saberblog

Jeszcze 40 lat temu Emiraty to były pustkowiem, teraz widać palmy, złote wnętrza i portrety szejka.
Skala bogactwa, jaką widziałem nie była mi obca, ale konkurowanie z lokalnymi krezusami z góry skazane byłoby na porażkę. Wszystko jest jak z Baśni tysiąca i jednej nocy tylko współcześnie: białe wille z basenami, jachty, sportowe auta, centra zakupowe z dziesiątkami sklepów, butików najdroższych firm, cala Europa ma chyba tyle Guccich co jeden Dubaj.
Właściwie wszystko, co na świecie największe, najnowocześniejsze, najdroższe i najpiękniejsze znajduje się w Dubaju i ja w to wierzę. Dzięki petrodolarom dokonał się tutaj niewyobrażalny postęp. Dubaj jest symbolem tego, co wydawało się niemożliwe, dlatego tak bardzo mi się podoba i na dodatek daleko mu do kiczowatego amerykańskiego Las Vegas. Niewiele lat temu była tam tylko pustynia, a w ciągu zaledwie jednego pokolenia dokonały się tak wielkie zmiany.
Punkt o 13.00 dumnie wkroczyliśmy do Dubai Mall gdzie zgodnie z programem mieliśmy spędzić czas do wieczora. Lunchem u Libańczyka zainaugurowaliśmy szał zakupowy, który trwał nieprzerwanie do wyczerpania zakładanego limitu. Centra handlowe mają tutaj najlepsze jakie widziałem, największe, najlepiej urządzone, z największą liczbą atrakcji, największymi fontannami, rzeźbami, akwariami. D&G, Versace, Armani, Ferre, Trussardi, Tom Ford, M Jacobs, Burberry wszystkie salony w jednym miejscu, po kilkanaście, na wyciągniecie ręki, po których płynnie można się przemieszczać

Nieplanowane wyjazdy mają to do siebie, że niewiele można przewidzieć i z reguły wiele rzeczy choćby chciałoby się zrobić albo zobaczyć okazuje się, że nie starcza na nie czasu i trzeba je odłożyć na bliżej nieokreśloną przyszłość. Dubaj będzie kojarzył mi się głównie z życiem nocnym, zakupami u Armaniego i imponującym budynkiem Burj Khalifa.
Na tarasie klubu Trilogy urządziliśmy prawdziwie sylwestrową imprezę. Życie nocne Dubaju toczy się wokół hoteli, w ciągu jednego wieczoru potrafiliśmy zaliczyć od 3-5 miejsc. Niestety wieczór ‘’dla Panów’’ odbywał się wyłącznie w poniedziałki, więc nie miałem szans na znalezienie godnego siebie repertuaru uciech nocnych. Za to w piątek w hotelu Westin załapaliśmy się na ‘’ladies night’’ i obecność podstarzałego playboya Hugh Granta.
Lądując w Bottom Rock wśród pijanej brytyjskiej klienteli osiągnęliśmy jak dla mnie dno totalne, dlatego resztkami sił wczołgałem się do taksówki i wróciłem sam do hotelu.

