saberblog

Wodospady Kuang Si okazały się bardzo malowniczym miejscem, wziąłem ze sobą ręcznik, strój kąpielowy i klapki i tak jak wielu innych śmiałków skorzystałem z okazji by tam popływać. Kiedy wydawało mi się, że oto widziałem całe piękno wodospadu Kuang Si, ten udowodnił mi, że byłem w błędzie. Bo myliłby się ten, który uważa, że wodospad, to raptem kilka stopni wodnych. Tu jest ich wiele, jeden nad drugim w kilkudziesięciometrowej odległości jeden od drugiego. Idzie się tam malowniczą ścieżką pośród wysokich drzew opiętych powojami. Spływająca z góry woda jest w kilku kolorach w zależności od tego, jak padają na nią promienie słoneczne. Przez większość czasu woda ma kolor turkusowy, by za chwilę przybrać odcień niebieski, który wspaniale komponuje się z zielenią porastających brzegi bambusów i drzew, których nazw nawet nie znam. Poszliśmy wyżej, by zobaczyć więcej. Tam kaskady są bardziej widoczne, tym razem to nie pojedynczy próg wodny, lecz nachodzące na siebie kilka stopni. Woda spływa z jednego na drugi, rozbryzguje się kipiącą bielą, odcinającą się od pasa zieleni. Dookoła pełno turystów, grupka niemieckich geriatryków o siwych głowach i z brzuchami wystającymi spod pasa spodni podziwia ten cud natury i drze mordy tak głośno, że musiałem od nich uciec. Im wyżej, tym większe kaskady i tym piękniej, by na samym końcu osiągnąć kulminację piękna. Oto nagle zza drzew wyłania się wysoka skała z której rozbijając się o umieszczone niżej skały, spływa kaskada wody. Tu władze parku narodowego postawiły drewniany most, z którego można robić zdjęcia oraz podziwiać huczący obok wodospad. I nie dziwota, że wszyscy zatrzymują się na dłużej, opierają o barierki i w ciszy kontemplują piękno spadającej wody. Wszyscy, prócz Niemców, których mam ochotę zepchnąć w przepaść. Bo nawet huk spadającej z wysokości kilkudziesięciu metrów kaskady wody nie jest wstanie zagłuszyć ich wrzasków. Dopiero jak zanurzyłem się w wodzie poczułem czystą przyjemność przebywania w tym miejscu.

Gdy wróciliśmy do samochodu nasz kierowca pan Thai podał mi patyk na którym nadzianych było 12 świeżo co usmażonych świerszczy. Wziąłem przysmak bez krępacji, w przydrożnej budce kupiłem sobie popitkę – sok ze świeżo wyciskanych egzotycznych owoców – i pomodliłem się w myślach żeby się nie skompromitować i nagle się nie zrzygać. Thai pokazał mi jak obrać owada, oberwałem mu nóżki i głowę po czym resztę włożyłem do ust. Chrupało i strzelało mi trochę między zębami, ale było zjadliwe i wcale nie niesmaczne.

Rozochocony smakowaniem świerszczy, poprosiłem przewodnika o skombinowanie mi na rano baluta czyli embrionu kaczego, na co ten tylko się uśmiechnął, khai luk bo tak nazywa się to danie w Laosie jest tutaj ogólnie dostępne. Balut stanowi danie nabiałowo (jajeczno)-mięsne i ma postać gotowanego jajka kaczego, wewnątrz którego znajduje się w pełni uformowany zarodek ptaka, którego spożywa się w całości – wraz z kośćmi, dziobem, główką itd.

Laotańskie delikatesy … Podobnie jak wielu ludzi na Zachodzie, czuję się dziwnie na myśl o jedzeniu robaków. A jedzenie owadów jest częstsze niż myślałem. Nieznane mi produkty spożywcze zawierające te małe stworzenia stanowią w Laosie zdrową i zrównoważoną alternatywą dla białka zwierzęcego. Świerszcze i inne owady nie tylko dobrze smakują, ale są doskonałe dla ludzi. Świerszcze mają subtelny smak, który niektórzy określają jako orzechowy, a nawet smakujący jak popcorn. Postanowiłem inaczej spojrzeć na owady i zjeść ich pyszne, trochę chrupiące ciała i cieszyć się wszystkimi ich dobrami, tak jak robi to reszta świata.
Rano przy okazji zwiedzania jaskini Pak Ou zauważyłem kobietę z lokalnej wioski sprzedającą w plastikowych butelkach żywe świerszcze. Zaciekawiony zapytałem swojego przewodnika czy próbował tego smakołyku – pokiwał głową twierdząco. Nieśmiało zapytałem czy zna jakieś miejsce gdzie mógłbym skosztować tego specjału? Uśmiechnął się i zaproponował byśmy kupili kilka butelek a w drodze do wodospadów Kuang Si postara się gdzieś je dla nas usmażyć. Cena była śmieszna, dlatego ochoczo przystałem na ten pomysł.

