saberblog

Mój hinduski kolega sprawił mi niesamowita niespodziankę – zaprosił mnie do swojego do domu. Jadąc do niego o 8 rano zastanawiałem się, czego powinienem się spodziewać, przejeżdżaliśmy przez tak okropne dzielnice, że widoki napawały mnie głównie strachem i niesmakiem, ale wiedziałem, że spotkała mnie jedyna w swoim rodzaju okazja i zaszczyt, więc nie wolno mi było tego krytykować.

Do tej pory znałem Indie z perspektywy luksusowego hotelu, ale być zaproszonym przez Hindusa do domu to co innego.

Nie pasowałem zupełnie do tego miejsca, ani swoim strojem, ani drogim zegarkiem ani parą butów, które poproszone mnie by zostawić na zewnątrz. Czekało mnie bardzo miłe przyjęcie, poczułem się trochę jak w skansenie: ostra jarzeniówka, plastikowe krzesła, wiatraki na suficie, metolowa szafa-sejf, w której trzymane są ubrania, łóżko i wysuwany materac. Skorodowane barierki, obite krawężniki wszystko wydaje się bardzo liche i tymczasowe.

Przełożony mojego kolegi mało entuzjastycznie przyjął pomysł zaproszenia mnie do siebie domu, piętrzył przed nim problemy i trudności o to, co będę jadł i czy coś mi aby nie zaszkodzi, co jeśli będę chciał skorzystać z łazienki (dziura w ziemi) albo zobaczę warunki, w jakich mieszkają się zniesmaczę.

Zdaję sobie sprawę, że wszystko to to jedyna szansa na obserwacje z wewnątrz. Mogę zobaczyć to, co widać na ulicy, ale nigdy nie miałbym niestety okazji bliżej przyjrzeć się tamtejszemu życiu. Wprawne oko niejedno może wyłowić nawet z pobieżnej jedynie obserwacji…

Życie toczy się na ulicy. Zarówno codzienne jak i towarzyskie. Ludzie siedzą, pracują rozmawiają, a nawet niektórzy wcale nie krępują się wysikać do rynsztoku… Drzwi do domów są w większości przypadków otwarte… Jeśli gdzieś znajduje się miejsce pracy, również dzieje się to na widoku publicznym. Ludzie gotują, szyją, wyrabiają różne przedmioty itd., nie zamykają się, nie potrzebują do pracy tzw. świętego spokoju. Nie przeszkadza im hałas, rozgardiasz, zamieszanie, jakie dzieje się wokoło.

W Indiach wszystko dla przeciętnego Europejczyka jest inne, może wydawać się bardziej prymitywne i biedne, ale przecież w końcu nasza cywilizacja nie jest jedynym i obowiązującym wyznacznikiem rozwoju. W końcu pierwszym światem nie jesteśmy. Staramy się nie zapominać, że świat jednak nie ogranicza się jedynie do małej, bogatej i snobistycznej Europy…

Dusza świata jest właśnie w takich krajach jak Indie, które fascynują. Dla wielu są skansen, symbol uduchowienia, egzotyki…

Jestem w Indiach dopiero 3 dzień, jednak nieustająco wszystkimi zmysłami rejestruję to, co dzieje się wokół mnie. W każdym niemalże elemencie rzeczywistość jest tutaj kompletnie odmienna, inna kultura, obyczaje, tradycje. Praktycznie wszystko. Wiele rzeczy mnie tutaj zaskakuje i dziwi, próbuję ich nie oceniać wprost ani zbytnio zrozumieć, bo to i tak bezcelowe – staram się akceptować wszystko takim, jakim po prostu jest.

Do gulgoczących ciapatych się przyzwyczaiłem, choć ciągle muszę zgadywać, czego ode mnie chcą. Najgorzej idzie mi z moim kierowcą, który nieustanie gluga coś pod nosem po swojemu a jedyne, co wyłapuje z jego pytań to ”shopping” bo koniecznie chce mnie zawieźć do lokalnego jubilera żebym kupił perły żonie matce albo innej siostrze. Codziennie pyta mnie, o której ma po mnie przyjechać i codziennie jest godzinę wcześniej i dzwonią do mnie z recepcji, że auto na mnie czeka. 2 lata temu trafiłem na takiego, który spał w aucie, będąc dyspozycyjny 24 godziny na dobę nie wiedząc, kiedy mogę go potrzebować, potem okazało się, że płacili mu za godzinę, więc nawet zwykły przestój był mu na rękę.

Dzisiaj na basenie zapytałem chłopca z obsługi gdzie jest wc – w odpowiedzi usłyszałem rozbrajająco szczere: to urinate on the left.

W naszym biurze czuje się bardzo swojsko, nie przepuściłem żadnej okazji by zejść na dół na pyszną aromatyczną kawę z mlekiem za równowartość 30 groszy. Po niej jedynej nie mam rewolucji żołądkowych ani po pepsi.. Zapamiętywanie imion wiecznie sprawia mi trudność: Madhavi, Kishore, Madhu, Arunkumar, Prudvi powtarzam sobie jak mantrę.

