saberblog

Porobiło się ostatnio i to dosłownie. Przez moment ubzdurałam sobie, że jestem niczym Anioł Śmierci, bo gdzie nie zacznę pracować po kilku miesiącach zaczynają redukcję etatów. Znów ten sam schemat, jedna z największych firm branży medycznej i służby zdrowia w Niemczech, nigdy nie zwalniała ludzi i oto gdy pojawiam się ja – tadam – po 2 miesiącach zaczynają plan redukcji w imię restrukturyzacji i szukania oszczędności.
Tym razem, choć pracowałem najkrócej, redukcja mnie mnie dotknęła, za to poleciała głowa koleżanki, z którą „zderzyłem się” kilka tygodni temu.
Nic bym nie wiedział o zmianach, gdyby sama mi o tym nie powiedziała. Nie ma projektów, nie potrzeba tyle osób w PMO, kazali pozbierać jej zabawki i zacząć szukać innej piaskownicy.

Szkoda mi się dziewczyny zrobiło, mam dobre serce, zaproponowałem, że napiszę do kolegi dyrektora z biura po sąsiedzku, może coś się tam dla niej znajdzie. Kolega odpisał szybko, podał namiar na szefową HR, poprosił żeby podesłać cv. Przekazałem to koleżance a ta ucieszyła się jak dziecko.

Minął tydzień, spotyka mnie kolega dyrektor i pyta czy ta panna wciąż czegoś szuka i czy wysłała cv. Odpowiadam że tak i że na pewno wysłała. Okazało się, że nie wysłała nic, bo nie zdążyła przez 7 dni… Osłabiła mnie tym trochę, ale w końcu zmobilizowała się, napisała i wysłała.
Minął kolejny tydzień, dwa razy zdążyła nagabywać HR co z jej rekrutacją, kiedy zaczyna, w końcu dostała odpowiedź, że nie pasuje do profilu kandydata.
Wpadła w czarną rozpacz, płacz, zgrzytanie zębami i obwinianie wszystkich wokoło, że przecież przeprowadziła się do Wrocławia z innego miasta, że wzięła kredyt na mieszkanie, że ma trudną sytuację rodziną, że obiecywano jej projekty i gruszki na wierzbie. Przestała chodzić z nami na lunche, ostentacyjnie oznajmiając, że „nie ma pieniędzy”, ostatnio zaczyna uskuteczniać nowe teksty o tym, że coś sobie zrobi.

Wszyscy zaczęli się od niej odwracać, bo nikt nie lubi histeryczki, ludzie obrywają od niej za wszystko. Zrobiła się małostkowa, ciagle narzeka i sieje ferment. W pracy nie można na nią liczyć, bo albo ukrywa informacje albo udaje że pracuje.
Przyszła do mnie i poprosiła czy nie pomógłbym jej zorganizować tego spotkania z dyrektorem na gruncie prywatnym. Spoko – odparłem – tylko co ci to da – zapytałem. Chcę go błagać, na kolanach jak będzie trzeba, żeby dał mi tę pracę…
Nie wiedziałem czy to żart czy już totalna desperacja.
Ostatecznie nic jej nie załatwiłem, bo nie chciałem brać udziału w tej szopce. Próbuje zrozumieć jej potrzeby, pragnienia, punkt widzenia, ale niech zacznie wysyłać cv a nie liczyć, że dostanie pracę z litości. Ile razy mówi mi, że wysyła 100 cv dziennie, nawet na rolę sprzątaczki, mam ochotę nią potrząsać, powiedzieć jej zejdź na ziemię i nie zmyślaj. Rozumiem jej rozżalenie, ale zaczyna zakrawać to o absurd.

Ledwo z Niemiec wróciłem a zaraz w piątek jechałem na firmową imprezę integracyjną. Dla tych których to dziwi, że w pracy tylko się integruję zamiast pracować, przyznaję się mam te same spostrzeżenia. Tak się podobno przypadkiem złożyło, że mój dział miał imprezę po imprezie, ale nie będę z tego powodu przecież płakał. Jak się każą bawić, to ja nie będę wyskakiwał przed szereg i dyskutował z decyzją samej najwyższą dyrekcji.

