saberblog

W Radissonie w Santiego przywitali nas po królewsku, znowu dostaliśmy piękny suit, talerz owoców i serów oraz butelkę czerwonego wina nie wspominając zaproszenia do baru na na pisco sour.
Po szoku wywołanym zmianą temperatur w ciągu dnia dostałem gorączki i od popołudnia szprycowałem się paracetamolem w obawie, że dopadnie mnie przeziębienie, ale lampki wina odmówić sobie nie potrafiłem.

Do Valparaiso i Vina del Mar zabrał nas niejaki Fernando, o którym pewnie wiele można by opowiedzieć, ale na pewno nie to, że jest przewodnikiem. Na wstępie oświadczył, że ze znajomością angielskiego jest u niego kiepsko, wiec mówił do nas po hiszpańsku. Niestety to, co opowiadał też pozostawało wiele do życzenia: męczył nas oczywistymi oczywistościami albo informacjami, które sami mogliśmy wydedukować bez znajomości hiszpańskiego, historii Chile albo lokalnych realiów. Poza tym w odpowiedziach często ograniczał się do zdawkowych odpowiedzi: tak lub nie. Po Valparaiso i Vina przewiózł nas autem wzdłuż i wszerz pokazując wszystkie atrakcje zza okna samochodu, zachwalał Buenos Aires i usilnie próbował zarekomendować nam restauracje włoską, więc końcu się poddaliśmy i zrezygnowaliśmy z jego usług każąc zawieźć się do hotelu, którego adresu też okazało się, że nie znał…

Hotel Palacio Astoreca, który zarezerwowała nam agencja na szczęście bardzo nam się spodobał: butikowy, nowocześnie urządzony i w świetnej lokalizacji obok Pałacu Yogoslavu vel Draculi i z pięknymi widokami na całe Valparaiso. Kolejny hotel, kolejny meldunek i znowu pisco sour jako welcome drink – w alkoholizm popadnę…
Jak patrzę sobie na tych niektórych chilijskich chłopców i myślę sobie że, co najwyżej mógłbym ich tylko zaadoptować.

Gęsto stłoczone, bardzo kolorowe domy pokrywają strome wzgórza wyrastające niemal wprost z Oceanu. W samym centrum, znaleźć można wiele wiktoriańskich i neoklasycystycznych budynków. W porcie jest wiele romantycznych zakątków, w małych basenach portowych kołyszą się lekko na wodzie drewniane, przeważnie żółte łodzie rybaków. Zabudowania portowe, magazyny, banki i okazałe centrum handlowe niegdyś nowoczesnego w każdym calu Valparaiso ciągną się wzdłuż portu. Sercem miasta jest Plaza Sotomayor, z budynkami administracji miejskiej i dworcem Puerto. W pobliżu znajduje się się wiele kościołów, parków, bulwarów, teatrów i kawiarni. W bocznych uliczkach kryją się zabytki architektury kolonialnej. W weekend wiele ulic wypełniły stragany i budki handlarzy, na którym miejscowi rzemieślnicy i artyści wystawiali swoje dzieła. Nad brzegiem oceanu, orientacja w topografii miasta jest jeszcze stosunkowo łatwa, bo szerokie ulice zakręcają wraz z linią brzegową. Ale na stokach wzgórz oraz w dolinach położonych poza centrum Valparaiso układ ulic przypomina chaos średniowiecznych miasteczek – labirynt małych uliczek, niezliczonych chodników, schodów, wąziutkich i krętych przejść oraz ślepych zaułków. Trzeba się tu urodzić, by móc bezbłędnie znaleźć drogę. Jednym z wielu elementów orientacyjnych jest kilkanaście linii naziemnych kolejek liniowych – ascensores. Niektóre z nich wjeżdżają na wzgórza, więc za 100 – 300 pesos można oszczędzić sobie trudu wspinaczki. Choć pomalowane na czerwono lub żółto wagoniki widać prawie wszędzie, gorzej jest jednak ze znalezieniem przystanków. Kolejki te, należały kiedyś do mistrzowskich osiągnięć techniki a teraz stanowią raczej atrakcje turystyczną, bo trochę strach nimi jeździć i zwiedzać miasto.

