i wysłałem kurierem do domu.

F. choć za uszami swoje ma i potrafi jak nikt, podnieść człowiekowi ciśnienie w kilka sekund, to trzeba mu przyznać ma facet gest i dba o najbliższych i o rodzinę. Zaprosił nas wszystkich na kolację do Lu Casale w San Cesario – sympatycznej, niewielkiej knajpki jakich we Włoszech nie brak. Wydaje mi się, że byliśmy już tutaj przy innej okazji, ale nie kojarzę kiedy. Pizzę pamiętam mieli dobrą i tanią. Czasem buzuje we mnie, gdy rozmawiają między sobą w dialekcie, bo za nic w świecie ich nie rozumiem, ale zmęczyło mnie upominanie się żeby w mojej obecności posługiwali się włoskim standardowym. Czasami jak przysłuchuję się ich rozmowom, problemom z czapy albo plotkom, to chyba wolę nie wiedzieć, przewracam tylko oczami i śmieję się w myślach. G ciągle użala się że nie mają pieniędzy, że S musiał zamknąć sklep, że nie mają na rachunki, że rachunki ich zaskakują, że auto się psuje, że wszędzie drożyzna, ale jednocześnie do pracy sama nie pójdzie, praktycznie nie gotuje, na śniadania chodzi do baru… Kiedyś zasugerowałem coś wprost na jej bolączki, trochę niegrzecznie i M kopnął mnie wtedy pod stołem w nogę, że potem dwa dni kulałem. Idź kobieto do pracy, rób coś, pomóż mężowi w sklepie, owoce układaj na półkach, dwie ręce masz, zdrowa jesteś, szyć i sprzątać też potrafisz, więc przestań narzekać. G lubi rzucać niby od niechcenia komentarz jaki to wstyd że M pracuje ponad 10 lat w Szwajcarii a bratu pracy jak dotąd żadnej nie załatwił. Ja reaguję zawsze tak samo – przeładowuję broń, wizualizując sobie jak strzelam z armaty w sam środek jej pustej głowy.

Ja się chyba nigdy z nimi nie dogadam, tyle nas różni, że czasami opadają mi ręce.