W Manili upały, choć to listopad i pora tajfunów jest wyjątkowo ciepło, bezdeszczowo i bezchmurnie, podobno to zasługa El Nino.
Zatrzymałem się w hotelu Manila obok parku Rizal i Intramuros. Hotel jest trochę stary i mieszkają w nim głównie Filipińczycy, ale cenowo jest znośnie i dostałem pięknie duży pokój z osobną sypialnią, darmowym śniadaniem i internetem.
Lokalny koloryt nie zawiódł. Pójdę do piekła.
Z natury jestem uporządkowany, nawet jeśli mam bałagan to taki kontrolowany i wiem gdzie co trzymam. Na lotnisku w Zurychu zatrzymano mnie na bramce bezpieczeństwa, tzn. moją torbę. Na pamięć wiem, co wolno a czego nie wolno przewozić w bagażu podręcznym, dlatego trochę zaniepokoiło mnie, co mogło mi dzwonić. Pani otworzyła przy mnie moją torbę i wyjęła: 2 buteleczki płynu dezynfekującego do rąk, krem do rak, krople do oczu, 2 buteleczki kropli do nosa, spray na bol gardła, 6 saszetek colderxu, 4 gripexu, strepsils, batonik, 6 pen drive’ów, korkociąg, 2 pudełka zapałek i 9 zapalniczek!
Od kilkunastu tygodni przygotowywałem się do tego wyjazdu. W najdrobniejszych szczegółach zaplanowałem oba weekendy i swój wolny czas, które chciałem poświecić na zwiedzanie Sao Paulo, Panamy i Bogoty. Przymykałem nawet oko na chore godziny pracy, telekonferencje po 20, humory szefa i fatalną atmosferę w firmie, bo za nie długo miałem sobie to wszystko odbić. W czwartek późnym wieczorem zacząłem pakowanie walizki. Mam wprawę i wykonywanie tej czynności idzie mi bardzo sprawnie, w zależności od długości wyjazdu mam nawet gotowe zestawy wyjazdowe: XS na max 1-2 dni, M na 3-5 i L na ponad tydzień. Bezmyślnie wrzucam rzeczy do walizki, torbę z kosmetykami, worki z butami, pary koszul, bieliznę nie martwiąc się czy czegoś nie zapomnę, bo nauczyłem się kupować rzeczy razy trzy.
W zeszłym tygodniu Lufthansa zapowiedziała strajk a wczoraj rano zaczęto anulować pierwsze loty. Planowałem wyrwać się ok 15 z biura, przebrać się w domu i jechać na lotnisko. Przed 9. odwołano już wszystkie wieczorne loty do Azji i obu Ameryk prócz jednego, mojego do Sao Paulo. Linia była na okrągło zajęta, dopiero a którymś tam razem udało mi się wreszcie do nich dodzwonić, ale póki oficjalnie nie odwołano mi lotu Lufthansa nie chciała zmienić mi rezerwacji. Ledwo się rozłączyłem dostałem sms, że samolot jest odwołany i wtedy znowu próbowałem się do nich dodzwonić, ale tym razem trwało to znacznie dłużej. Kiedy wreszcie to mi się udało okazało się, że nie ma miejsc w samolocie ani na dziś, ani na sobotę ani niedziele czy poniedziałek, najwcześniej mogłem polecieć we wtorek… – porażka. Z bólem serca odwołałem wyjazd, ale musiałem jeszcze postarać się odzyskać pieniądze za wszystkie prywatne rezerwacje. Jestem w plecy 1000 franków, tyle tylko że hotel w Bogocie zgodził się przenieść mi rezerwację na marzec.
Nie było mi dane polecieć do Brazylii w tym roku. Szkoda. Zamieniłem ten wyjazd na Filipiny. Ojciec nie krył zdziwienia, kiedy zadzwoniłem do niego z lotniska w Hongkongu: – ty to masz dziecko rozrzut…
Łatwo powiedzieć, łatwo napisać, coś się kończy i cos się zaczyna. Oboje liczymy, że nic się nie zmieni a może zmienić się wszystko. Fajnie jest wspominać wszystkie wspólne przygody i miejsca, które odwiedziliśmy razem. Gdyby ktoś zapytał mnie teraz czy pisałbym się na to samo wiedząc jak to się skończy odpowiedziałbym bez wahania, że tak. Wspomnień nikt mi nie odbierze.
Dobrze, że nie było to interview bo chyba bym się popłakał.
Widać innego końca nie będzie.
Koleżanka z recepcji przyznała się, że nigdy jeszcze nie była w Mediolanie. Takie wyznanie po przeszło 8 latach życia w Bernie i z ponad 40. na karku sprawiło, że wraz z Audrey zgodnie stwierdziliśmy, że nie ma na co czekać tylko trzeba Biance pokazać stolicę Lombardii. Od pomysłu do czynów droga była już krótka. Pech tylko chciał, że Audrey nie mogła jechać akurat w ten jeden jedyny wrześniowy weekend, więc zaszczyt spędzenia całej soboty z Biancą padł na mnie. Z dwu miesięcznym wyprzedzeniem kupiliśmy bilety na pociąg i zarezerwowaliśmy hotel. W Mediolanie od maja trwa wystawa Expo i kupienie biletu na trasie Berno Mediolan graniczy z cudem, w weekendy nie ma miejsc w pociągach, choć SBB ponoć zwiększyło liczbę składów.