Na piątek i sobotę wysyłali nas hotelu SPA w Niemczy, kilkadziesiąt kilometrów od Wrocławia. Wcześniej robili zapisy, a na kilka dni przed wyjazdem dostaliśmy mail z informacją, że mamy dobrać się w pary, bo pokoje są dwu lub trzyosobowe.
Świeżak jestem, poza tym trochę wygodny i spoza typowego kręgu młodych, gniewnych korpoludków dlatego pomyślałem pewnie znajdą dla mnie jakąś wygodną jedyneczkę, nie będę przecież dzielił pokoju z jakimś wystraszonym pryszczatym niedoświadczonym młodym narybkiem, który będzie mi opowiadał jak to mu się w korpo podoba, że dostał bon na siłownię i że mleko sojowe jest w lodówce i że ma laptop, mieszka z bratem w wynajmowanym mieszkaniu w najbardziej odległej części Wrocławia i że za rok liczy na awans, 300 % podwyżki, za które kupi eleganckie mieszkanie na kredyt, gdzie wprowadzi się z przyszłą żoną, którą wyrwał w potupajce i zaczną uskuteczniać masową produkcję dzieci.
Kolega, który organizował nam wyjazd rozczarował mnie, przekazując mi smutną wiadomość, że sorry ale jedynek brak, muszę sobie kogoś poszukać. Wpisałem się więc na listę, do dwójki z adnotacją: „szukam niechrapiącego, nielunatykującego niegadającego przez sen współwspacza. Ja typowy Rysio z Klanu. Cel wiadomy”.
Prawie do dnia wyjazdu nikt się do mnie nie dopisał, wszystkich prawie skutecznie zniechęciła wizja dzielenia ze mną pokoju, ale w piątek rano wchodzę na sharepoint i dupa blada, jakiś Bartek ma dzielić ze mną pokój. W ruch poszedł google, linkedin, facebook i firmowe strony, chciałem obadać co to za istota będzie dzielić ze mną intymne chwile snu.
Bartek okazał się bardzo świeżym świeżaczkiem, pełnym entuzjazmu i nieskalanym doświadczeniem pracy w dużej organizacji, zaczął pracę dopiero w poniedziałek, cieszył się jak głupi z bateryjki, że od razu załapał się na darmowy wyjazd integracyjny z noclegiem! Blady strach padł na niego jak dowiedział się, że w pokoju będzie z menadżerem, bo dla niego takie stanowisko to abstrakcja i szary dym.
Poznaliśmy się po przyjeździe do hotelu. Wysoki, postawny, atletyczny, studiujący sztuki walki, trenujący na siłowni 5 razy w tygodniu, z twarzy niebrzydki, silna szczęka, zdrowe włosy, czyste paznokcie, kilkudniowy zarost, prawie superciacho. Zeza miał trochę takiego dziwnego, spojrzenie jak z obrazu papieża na ścianie, gdziekolwiek bym stał miałem wrażenie że zawsze na mnie spoziera. Poza tym cztery czy pięć razy pytał mnie jak mam na imię, bo ciągle zapominał – to chyba efekt setek ciosów w głowę na tych jego treningach.
Wchodzimy do pokoju, mamy pół godziny, nim zaczną się gry integracyjne. Bartek spytał się czy może wziąć szybki prysznic, bo po treningu na sali nie zdążył, śpiesząc się zapewne na odjazd naszego autokaru. Kiwnąłem porozumiewawczo głową, sam walnąłem się na łóżko, otworzyłem sobie butelkę białego wina i tak sobie leżę, sączę dobre winko, za oknem świeci słoneczko, w tle słychać ptaszki ćwierkające, rozkoszuję się błogim relaksem, czuję jak odpływam w błogostanie…. Bartek wyłazi z łazienki, cały mokry, bez gaci, bez ręcznika, nawet bez listka laurowego czy strzępu czegokolwiek czym mógłby zakryć swojego fafika i w progu opowiada mi, że z bratem i jego żoną mieszka, że kupił sobie nowe wypasione buty, nie jakieś palestyńskie pomykacze, że zarobki ma teraz spoko, ale ja pewnie mam większe, że chciałby kiedyś zdobyć takie doświadczenie jak ja, mieć takie stanowisko i czy mógłbym mu pomóc i doradzić, co powinien zrobić w tym kierunku, że chętnie posłucha rad starszego kolegi. Mowę mi odjęło…