Weekendu w Dubaju z dziewczynami a zwłaszcza z K. nie zakwalifikowałbym do kategorii zwykłego wypadu za miasto. Osobliwość i nieprzewidywalność tego wyjazdu wyszła na jaw zaraz po wejściu do pociągu – przed nami, na stoliku ku zdziwieniu znudzonych i zblazowanych Szwajcarów wylądowała butelka szampana przytaszczona osobiście przez K. która niczym rosyjska księżniczka, w futrze chyba z norek wcale nie przejmując się zazdrosnymi oczami, które niby to niechcąco przychodziły popatrzeć jak o 9 rano bawi się nowobogacki Ost Block, ochoczo rozlewała do plastikowych kieliszków złoty trunek z bąbelkami. Przyznaje – trochę w siermiężnym guście, ale z drugiej strony jakże wielkie urozmaicenie od nudnych, powściągliwych i zawsze przewidywalnych Szwajcarów – dlatego przełamałem się i z ochotą uczestniczyłem w tej szopce i pokazie próżności. K. uspokoiła mnie mądrościami Wschodu twierdząc, że skoro w pociągach sprzedawane jest piwo, nasz szampan nie ma prawa nikomu przeszkadzać. Na pytanie czy nie boi się aktywistów PETY i paradowania po ulicy w futrze z niegdyś żywych zwierząt oznajmiła że musiała najpierw paru takich ‘’zwierzaków’’ przelecieć by móc sobie na nie pozwolić. Ot, co kobiecy punkt widzenia… Przy K. moje poglądy wydają się niemal wiktoriańskie.
W samolocie zaocznie zostałem wybrany na głównego dostawce buteleczek czerwonego wina by znowu uskuteczniać dobrą zabawę. Dziewczyny miały ubaw za każdym razem gdy stewardesy próbowały wymówić moje nazwisko albo gdy testowałem na nich heteroseksualne sztuczki.
Na lotnisku w Dubaju straciliśmy ponad godzinę nim zrobili mi skan oka i spokojnie mogłem wyjść przed terminal przylotów. Otaczająca zewsząd rzeczywistość nie do powtórzenia: taksówki tylko dla bab, jawna dyskryminacja kobiet przez lokalnych mężczyzn. Gdy K paliła papierosa podszedł do mnie Arab prosząc o ogień. K podała mi swoją zapalniczkę, po czym pan dziękując oddał ją mnie zupełnie ignorując przy tym K. Potem jeszcze kilkakrotnie zdarzało się im być traktowanym jak powietrze, co tylko podnosiło poziom frustracji. Osobiście polubiłem Emiraty bo miło było popatrzeć jak dziewczynom uciera się nosa, nawet jeśli za mój komentarz, że to wspaniały kraj który uczy kobiety szacunku dla mężczyzn dostałem po głowie.
Hotel w Media City nie rzucał na kolana, ale tak mało spędzaliśmy w nim czasu, że nie miało to większego znaczenia. Jeszcze tej samej nocy zaliczyliśmy najlepszy z najlepszych barów Dubaju 2010 roku. Barasti w Le Meridien znajdowało się dwa bloki od naszego hotelu, ale dotarcie tam zajęło nam 20 minut, bo przejście na drugą stronę ulicy w tym mieście nie jest sprawą najprostszą. Dubaj przypomina wielki plac budowy, wszystko jest rozgrzebane, wszędzie pełno piachu i barierek. Po pierwszej tego typie przygodzie nauczyliśmy się wszędzie poruszać taksówkami – najtańszymi z możliwych. Dubaj to także miasto expatów takich jak my w Szwajcarii. W barze z zapoznaniem kogokolwiek nie było najmniejszego problemu, zaraz nawiązaliśmy kontakt z dwoma nowojorczykami zasięgając porad gdzie najlepiej się tutaj bawić.

Chodzę zmęczony i niewyspany, ale prawdziwą miarą mojego zmęczenia są myśli które tłoczą się w głowie. Wychodząc późno z biura myślałem tylko o tym by zatrzasnąć za sobą drzwi i czym prędzej wrócić do swoich czterech ścian, pozwolić by wreszcie skończył się dzisiejszy dzien. W tramwaju przypomniałem sobie o tym, że jutro lecimy do Emiratów i myśl nasunęła się sama: o k..a jak mi się nie chce.

Przyjrzałem się swoim wyciągom z kont i kart kredytowych i po ich analizie obiecałem sobie, że kończę z hulaszczym życiem, niespodziewanymi wypadami na weekend do Warszawy, Krakowa i Wrocławia, bo takowe zawsze wiążą się z zakupami w sklepach wolnocłowych (prezenty), kolacjami w restauracjach, barami, impulsywnymi zakupami oraz często drogimi noclegami w hotelach. Oszczędności pięknie prezentowały się na papierze, bo wystarczyło, że w biurze koleżanki nazwały mnie stetryczałym facetem, którego nie stać już na spontaniczność, zabawę i czerpanie radości z życia. Tak mnie sprytnie podeszły, że zgodziłem się polecieć z nimi w środę do Dubaju.