Wyrwałem się wcześniej z biura symulując chorobę, o 18. spotkaliśmy się na dworcu w Bernie. W pociągu Bianca wyciągnęła butelkę mocno schłodzonego Moeta oraz przygotowała talerz serów, które to wyniosła z naszego firmowego lunchu, wszystkie te smakołyki rozłożyła po równo na pięknej tekturowej paterze bogato zdobionej winogronami. Wiedziałem co się szykuje, bo Bianca do estetka dlatego wcześniej w Coopie zakupiłem dla nas opakowanie plastikowych kieliszków do szampana. Na ich widok Bianca zapiszczała z radości. Zajeżdżało tandetą, ale liczył się efekt – połowa naszego wagonu patrzyła w naszą stronę z zazdrością obserwując jak dogadzamy sobie podczas 3godzinnej podróży do Mediolanu. Brakowało tylko kolorowych światełek, świeczek, muzyki i brokatu.
W Mediolanie ciepło jest nawet w nocy, w Bernie 3 stopnie a tutaj 15. Pojechaliśmy taksówką do Radissona wcześniej obfotografując budynek dworca, pociągu i przede wszystkim nas, bo koniecznie chcieliśmy podzielić się wrażeniem z Audrey. Na bieżąco prowadziliśmy dla niej fotorelacje, żeby czuła jakby tu z nami była.
W hotelu masa gości, ale udało się nam znaleźć miejsca przy barze, bo wieczór dopiero się zaczynał… Bianca zapoznała barmana, raz po raz czule szepcząc mu do ucha coś po hiszpańsku.
Miałem ambitny plan, żeby zostawić torbę w przechowalni na dworcu centralnym, kto by jednak przypuszczał, ze aby się do niej dostać trzeba odstać swoje w kilometrowej kolejce. Szkoda było nam czasu i energii stąd po Mediolanie chodziłem z torbą na kółkach, co w sumie okazało się wygodne, gdy kupiłem sobie dwie pary butów i miałem je gdzie schować.
Pod Duomo siedzieliśmy w kafejce na lampce prosecco, gdy zza rogu wyszła… Milenka, bo akurat spędzała weekend w niedalekim Bergamo. Było intensywnie…
Nie wiem czy to jeden z objawów typowego kryzysu wieku średniego czy taka już moja przypadłość, że jak uczepie się jakiegoś pomysłu to dużo się nim zastanawiam, myślę i analizuję. Ten proces burzy w mózgu nie daje mi spokoju i zadręczam się póki nie nastąpi moment, gdy coś nagle zaskoczy a ja uśmiechnę się w myślach „ależ to było proste”.
W dzieciństwie chciałem podróżować w najdalsze zakątki świata, chciałem też uczyć się języków, wyjeżdżać na kursy językowe zagranicą, spotykać ludzi, zatrzymywać się w dobrych hotelach, móc spędzać wakacje w pięknych miejscach ucząc się czegoś nowego a zarazem wypoczywając. Ograniczały mnie wtedy wiek, fundusze, sytuacja polityczna Polski, kompleksy i cała lista wewnętrznych obaw – jak sobie o nich teraz myślę – czasem bardzo trywialnych.
Przez ostatnie 15 lat bardziej lub mniej intensywnie pracowałem, uczyłem się, nawiązywałem kontakty, zdobywałem doświadczenie, łapałem okazje, miałem szczęście, ale i kombinowałem w życiu. Po co? Bo tak trzeba, bo tak wypada, bo należy coś mieć i posiadać, bo trzeba mieć lepiej niż kolega czy sąsiad, bo pragnąłem poklasku, bo jak nie teraz to kiedy – wszystko po to, żeby dotrzeć do punkt, w którym jestem dzisiaj. I zdałem sobie sprawę, że teraz nadszedł czas, to jest ten moment gdy mogę pozwolić sobie na przerwę w życiorysie, wakacje, długi urlop, sabbatical, gap year, nic nierobienie, wyprawę dookoła świata, spełnienie marzeń jakkolwiek to nazwę. Zakasałem rękawy i zacząłem wszystko organizować.
