saberblog

Zrozumiałem na czym polega urok tego miejsca: eleganckie, historyczne wnętrza, bogaty wybór słodkich przekąsek, deserów czy całych zestawów śniadaniowych, do tego prosecco albo szampan i kawy do wyboru, bezszelestna i miła obsługa. Siedzieliśmy tam oczarowani splendorem i wcale nie spieszyło nam się z opuszczeniem tego lokalu. B. zadbała o każdy najmniejszy szczegół tego dnia, co było niesamowitą wygodą, bo zwykle to ja jestem tym, który musi wszystko organizować. Myślałem, że w Wiedniu robiłem już wszystko i dzień spędzę na powtórnym oglądaniu dobrze znanych mi miejsc i odwiedzaniu oklepanych atrakcji. Po śniadaniu B. zabrała mnie na Schwedenplatz skąd odpływał nasz statek na rejs po Dunaju. Mieliśmy niesamowitego farta z pogodą, świeciło słońce, było ponad 20 stopni, biegałem w krótkich spodenkach i cieszyłem się na tą przejażdżkę jak dziecko. Żeby dodać sobie humoru B. zamówiła nam kolejną porcję prosecco i campari z sokiem, bo kto powiedział, że o 11 nie można pić alkoholu? Siedzieliśmy sobie we dwójkę na pokładzie statku, leniwie wystawiając nasze ciała na miło prażące słońce, sączyliśmy drinki i cieszyliśmy się oczy widokami Wiednia. B. wydaje się rozumieć, że nigdy nie wrócę już do firmy tudzież wcale nie próbuje mnie przekonywać, do zmiany decyzji. Zdaje sobie sprawę z mojej sytuacji i rozumie, że w niektóre rzeczy nie ma co brnąć na siłę, by móc sobie jeszcze spokojnie spojrzeć w twarz.

W stolicy Austrii mnóstwo Polaków, na każdym kroku słyszałem nasz fenomenalnie pięknie brzmiący, szeleszczący język albo swojską kurwę. Żaden inny język nie jest dla mnie tak kolorowy jak właśnie polski, pełen chrząstkich, twardych, szeleszczących, hardych zgłosek a potem tylu tych miękkich ś ć ń psi wsi ci przez co cały pięknie szeleści i tak jakoś rytmicznie pięknie gra.
B. od dziecka marzyła o wizycie na Praterze, choć alkohol szumiał mi trochę w głowie a z nieba zaczął lać się lekko uciążliwy żar chętnie przystałem, by spełnić jej dziecięcy sen. Stare konie wgramoliły się na Wielki Młyn robiąc sobie przy tym całą masę pamiątkowych zdjęć. Następny w kolejce był lunch i nieśmiertelny wienersschnitzel i to był już ukłon w moją stronę. Miłym spacerkiem udaliśmy się w kierunku Ratusza, ogrodów, Opery i Miejskiego Parku zataczając piękne koło wokół wiedeńskiej starówki by na koniec wylądować w moim ulubionym barze na happy hour. Niestety mój ulubiony kelner wydaje się już tam nie pracować, za to wymieniono go na młodszy i optycznie atrakcyjniejszy model, co zauważyła nawet B. Przed powrotem na dworzec, weszliśmy jeszcze nieopodal na pizzę, gdzie jeszcze tydzień temu biesiadowałem z M. Przed wyjściem B. wbiła się do łazienki, ogarnąć się i przebrać przed czekającą nas podróżą pociągiem. W drodze powrotnej mieliśmy ciekawe towarzystwo w przedziale: ojca z córką. On mocno starszy, brodaty i wąsaty, o czarno-siwych, mocno kręconych włosach, krzaczastych brwiach, z olbrzymim odstającym brzuchem tzw. typ niedomyty trącający smrodkiem. Ona, typowa szara myszka, bez makijażu, w krótko ostrzyżonych jasno blond włosach, ubrana jakby w przypadkowe rzeczy. Oboje spali w łóżkach na dole i do końca myślałem, że to ojciec z córką, gdyby nad ranem Rumcajsowi śmierdziogębie nie zachciało się amorów i nie wśliznął się kobiecie do łóżka ładując jej język do ust. Odgłosy mlaskania roznosiły się echem po całym naszym przedziale. Widać niektórzy lubią na brudaska, co mnie akurat zawsze odrzucało.

