saberblog

Urodziny. Kolonia. Sprezentowałem sobie kilkugodzinny morderczy maraton w barwach United Color of Benetton. Przed północą spocony i obolały padłem z wycieńczenia, by wcześnie rano w strugach deszczu wracać do Zurychu.

3 dni w Zurychu, przeplatane powtórkami z Rumunii.

Te same słowa i czyny. Jak stare cegły z rozebranego domu, które układam, by znów coś zbudować, tyle że swojego.
I chciałbym inaczej je ułożyć, by nie przypominały tego co było, ale przecież inaczej się nie da. Musi być fundament, ściany, miejsce na okna, drzwi…
I może dlatego, gdy słowo dokładam do słowa, gdy powielam utarte schematy, gdy ściany coraz wyższe, coraz większe dostrzegam podobieństwo historii. Nie tyle bolą wspomnienia domów, które legły w gruzach, co świadomość, że coś takiego już próbowano zbudować. Z tych samych cegieł. I rodzi się we mnie samym żal do mnie samego, że to już nie nowa cegła, że nowa poszła na budowę czegoś, co się rozsypało.
Słowa i czyny poobtłukiwane nieco, bledsze, choć przecież są te same. Choć próbuję je obejrzeć przed ułożeniem, żeby wyglądały jak najładniej, bo chce się przecież bardzo, by było tak samo pięknie, a nawet piękniej jeszcze to i tak wiem swoje.

Już zawsze będę tak zawieszony między pragnieniem a rzeczywistością. Ileż można próbować utrzymywać równowagę na rozedrganej linie? Zawrócenie grozi upadkiem, a każdy krok do przodu budzi lęk. Schronić się, odgrodzić, ukryć tez nie ma już gdzie. Wzniesione przeze mnie barykady rozsypują się, okopy zasypują, a ja nie mam już siły na odbudowywanie tego wszystkiego, co chroniło mnie przed tym durnym światem.

Dzisiaj widzę, że w swoim życiu zakreślamy koło, ale choć wracamy do punktu wyjścia to wiemy znacznie więcej. Życie okazało się na tyle „łaskawe”, że pokazało mi to, co chciałem zobaczyć, pozwoliło przeżyć to, co chciałem przeżyć. Bagaż doświadczeń, także takich, których wolałbym nie mieć, muszę teraz ciągnąć za sobą. Nie da się go zgubić, ani – choć czasem bardzo by się chciało – na zawsze o nim zapomnieć…
Czasem myślę, że może zbyt wiele dane było mi przeżyć, by beztrosko iść dalej, a czasem, że właśnie dlatego mogę iść dalej spokojniej.

Zafundowałem sobie potężną dawkę przemyśleń na temat tego, co za mną i co przede mną. Życiowe doświadczenia, spotkania, rozmowy, sprzyjają temu. Rodzi się, więc we mnie nowe „ja”. Potężnieje świadomość, że wszystko to tylko „pogoń za wiatrem”… Jeszcze raz wracam do marzenia, żeby to życie przeżyć ładnie, dobrze, nie tylko dla siebie…

Czasami uprawiam czarnowidztwo, dopadają mnie złe myśli, użalam się wtedy nad sobą, swoją karierą, domem, wyglądem, pracą, M, praktycznie nad każdym aspektem życia, nawet na własne sukcesy z przeszłości patrzę bardzo krytycznie i najchętniej chciałbym o wszystkim nie pamiętać, wymazać i zapomnieć. Zwykle taki podły nastrój dopada mnie, gdy czuje się emocjonalnie zubożały, kiedy nad głową gromadzą się czarne chmury, a ja w ciągu dnia krzyczę, kłamię, udaje przed kimś, że jest super, klnę, znowu gram kogoś, kim nie jestem, zwalniam się, błagam i kajam się przed kimś, po czym rzucam się z mostu, albo uciekam na inny kraniec świata, upijam się, wypalam całą paczkę fajek, rozgrywam 3 mecze towarzyskie za jednym razem albo wracam do Polski.

Korporacyjne zwierzę jak ja, wspina się po siatce pięter kariery, byle w górę i jak najwyżej, tak jakby co najmniej od tego miało zależeć moje życie i moja wartość, jakbym w nagrodę miał zapukać do wrót kosmosu. A przecież na końcu i tak człowiek zaczyna spadać w dół, bo nigdy nie jest przecież tak że jest się non stop on the top.

Zewsząd otaczają mnie reklamy fantastycznych wizji rodem z telewizyjnych seriali, karmią moje zdumione oczy i sprawiają, że poświęcam im cały swój czas, zapominam o rzeczach bardzo ważnych, choć przyziemnych, tracę na nie swój czas zamiast po prostu trochę żyć.

Uczę się żyć, bez końca i bez początku.
Uczę się żyć we dwoje, raz, dwa albo i wiele razy, bo kto powiedział, że ten wątek musi być tylko jeden? Spragniony słodkich nagród uczę się chętnie, nawet, jeśli musze słono zapłacić za tą mądrość.

Kiedy dopadają mnie myśli, że wszystko jest zbyt powszednie, nudne i przewidywalne, moje decyzje samozachowawcze a ja tonę w zalewie codzienności, kusi mnie żeby zrobić coś na przekór sobie. I wtedy właśnie robię rzeczy głupie, popełniam błędy by na chwilę poczuć, że znowu żyję.
Najpierw pół życia narzekam na samotność a potem, gdy znajduję miłość, wsparcie i partnerstwo popełniam błąd za błędem. Dwója z miłości, pała z życia taką szczerą laurkę sam przed sobą mógłbym sobie wystawić, z upływem lat powieki stają się cięższe z nadmiaru emocji i przeżyć, robią mi się pierwsze zmarszczki na czole i pod oczami. I w takich momentach znowu zaczynam widzieć wszystko w czarnych kolorach na szczęście to mija. Wracają siły, znowu mam ochotę ścigać się w pracy, z nadzieją że mój los odmieni się tak życzliwie że złe myśli nigdy nie powrócą.

Życie.