Dwugodzinna podróż łodzią motorową wzdłuż Mekongu okazała się bardzo przyjemna przejażdżką zwłaszcza, że już od bardzo wczesnych godzin porannych zaczęło mocniej przypiekać słońce. Leżąc wygodnie na długiej, drewnianej ławce, wyłożonej miękkim i wygodnym materacem, czując przyjemny ciepły wiatr rozchodzący się po całym ciele, patrzyłem leniwie w stronę linii brzegu i mijanych miejsc, wsłuchując się jedynie w warkot silnika nawet nie wiem kiedy przysnąłem. Do przystani dopłynęliśmy jako pierwsi, ucieszyłem się bo zdążyliśmy przed całą rzeszą turystów zalewających to miejsce każdego poranka. Zespól jaskiń ulokowany jest dość wysoko nad korytem rzeki, dlatego konieczne było wspinanie się po schodach. Miejsce zdecydowanie dla miłośników miejsc sakralnych, jaskinie robią wrażenie, ale poza tysiącami figurek Buddy wykonanych z różnych materiałów ktoś mógłby stwierdzić nic ciekawego. Mnie się bardzo podobało, bo potrzebowałem takiego dnia relaksu. Godzinka cudownego relaksu wśród zieleni i wapiennych skał wokół, przebija samą wizytę w jaskiniach.
Po drodze dodatkowy przystanek – wizyta w whisky village. Napitki alkoholowe, które spróbowałem i zakupiłem były słodkie i procentowo zbliżone do silniejszych win – całkiem smaczne. Nie odstraszał mnie ani dziwny różowawy kolor przypominający denaturat ani whisky w wężem czy skorpionem. Niestety ryżowa whiskey ma bardzo intensywny smak, którego nie niweluje ani limonka, ani mięta ani nawet cola cola. Kilka butelek alkoholu z zanurzoną w środku kobrą zabrałem ze sobą do Szwajcarii, zupełnie nie zdając sobie sprawy że przewożenie takich souvenirów przez granicę jest przecież nielegalne. Palicho że butelka nie miała żadnej etykiety ani znaków akcyzy, w środku, poza ziołami i brązową cieczą, znajdował się zakonserwowany wąż, z gatunków objętych ochroną.

W Luang Prabang powiedziano mi, że będzie chłodniej, bo niby z dala od morza, w górach itp. Nie żebym nie spodziewał się wysokich temperatur w Laosie, ale to co mnie zastało lekko mnie przerosło. W dodatku w samochodzie nie działała sprawnie klimatyzacja wiec podróżowanie autem było raczej udręką. W restauracji Tamarind gdzie zatrzymałem się na lunch posadzili mnie przy stoliku na tarasie, całkiem zgrabnym tudzież ładniutkim tyle że w pełnym słońcu żebym się prażył jak orzeszek, a jak przynieśli mi gorący talerz zupy bambusowej to choć smacznie wyglądała, na jej widok mnie odrzuciło. To jakby grochówkę wcinać na plaży w Ustce w 40 stopniowym upale. Czułem jak
kropelki potu zalewają mi cztery litery. Za to kiełbaska Luang Prabang, jeow bong, khai pene i kurczak w trawie cytrynowej po prostu palce lizać!
Przy okazji wylałem w siebie całą butlę Beerlao i podirytowanie samo minęło, przeszedłem w stan błogiego zadowolenia. A gdy na koniec wylądował przede mną okazały talerz egzotycznych owoców i laotańska kawa odechciało mi się dalszego zwiedzania choć dopiero co tutaj przyjechałem.

Górując nad centrum miasta, wzgórze Phousi wyróżnia się charakterystyczną sylwetką na tle panoramy Luang Prabang. wzniesienie jest popularne i znane jako miejsce, w którym można podziwiać wschody i zachody słońca nad rzeką Mekong. Ze szczytu roznosi się malowniczy widok na miasto i liczne świątynie. Nim się tam jednak dotrze trzeba pokonać najpierw 328 stopni schodów co jednak nikogo nie odstrasza. Jedyne co, to że przy wielkim upale na górę dociera się bardzo spoconym…