Suma sumarum, oboje z B. wróciliśmy do Berna bardzo szczęśliwi i rozentuzjazmowani, ona za parę dni wylatuje na Dominikanę ale po powrocie obiecaliśmy wybrać się w podobnym stylu do Nicei.

Po wejściu do wagonu okazało się, że B zadbała oto, by nasze łóżka znajdowały się na górze. Stamtąd mogliśmy swobodnie sterować oświetleniem w całym przedziale sypialnym, jak i dysponować olbrzymią, wysoko zawieszoną nad drzwiami półką, na której swobodnie dało rozłożyć się nasze plecaki, buty, ciuchy, rzeczy do przebrania i wszystkie inne szpargaly. B. wyprawiona w tego typu podróżach pościeliła moje łóżko jako pierwsze, następnie zajęła się swoim, po czym zaczęła wyciągać z plecaka wszystkie dodatkowe przedmioty, które zabrała ze sobą z domu: zatyczki do uszu, opaskę na oczy, ręcznik, opaskę z uchwytem na latarkę, spray zabijajacy zarazki i przykry zapach przechrzczony na „sperm killer”, balsam kokosowy do ciała, skarpety do spania i budzik!
Po paru minutach od odjazdu ze stacji do przedziału wszedł bardzo przystojny pan konduktor i na nas zamurowało. Na szczęście tylko na chwilę, bo zaraz oboje z B. załapaliśmy klimat i zaczęliśmy biednego konduktora na zmianę podrywać. B. znowu mnie zaskoczyła wyciągając z torby dwie małe butelczki wina, które według jej zapewnień miały być tymi ostatnimi przed grzecznym pójściem spać. Nasz przedział lekko przerażał, składał się z dwóch, trzy piętrowych, metalowych łóżek-pryczy przerobionych na dwie dwójki. Konduktor wspomniał, że od Buchs będziemy mieli współpasażerów i wtedy zrobiło się nam jakby mniej do śmiechu, ale z drugiej strony, kto by się takimi szczegółami przejmował.
W Buchs mieliśmy kilkunastominutową przerwę, B. wyszła na papierosa a ja wybiegłem zaraz za nią rozprostować nogi. W oddali zobaczyliśmy sylwetki, dwóch par starych zramolałych Szwajcarów, lat sto niebezpiecznie zbliżających się w naszym kierunku. B. początkowo zaśmiała się na ich widok, ale po sekundzie oznajmiła, że to są chyba nasi… Dziadek z brzuchem, stary, siwy, brodaty i wąsaty, zaniedbany, śmierdział jakby dopiero co wrócił z pola a za nim babuszka z siwymi włosami i paprochami na głowie, gadająca do siebie i wyglądająca równie odpychająco jak on.
Całe szczęście, że miałem zatyczki do uszu, bo w nocy oboje równo chrapali a B. im wtórowała, ale nie żebym się czepiał. Przespałem spokojnie całą noc. Trochę się wierciłem, bo łóżko było za krótkie, nie mogłem do końca rozprostować nóg, nie uderzając przy tym głową o brzeg półki. B zbudziła się pierwsza, było po 6, zeszła po ciuchu po drabince ze swojego łóżka i zniknęła za drzwiami korytarza. Gdy wróciła, kazała mi szybko biec do toalety dla niepełnosprawnych, bo ta była naprawdę duża, jasna i przede wszystkim czysta, z czego chętnie skorzystałem. B. obadała patent z łazienką dla niepełnosprawnych już wcześniej, podczas gdy wszyscy inni tłoczyli się w kolejce do łazienek po przeciwległym krańcu wagonu.