O prace się nie martwię, mam za co żyć przez następne kilka lat, jednocześnie opadł stres związany z nowym szefem i całym bałaganem w firmie. Może urwałem się z choinki, wydaje się być znudzonym pracą i życiem kiedy wokoło większość ledwo wiąże koniec z końcem, przy innych moje problemy to odrealnione zachcianki zblazowanego kolesia…
Do niektórych wniosków dochodzi się miesiącami albo i dłużej, mnie zajęło to kilka tygodni podczas, których dużo myślałem, analizowałem i planowałem. Rozpisałem sobie na nowo wszystkie za i przeciw, co dzień wracałem też do dawno napisanej notki próbując określić zdrowo rozsądkowy punkt odniesienia. I codziennie, niezmiennie dochodziłem do tych samych wniosków…
Pieniądze to nie wszystko. Zresztą dostałem obiecany bonus w podzięce za cały szajs, z którym musiałem się zmagać przez ostatnie kilka miesięcy i mam teraz ekstra środki, których nie planowałem. Przestaję rozwijać się zawodowo, niczego nowego się nie uczę, z piedestału spadłem do poziomu transakcji, ciągle zajmuje się „gaszeniem pożarów”, prawie w ogóle już nie podróżuję, bo nie ma pieniędzy, z nikim się nie spotykam, bo po co, jakakolwiek inicjatywa z mojej strony jest duszona w zarodku. Międzynarodowa firma sypie się kawałek po kawałku a moje stanowisko z dnia na dzień staje się coraz mniej istotne, że aż wręcz niepotrzebne. Mój szef jest niereformowalnym cholerykiem i pracoholikiem, przy tym jest gburowaty, wymagający i zawsze musi o wszystkim wiedzieć. Nie mam ochoty dłużej tolerować jego humorów, menstruacji i dziwnych wahań zachowan. Projekty, którymi tak często mydlono mi oczy przestały być ważne, zastąpiono je innymi, bardziej ważnymi a mnie rzucono jakieś ochłapy, byleby czymś mnie zająć.
Nie mam nikomu za złe, że tak się dzieje, nie jestem zły ani na szefa ani na firmę, w końcu ten moment musiał kiedyś nadejść. Pękła bańka mydlana, skończyły się puch i piana, słodko pierdząca rzeczywistość, lukier z brokatem, moje eldorado – przykręcono kurek. W porządku. Dzięki temu łatwiej podjąłem decyzje.
Wziąłem wolne i doleciałem do niego w piątek rano. Na lotnisku powitały mnie M. z Giusi i Beatrice – ta ostatnia rzuciła mi się szyję. Jestem jej ulubionym wujkiem Pietro che va dietro…
M. naśmiewa się ze mnie kuternogi, ale jednocześnie dba o mnie żebym się bardziej czasem nie uszkodził. Moją kulawą nogę z wielką czarna opasko-skarpetą na stopie nazywa „protesi” przez co każdy obcy, który go słyszy patrzy na mnie ze współczuciem i naprawdę myśli że jestem inwalidą i noszę protezę.
M. wpadł na pomysł kupna mieszkania w Lecce. Akurat pojawiła się okazja, 60 metrowe mieszkanie w stylowej kamienicy w samiusieńkim centrum, z zadaszonym wielkim tarasem i pięknym widokiem na dachy okolicznych domów. Cena w porównaniu do cen mieszkań w Szwajcarii nie powalała, dlatego obaj pojechaliśmy zobaczyć to cudo.
M. jak to zwykle on, był gotów kupiec mieszkanie choćby zaraz, bez względu na wszystko, bo taki już jest impulsywny, najpierw kupuje a potem myśli, co z tym zakupem zrobić albo jak znaleźć pieniądze na następną ratę kredytu. Na szczęście bylem tam z nim i odpowiednio chłodziłem jego zapały pozbycia się kilkudziesięciu tysięcy euro, których nota bene nawet nie miał, no ale przecież miał mnie, swojego wspólnika jak usłyszałem później.
M. kontynuował swój urlop na południu Włoch, podczas gdy ja kicając jak jakiś pajac próbowałem pracować, robić zakupy, sprzątać, spotykać się ze znajomymi, czyli normalnie żyć. Przychodziło mi to z trudem, bo boląca noga przeszkadzała mi we wszystkim, studząc moje zapały w dokonywaniu rzeczy niezwykłych albo jak to przy okazji bycia słomianym wdowcem po prostu głupich.
Spragniony słońca, niezmiennie targany między kolejnymi deadline’ami z pracy oraz poczuciem wakacyjnego rozleniwienia wyjechałem na weekend na Majorkę. Pech chciał, że w hotelu Gran Melia, w którym się zatrzymałem tak nieszczęśliwie potknąłem się na schodach, że wyrżnąłem jak długi i skręciłem sobie prawą stopę.
Na Majorce nie byłem sam i stopy bynajmniej potrzebowałem do brykania albo czerpania radości z życia, ale o pełni szczęścia z powodu bólu nie było mowy. Chodziłem po Palmie małymi kroczkami, drepcząc jak jakaś kaleka, wzbudzając tylko żal u przechodniów. Na lotnisku myślałem, że już nigdy nie dojdę do wyjścia, bo pokonanie 300m zajmowało mi 20 minut.
W poniedziałek poszedłem normalnie do pracy, ale jak wieczorem zobaczyłem, że mam fioletowo-żółte palce we wtorek rano o 7. byłem już na ostrym dyżurze. W drodze z wrażenia przećwiczyłem sobie wszystkie rozmówki z serii u lekarza, dałem sobie zrobić rentgena, powozić się tu i tam wózkiem inwalidzkim, zapodali mi specjalną skarpetę ochronną i wypuścili do domu… Skoro nie pracuje nogami, zwolnienie mi nie przysługiwało…a tak się łudziłem, że sobie w domu poleniuchuje.
saberblog 
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.