W ramach zabawy integracyjnej budowaliśmy auto z kartonu i drewna, myślałem że kazać mi będą zająć się dekoracjami, doborem koloru i przystrajaniem maski eleganckimi dodatkami z kokard, brokatu i bibuły, potem że może każą wycinać dziwne kształty w tekturze, ale nie – dostałem za zadanie przykręcić koła co wydawało się czynnością banalną. Klucz francuski widziałem głównie w horrorach jak się nim wali kogoś po głowie albo w twarz, ale że coś najpierw ręcznie, prawidłowo rolowanie po gwincie z wyczuciem, że system naprzemienny, po drugiej stronie otworu centrującego felgi, że felga ma równo ułożyć się na piaście to było zupełnie nie na moje nerwy. Jakiś miły człowiek z obsługi eventu przykręcił mi pierwsze koło, potem zademonstrował jak przykręcić drugie, oczywiście nie zrozumiałem instrukcji więc pomógł mi przy trzecim a czwarte zrobił mi już w gratisie, z litości bo poharatałem sobie opuszki palców od trzymania tego żeliwnego złomu.
Po wszystkich tych szrankach i konkurach nadszedł czas na zasłużoną kolację, grilla i duże ilości wina, piwa i pląsów na parkiecie. Dziewczyny jak sobie popiły, to zrobiły się bardziej wylewne, zaczęły obgadywać nowo zatrudniony narybek rodzaju męskiego i wszystkim jak jeden mąż wpadł w oko Bartek. Zaczęły prześcigać się w fantazjach, sprośnych komentarzach i pomysłach, która co i jak by mu robiła. Jak zorientowałem się o kim mówią wygadałem się, że śpię z nim w pokoju, ba, że widziałem nawet atrybuty, które one mogą sobie tylko wizualizować. Nie czekając długo jak rozwinie się sytuacja przygarnąłem go do naszego stolika.
Wróciłem do pokoju przed 3 nad ranem, kolegi nie było i nawet nie wiem gdzie spał. Wrócił zmęczony około 6 i jak długi walną się w ubraniu na łóżko. Wychodząc o 8 z pokoju, zostawiłem mu 50 zł na stoliku, żeby zapłacił za butelkę wina, którą napocząłem po przyjeździe. Dopiero wsiadając do auto zajarzyłem, jak dziwnie musiało to dla niego potem wszystko wyglądać.

W moim nowym dziale przyszło mi pracować z pewną dziewczyną. Już przy pierwszym spotkaniu wyczułem, że raczej nie będzie między nami chemii, ale starałem się nie uprzedzać faktów w końcu początki zawsze i wszędzie są trudne. Małomówna, introwertyczna, jakby przestraszona, niepytana nigdy się nie odezwała. Taka blond dziunia z doklejanymi rzęsami, świeża po studiach, to chyba jej pierwsza praca – podsłuchałem gdzieś, kiedyś od kogoś.