Punkt 7.40 dojechalismy do stacji Wiedeń HB. Wskoczyłem w spodenki, spakowałem resztę rzeczy do plecaka, na dworcu kupiliśmy sobie po kubku świeżego, warzywnego soku o wdzięcznej nazwie „wake up juice” po czym metrem pojechaliśmy w kierunku Herrengasse. Na pierwszy rzut poszło Cafe Central. Tyle razy byłem w Wiedniu, mój Radisson jest rzut berem, ale jakoś nigdy nie uśmiechało mi się stawać tam w długaśnej kolejce, by zjeść śniadania a’la Sissy. Byliśmy tam przed 8, większość stolików była prawie pusta, z uznaniem przyjąłem więc pomysł B. by zjeść tam nasze sobotnie śniadanie.

Któregoś pięknego dnia koleżanka z recepcji idąc w moje ślady, postanowiła zadbać o nieskazitelność swojego uśmiechu, za moją namową zadecydowała poprawić sobie uzębienie. Padło na zagranicę, bo w malowniczej Szwajcarii zapłaciłaby podwójnie jeśli nie potrójnie. Jej chłopak B. polecił jej sprawdzonego dentystę w stolicy Węgier i tak przez kilka miesięcy, co parę tygodni przemierzała trasę Berno-Budapeszt celem kolejnych wizyt u specjalisty. Któregoś razu, przypadkiem wypatrzyła, że pociąg z wagonami sypialnymi kursuje na trasie Zurych Wiedeń. Pomyślała, że mogłaby być z tego niezła przygoda wybrać sie z kimś na przejażdżkę tam i z powrotem, zmontować małą imprezkę przez noc, w ciągu dnia zwiedzić Wiedeń, w którym nota bene nigdy nie była, a wieczorem wrócić do domu. Ucieszyłem się jak dzieciak kiedy zaproponowała mi ten wyjazd! Oboje mamy swoje lata, przeto cenimy wygodę i luksus, ale podobnie czasami lubimy spontan, z gwarancją dobrej zabawy. Wtedy nie przeszkadza nam jeśli się przy tym trochę pobrudzimy, spocimy, zbrukamy i prześmierdniemy, w końcu od brudu się nie umiera. Kiedy zadzwoniła, że znalazła termin i tanie bilety nie wahałem sie ani sekundy! Przez następnych kilka tygodni żyliśmy tym wyjazdem, przy każdym spotkaniu planowaliśmy kto co ze sobą zabierze i co będziemy robić.

W końcu nadszedł długo wyczekiwany koniec tygodnia. Spotkaliśmy się na dworcu, B dotarła na miejsce zbiórki 5 minut przede mną i zdarzyła zamelinować się w Cafe Spetaccolo z kieliszkiem białego wina, a że do odjazdu pociągu mieliśmy prawie pół godziny nie mogłem do niej nie dołączyć. Przed wyjściem z domu zdążyłem się cały odrobaczyć, wymyć, wyszorować, zdezynfekować i oklepać talkiem oraz wonnymi perfumami, bo najbliższe 36 godzin mieliśmy spędzić bez kontaktu z bieżącą wodą. Wskoczyłem w wygodny dres i gdy B zobaczyla mnie na dworcu mało nie padła z wrażenia. Nigdy wcześniej nie widzieliśmy się w aż tak luzacko-wygodnych strojach. Pociąg podjechał punktualnie, okazało się że B przygotowała małą niespodziankę w postaci butli szampana i kanapek. W dodatku zadbała o odpowiednią temperaturę bąbelków taszcząc ze sobą izotermiczną siatkę. Ze swojej strony mogłem jedynie wbić się pierwszy do pociągu i zająć nam wygodne miejsca na piętrze wagonu, przy okrągłym stole a’la prywatny lounge! Współpodróżujący z ciekawością patrzyli na butelkę Moeta i zjawiskowo piękne kanapki z szynką i awokado, ale B od razu zastrzegła, że to tylko dla nas i nikogo do biesiadnego stołu zapraszać nie zamierzamy. Butelka pękła nim dojechaliśmy do Zurychu, w drodze robiliśmy zdjęcia i kręciliśmy video bezpośrednio relacjonując wszystko na instagramie, próbując uchwycić wyjątkowość tych chwil. Musiałem przyznać, że B naprawdę sie postarała, zimny szampan, kolorowe kanapki i dobry humor udzielały się nam przez całą drogę.

C.d.n.