Przy wejściu do biurowca, w lobby odbywają się rozmowy kwalifikacyjne dla nowych pracowników. Kandydaci docierają (podobno czasem pieszo) z odległych regionów Indii w poszukiwaniu pracy biurowej. Nie obowiązuje idea umawiania się na spotkania w sprawie pracy. W Indiach w ogóle nie ma zegarów, nawet na lotniskach i dworcach. Po kilku dniach pobytu już wiadomo, że czas jest pojęciem względnym i nie odgrywa ważnej roli w życiu mieszkańców tego kraju. Wszystko załatwiane jest bardzo długo i bez zbytniego pośpiechu. Dla Europejczyka, gdy załatwianie sprawy trwa długo, oznacza to, że jest poważny problem, dla Hindusa – nic podobnego. Opanowali oni, bowiem znakomicie „bycie tu i teraz”. Żadnego planowania i wybiegania za daleko w przyszłość. Wszystko ustala się z dnia na dzień. Dla osoby – takiej jak ja – przyzwyczajonej do planowania może to być denerwujące.
Człowiek czuje się zagubiony i obcy a każda ujrzana blada twarz dodaje otuchy. Wtopić się w tłum raczej nie mam szans: z racji odmiennego zupełnie wyglądu i ubioru. Staram się po prostu przyzwyczaić, choć idzie mi to opornie: do farbowanych na czerwono włosów, obnoszenia się tanimi strojami rodem z Gorączki Sobotniej Nocy, nadmiernej gestykulacji, pielęgnowania paznokci albo raczej długaśnych żółtawych krogulców..

Z jednym mam tylko ewidentny problem i jestem uprzedzony jak cholera. Straszliwy, wszechobecny brud i smród. Osobom, które nigdy nie odwiedziły kraju takiego jak Indie trudno tak naprawdę to sobie wyobrazić. Prawdziwe góry śmieci walają się wszędzie. Na ulicach, w sklepach, na dworcach. Ludzie załatwiający swoje potrzeby na ulicy to standard: w drodze do pracy naliczyłem jednego dnia 8 sikających. Hindusi to brudasy niesamowite, nawet stojąc 2 metry od kubła na śmieci papier czy kiep od papierosa ląduje na ziemi.
W toaletach często spotyka się bidet. No, może nie w wyobrażeniu europejskim, bo toaleta to często otwór w podłodze z wodą do spłukiwania oraz szlauchem z wodą do podmywania. Jako pomoc służą czasem małe kubeczki. Irytuje powszechny brak papieru toaletowego.

Indie na pewno nie pozostawiają człowieka, który tam gościł obojętnym – Indie albo się kocha albo nienawidzi.

Hajdarabad powitał mnie, cudownie ciepłym, rozgrzanym, suchym powietrzem i słoneczną pogodą, które rozbudziły we mnie ochotę by wskoczyć od razu do basenu, ale nim z lotniska dotarłem do hotelu wygrało zmęczenie. O 18. byłem już w łóżku, na pól śnięty by obudzić się nagle o 1. w nocy i walczyć z bezsennością. Dlatego właśnie przyleciałem wcześniej, gdybym na drugi dzień miał iść do biura wyglądałbym nierześko. A tak spałem do oporu, rano zjadłem lekkie śniadanie, (po którym i tak mnie przeczyściło) zaserwowałem sobie 3 godzinny masaż w spa z ekstraktu owoców granatu, po którym oddałem się beztroskiemu lenistwu leżakując przy basenie obstawiony przekąskami i piwem donoszonymi raz po raz przez bezszelestną obsługę.

W Bernie spadł dziś pierwszy tej zimy śnieg, napadało równo, całe miasto pokrył biały puch a ja w tym czasie leżę na basenie i pławie się w słońcu.

Są takie dni, kiedy uwielbiam swoją pracę, np. lecąc samolotem w wygodnym fotelu klasy biznes rozkładającym się do pozycji horyzontalnej, albo na lotnisku tuż po przylocie, kiedy kierowca w liberii z tabliczką noszącą moje imię wita mnie w hali przylotów, albo na widok pokoju w 5 gwiazdkowym hotelu w egzotycznym krańcu świata.

Lotnisko Indira Gandhi w New Delhi, późna noc, po długim, bezsennym locie z racji różnicy czasu związanej z podrożą na wschód. Wychodzę przed terminal przylotów i od razu uderza zapach, który potem będzie towarzyszył mi do końca podróży, a za którym bynajmniej tęsknię… Troszkę duszący, trochę słodki – jak dla mnie nie do zniesienia.
Otoczony zewsząd odpychającym widokiem panów nieprzerwanie szukających czegoś w swoich nosach jakby chcieli dogrzebać się do mózgu, kręcących kulki z glutów i pstrykającymi nimi na podłogę.
Buty w czubki, szare wyświechtane spodnie, czarny bród za paznokciami, odgłosy sapania prychania, stękania, przeżuwanego jedzenia, mlaskania, chrząkania i bekania. Niedomyci, natrętni i irytujący, brzuchaci starsi panowie niekiedy z włosami przefarbowanymi na czerwono czuprynami wyglądają groteskowo, często z twarzą pooraną ospą. Jeden palant oparł swoje brudne bose stopy o zagłówek mojego fotela i mało by brakowało a bym mu przyłożył z liścia.
Moje kolorowe skarpety nie pozostają niezauważone, dzieci pokazują na mnie palcami. Czuje się trochę jak Murzyn w cyrku, wszyscy mnie zagadują i każdy chce się spotkać gulgocząc w Hindi-English, którego nie rozumiem.

Słodko pierdzący zapach powietrza, curry i odgłosy bekania. Na lotnisku w loungu otumaniony całym rozgardiaszem przez chwile zapomniałem się i napiłem się lokalnego frappucino, w ułamku sekundy zdałem sobie sprawę, że ta mikstura zawiera bliżej niezidentyfikowane lód i mleko, ale było już za późno – poszły konie po betonie a ja wylądowałem w kiblu w pozycji na skoczka.