saberblog

Oglądaliśmy dziś z M transmisje z 60-lecia komunizmu w Chinach, paradę w Pekinie w samym centrum placu Tiananmen, pod brama Zakazanego Miasta co przywoływało mile wspomnienia z początku tego roku. Roku wyjątkowego gdy o tym pomyślę…
Razem z M doszliśmy do wniosku ze nie dla nas stworzono urlop na Malediwach. Po tygodniu mamy dość plażowania, słońca, drinków i nic nie robienia. Jeśli jakąś wyspę można obejść wkoło w ciągu mniej niż godziny to takie miejsce na pewno nie jest dla nas, po kilku dniach znałbym wszystkie palmy na pamięć, umiałbym je policzyć i marzyłbym o widoku cywilizacji.

Tanzania to zapyziały malaryczny kraj, na szczęście to także rajskie plaże Zanzibaru, Kilimandżaro i liczne parki narodowe które turyści niezmienianie masowo odwiedzają od lat. Stone Town – z daleka wszystko wydaje się mienić i pociągać nigdzie indziej nie spotykaną  mieszanką Orientu i Czarnej Afryki, dopiero z bliska widać bród, biedę, niegospodarność i zacofanie.

Wczesnym wieczorem, wbrew ostrzeżeniom obsługi hotelu wybraliśmy na spacer wzdłuż ciągnącej się kilometrami rozległej pustej plaży. Plaża obok hotelu Fairmont jest rajsko malownicza, niemal pocztówkowa, ale… nieoświetlona, nie ma tu niestety żadnej promenady ani typowego deptaka tylko bezkres piasku, morza i palm.
Gdy wychodziliśmy słońce dopiero, co zaczęło zachodzić za linie horyzontu, rozmawiając nie zauważyliśmy nawet jak bardzo oddaliliśmy się od ośrodka i wtedy niespodziewanie zrobiło się bardzo ciemno. Dopiero wtedy zrozumiałem, co miał na myśli personel odradzając nam zapuszczanie się tutaj po zmroku. Dokoła panowała ciemność, nie widziałem nawet czubka swojego nosa, słychać było jedynie fale uderzające o brzeg i odgłos zapadających się w piasku naszych stóp. Postanowiliśmy trzymać się blisko i tą samą drogą wrócić do hotelu, którego światła wcześnie czy później spodziewaliśmy się dojrzeć. Początkowo szło nam całkiem dobrze, dopiero gdzieś w połowie drogi niespodziewanie usłyszeliśmy głośne ujadanie psów, które najpierw dochodziło do nas z daleka, po czym stopniowo zbliżało się w naszym kierunku. Okazało się, że naszą obecność wyczuły bezdomne psy, które przybiegły w naszą stronę. Otoczyły nas, biegały wkoło szczekały wskakując raz po raz do nóg, kolan czy pasa, balem się ze ugryzą mnie w jaja, bo na plażę wybrałem się w samych spodenkach, nie miałem nawet koszulki. Skaczące i obszczekujące nas psy, może i chcące tylko się z nami bawić za to w panującej całkowicie ciemności sprawiły, żeby wpadłem w totalną panikę, że nie wiedziałem czy uciekać na oślep, chronić nogi, krocze, ręce a może stanąć w miejscu i czekać aż same znudzą się i odejdą. W każdym razie było to najdłuższe kilka minut w moim życiu, zaschło mi gardle i najadłem się strachu, że któryś z nich niespodziewanie skoczy mi nagle do gardła a ja nawet nie zdążę zareagować.

Wyłaniający się zza linii horyzontu Port Stonetown na Zanzibarze, turkusowe morze i słońce wyglądały bajecznie pięknie – tak zrelacjonował mi to M podczas gdy walczyłem z atakami choroby morskiej, która dopadła mnie na promie. Fairmont Hotel to prawdziwa oaza luksusu na wyspie, nasz bungalow z widokiem na ogród na powitanie został przemieniony na domek bezpośrednio przy plaży a śniadania i obiadokolacje w pakiet all inclusive.

Wspomnienie z pierwszego dnia – śniadanie na tarasie przy plaży i widok zapierającym dech: bajkowa sceneria, piasek nienaturalnie biały i drobny jak mąka, rosnące palmy, szum fal, bezkres plaży, turkus morza…i uczucie błogości. A na koniec dnia zawsze wyczekiwane zachody słońca jak na kiczowatych pocztówkach.

Przemieszczając się po Tanzanii w klimatyzowanym aucie z kierowca nie doświadczyłem prawdziwej Afryki, ale wcale nie czułem jakbym coś tracił. Nie świadczy to najlepiej o mnie ale prawda jest taka, że na biedę wole patrzeć z dystansu. Odrapane budynki, szmaty wiszące na odstających zewsząd częściach elewacji, kablach i drutach, a pomiędzy tym wszystkim brudne dzieci i ich rodzice.

Gdy dotarliśmy do portu ucieszyłem się ze do zorganizowania transportu wynająłem lokalnego przewodnika: dzikie tłumy, krzyki, przepychanie się byłyby ciężkie do opanowania. Ledwo udało się nam przecisnąć przez cale tłumy sprzedawców i naciągaczy. M przez cały czas nie spuszczał oka z naszych bagaży. Na pokładzie promu klasy ekonomicznej roztaczał się charakterystyczny zapaszek potu i gorąca, niektórzy pasażerowie podróżowali z żywym drobiem tudzież innym żywym inwentarzem. Jakiś dwóch facetów próbowało wyciągnąć ode mnie 20 dolarów za opłaty portowe. Temu jednemu dałbym nawet 100 gdybyśmy się odpowiednio dogadali…

Afryka jest slumsem, gettem, polem bitwy i miejscem umierania. Jedyne, co tu dobrze się rozwija to robaki i insekty, przenoszące choroby. Afryka coraz bardziej się cofa…

Podczas międzylądowania w Nairobi przez okno samolotu zobaczyłem baobaby i sawannę i wtedy poczułem ze jestem na Czarnym Lądzie. Na kontroli paszportowej na lotnisku w Dar zabrali nam paszporty i jeden urzędnik obsługiwał wszystkich przybywających tym rejsem turystów. Pozostałe 8 okienek choć otwarte nie obsługiwały nikogo. Nas przewodnik czekał na nas zaraz po wyjściu z terminalu przylotów.
Ulice Dar nocą są puste i ciemne, rzadko widać uliczne lampy albo oświetlony budynek, brakuje widoków tak charakterystycznych dla większości miast. Szaro, ciemno, buro, ludzie przemieszczający się nieoświetlonymi rowerami, ryzykujący wypadkiem na zmianę pojawiają się i znikają w ciemnościach, jakiś człowiek oddaje mocz wprost na ulice pełną rozpędzonych aut – karibu in Tanzania.