Ile razy próbowałem podpytać ją o rzeczy z pracy, przewracała najpierw swoimi dużymi sarnimi oczami a potem, niejako od niechcenia odpowiadała półsłówkami albo tylko potakiwała głową, jakby tylko czekała by dać jej upragniony święty spokój. Nie będę czarował, zupełnie nie przypadła mi do gustu i miałem wrażenie, że ja jej też nie.
Jakby nie patrzeć, jestem już dużym chłopcem, nie z takimi musiałem dogadywać się w korpo-piaskownicy, założyłem że lubić się przecież nie mamy obowiązku, nie musimy też chodzić razem na lunche, spijać sobie z dziubków, możemy ograniczyć nasze kontakty do absolutnego minimum byleby moja robota szła do przodu.

Kilka razy spytałem ją o to i owo i szybko wydedukowałem, że o projekcie w który została zaangażowana wie niewiele, robi tylko to co jej każą, zero własnej inwencji czy samodzielnego myślenia.
Przed jednym ze spotkań, które prowadziła, przyuważyłem jak okleiła cały swój stół żółtymi karteczkami post-it a podczas prezentacji czytała z nich, najprawdopodobniej bojąc się, że się zatnie albo zabraknie jej słów. No cóż, też tak można, też tak robiłem, nie oceniam. Tyle tylko, że nie można wynotować sobie wszystkich odpowiedzi na każde potencjalne pytanie, które może paść, ale ona jak widać próbowała bawić się we wróżkę.
Poprosiłem ją, aby zorganizowała telekonferencję dla kilku osób i oświeciła mnie wtedy, że nie ma jeszcze własnego loginu a pracuje tutaj prawie rok.

Jednego dnia potrzebowałem od niej informacji. Zbywała mnie cały dzień, twierdząc że skupiona jest na przygotowywaniu bardzo ważnej prezentacji. Nota bene tej samej, którą od miesięcy tłuczemy w każdym kolejnym kraju zmieniając tylko niektóre dane, daty, tytuł i nazwiska osób odpowiedzialnych. Efekt? 16 slajdów i praktycznie na każdym błąd bo czegoś nie dopatrzyła. Telekonferencja z finansami z Belgii a w stopce Holandia i tak przez bite kolejnych 16 stron. 8 godzin ślęczała ponoć nad prezentacją i tego nie wyłapała. Słabe to i smutne – zżymałem się.

Na spotkaniach z krajami, które same ogarniała prosiłem, żeby wprowadziła mnie do tematów o których rozmawiali, a które mogłyby mieć wpływ na nasz projekt. W odpowiedzi usłyszałem, że nie robiła notatek, ale według niej niczego istotnego tam nie poruszano.
Godzina gadania o niczym? Dziwne. Po co w ogóle organizować te spotkania skoro wszystko idzie im tak gładko – zachodziłem w głowę.

Wiedziony wrodzoną ciekawością skorzystałem z jednego z takich zaproszeń i okazało się, że tematów i problemów było tam co niemiara, tylko panna zupełnie nie kontaktowała. Nie była wstanie sporządzić notatki, bo nie ogarniała tematu, najgorsze, że nawet nie próbowała go zrozumieć.

Przy następnej okazji poprosiłem ją o spisanie notatki ze spotkania i wypisaniu kolejnych kroków, które uzgodnimy i znowu nic nie zapisywała. Zapytałem najgrzeczniej jak potrafię czy może pożyczyć jej długopisu i kartki, czy może ma tak dobrą pamięć, iż będzie później wstanie streścić całą naszą rozmowę? Wywołana zaczęła notować, ale gdyby można by kogoś zabić wzrokiem, leżałbym zapewne zakrwawiony, poćwiartowany pośrodku salki konferencyjnej.
Telekonferencje skończyliśmy kwadrans przed czasem, z trzaskiem zamknęła klapę od laptopa wyrywając się do wyjścia.
– Mamy jeszcze 15 minut, zdążymy akurat wysłać minutki nieprawdaż? – skwitowałem. Zaczęła nerwowo przeglądać swoje bazgroły, kartkować strony w zeszycie, mącić coś że jutro to zrobi…
Spojrzeniem powiedziałem dość. Siadaj i pisz. Dear all przecinek, thank you very much for joining today’s call… Kropka. Nowe zdanie, z wielkiej litery. Please find below summary of our discussion d-i-s-c-u-s-s-i-o-n and the next steps… Kropka.
Potraktowałem ją jak uczniaka dyktując całego maila i wszystkie action items. Pisała pod moje dyktando jak w szkole. Bąknęła coś, że jednego podpunktu chyba nie jest pewna, że nie rozumie, że chciałaby jeszcze raz zorganizować spotkanie z Belgami i dopytać o szczegóły… Kochana – pomyślałem – wprawdzie mogę ci to wytłumaczyć, ale nie sprawię że zrozumiesz.
Kiedy mail był gotowy poprosiłem by rozesłała go do wszystkich. Znowu usłyszałem jakieś ale: wolałabym…. A ja wolałbym, żebyś wcisnęła wyślij – urwałem w pół słowa. Wreszcie mail poszedł.