M w niedzielę po śniadaniu wywiózł nas taksówką na sam szczyt przy Cerro Bellavist skąd spacerkiem przy ładnej pogodzie schodziliśmy w dół. Na moje nieszczęście zachciało mu się wejść na górę jeszcze raz, tylko od innej strony, na co nie miałem ochoty z powodu upału. Jak na nieszczęście winda też nie działała i po krótkiej wymianie zdań M postanowił kontynuować zwiedzanie w pojedynkę. Naturalnie mega wielki wkurw mnie trafił, od razu miałem ochotę wracać do hotelu, spakować torbę, anulować resztę wakacji i w ogóle podróży z M do końca życia i wracać do domu, wyprowadzić się i najlepiej z całym majdanem od razu wracać do Polski…
Jak się przeszedłem i popatrzyłem sobie na morze to foch mi minął…

Zerwałem się z łóżka przed 4 rano, bo przypomnieli sobie o mnie nagle w pracy a tylko ja potrafiłem zrobić to od początku do końca. Niby jestem na urlopie i powinno mnie to walić co dzieje się w biurze, ale właśnie w takich sytuacjach odzywa się we mnie moja polskość męczeńska, poczucie odpowiedzialności i chęć niesienia pomocy, bo przecież sowicie płacą mi za właśnie takiego rodzaju niedogodności podczas urlopu…
M tego nie rozumie i śmieje się ze mnie pracoholika za każdym razem gdy w jakimś egzotycznym miejscu widzi mnie z laptopem podłączonym do sieci puszczającego przelewy.

Od 3 dni nie piliśmy porządnej kawy z ekspresu. Zalewajki które tu podają nie da się pic, cappuccino ma smak rozpuszczalnej czekoladopodobnej mokate cappuccino jaka serwowano w Polsce w latach 90, espresso to l’aqua sporca i smakuje ohydnie.

Dwugodzinny lot z Santiago do Calamy minął bez przeszkód. Latanie chilijskim LANem to przyjemność. Na lotnisku czekał już na nas mały grubiutki nieuczesany starszy pan, który wraz z grupa 4 podróżujących Włochów zabrał nas do hotelu w San Pedro.
Przydaje się znajomość włoskiego bo mało kto mówi tu po angielsku, zwykle jest to span-english albo próbuję zgadywać co do mnie mówią i odpowiadam po włosku. M bardzo przypadł do gustu taki sposób porozumiewania się choć czasem robi to nieudolnie i jest zabawnie: gruezi ciao – dzień dobry, me auch – ja tez, la puenta per favore – rachunek poproszę.

Mieszkamy w czymś co przypomina wolnostojący drewniany kamping z czasów mojego dzieciństwa i wakacyjnych wyjazdów nad jezioro do Rudna czy Lubiatowa, tyle ze mamy bieżącą wodę i toaletę. Jest zimno a grzejnik popierduje kilka minut zanim się rozgrzeje na dobre, to samo z ciepłą woda w kranie. Amore zapytał mnie wprost czy nie było lepszych hoteli w tym zapyziałym miejscu, ale Hiltonów ani Four Seasons jeszcze tu nie postawiono wiec przez następne 4 dni będzie skazany ćwiczyć swój charakter.

Pisco sour pomaga nam zwalczyć zły humor związany z niewygodami pobytu w rejonie Atacamy i osobiście nie narzekam. M potrzebuje więcej tego alkoholu żeby się wyluzować i przestać zawracać sobie głowę szczegółami. I tak dokonał niesamowitego postępu w dziedzinie ubierania się na wyjazd: kiedyś były eleganckie drogie białe wykonane z delikatnych materiałów zwiewne stroje przeto nie nadające się na wyjazdy w trudno dostępne tereny a wczoraj: bojówki (choć bordowe), wysokie buty trapery (choć z żółtymi sznurowadłami) wygodny t-shirt, czapka z daszkiem i butelka wody.

Widoki znad Doliny Księżycowej zapierają dech w piersi, przestrzenie są tutaj niesamowite a ziemia mieni się kolorami barw od odbijających się w pełnym słońcu kryształków soli. Z dzieciństwa pamiętam Trze Marie, z których 6 lat temu zostały już tylko dwie po tym jak jakiś Argentyńczyk zapragnął wspiąć się na jedna z nich.

Ciekawostka jest Argentyńczycy uważani są w Ameryce za straszliwych ignorantów, nasz przewodnik Juan nazwał ich Francuzami Ameryki…