Wyrobienie sobie o niej opinii przyszło mi bardzo szybko, panna ewidentnie nie rokowała, nie wiem co ona w ogóle robiła w zespole PMO, zaszufladkowałem ją jako typ laski, którą zaskoczysz obierając banana.

Przez kilka dni było spokojnie, nasze kontakty ograniczały się do absolutnego minimum i wcale za nią nie tęskniłem. Dopiero podczas jednej przypadkowej, niewinnej rozmowy, kiedy wszyscy w zespole luźno ustalaliśmy szczegóły wyjazdu integracyjnego do Niemczy, nieoczekiwanie wykrzyczała mi w twarz, żebym się zamknął, bo wie co ma robić.
W zespole zapanowała konsternacja, nikt nie spodziewał się takiego wybuchu. Reakcja zupełnie nieadekwatna do sytuacji, tematu i mojego komentarza. W pokoju nagle zrobiło się cicho i zapanowała grobowa atmosfera. Każdy wrócił do swoich zajęć, czyli patrzenia w monitor, ktoś niespodziewanie napisał do mnie na komunikatorze próbując dociec co to w ogóle było?

O tym co się stało porozmawialiśmy dopiero na drugi dzień wieczorem, w barze przy szklance ginu z tonikiem. Przyznałem się, że mam autorytarne i nauczycielskie fiksacje, ale jeśli chce, przestanę się wtrącać do jej pracy o ile uzgodnimy ramy naszej współpracy i wspólne oczekiwania co do oczekiwanych rezultatów. Jeśli tylko będzie chciała, może prosić mnie o pomoc, jeśli nie, to ja się nie wtrącam i nie komentuję, ale jednocześnie oznacza to, że bierze pełną odpowiedzialność za swoje decyzje i wyniki swojej samodzielnej pracy. Przystała na taką propozycję. Wyznała, że sama czuje się źle, że przeholowała ze swoją reakcją, po czym szybko wyciągnęła rękę na zgodę co ostatecznie potwierdził brzdęk szkła naszych drinków.

Z ulgą wreszcie miałem okazję pogadać z nią bez spiny, zapytać skąd w ogóle jest, kiedy skończyła studia, skąd pomysł na pracę w naszym zespole. Okazało się, że dziewczyna skończyła dwie filologie: fińską i angielską i ma 7 lat doświadczenia w zarządzaniu projektem w wielkim międzynarodowym koncernie. Jak usłyszałem, że jest po anglistyce i przypomniałem sobie jak literowałem jej angielskie słowa zrobiłem wielkie oczy. Popatrzyła na mnie rozbawiona i przyznała się, że w tamtej chwili miała przeogromną ochotę przyłożyć mi z liścia.

Od tamtego pamiętnego wieczoru minęły już kilka tygodni, praca układa nam się bardzo dobrze, uśmiechamy się, żartujemy, zagadujemy do siebie odwiedzając nasze biurka, ba chodzimy nawet razem na lunche i na wspólną kawę do firmowej kuchni a wszyscy nie mogą się z nas po prostu nadziwić.