saberblog

Dzielnica Zona Rosa, w której znajduje się hotel wygląda bardzo szykownie.  Ludzie, których spotkam w lobby wyglądają nieskazitelnie czysto, pięknie i bardzo elegancko, na ich twarzach promienieje uśmiech. Dostaje pokój na 4 piętrze, gdy bellboy wnosi mi bagaż pierwsze, o czym myślę, że w tym pokoju chyba nie ma okna. Dopiero po chwili za rzędem podwójnych kotar odkrywam widok na sąsiedni apartamentowiec i ogród pełen zieleni.

W każdym pokoju przy łóżku znajduje się stolik z nocną lampką na górze… jak i na dole pod stołem. Nie rozumiałem tego fenomenu dopóki ktoś mi nie wytłumaczył, że to dla mojego bezpieczeństwa. Gdyby coś mi się działo wystarczyło nacisnąć guzik, by zapalić lampę znajdującą się pod stołem i zaraz przyleciałby ktoś z recepcji sprawdzić co się dzieje.

Sofitel w Bogocie wydaje się być bardzo classy & sophisticated. Tak samo jak Diego, którego wkrótce poznaje i zaciągam na drinka do hotelowego baru. Gdy staje w drzwiach nie kryję zaskoczenia, bo wygląda jak milion dolarów w swoim eleganckim, mocno dopasowanym, ciemno niebieskim garniturze, z paszetką wetkniętą w kieszonkę i szerokim uśmiechem białych zębów podkreślającym naturalną ciemną karnację. Mało się nie rozpływam siadając z nim przy barze. Rozmawiamy długo i gdyby nie mój szalejący żołądek pewnie wieczór skończyłby się inaczej.

Nie wiem co mi zaszkodziło, ale gdyby nie szybka akcja za pomocą 3 palców muliłoby mnie całą noc. Budzę się jeszcze w środku nocy, sponiewierany niestrawnością, dzwonię do M. po czym wracam do lóżka i nawet nie wiem kiedy zasypiam na następne parę godzin.

Zwiedzanie Bogoty rozpoczynam kolejnego ranka. Rześka pogoda przypomina, że miasto położone jest na wysokości ponad 2600 m n. p. m. na rozległym płaskowyżu otoczone od wschodu górami  a od zachodu oblane wodami Bogota River. Krótkie spodenki musza wiec poleżeć w szafie i poczekać na wycieczki poza Bogotę.

Julian odbiera mnie z hotelu i wraz z Juanem kierowca zabiera mnie najpierw do sanktuarium Monserrate, a potem do Muzeum Złota i w okolice Plaza de Bolivar.

W ciągu dnia temperatura nie przekracza 20 stopni, świeci słońce więc cieszę się ładną pogodę podczas zwiedzania. Szybko zapominam że Bogota położona jest tak wysoko więc i słońce grzeje tutaj mocniej… Na drugi dzień mam tego efekty – wyglądam jak spieczony rak.

Biedy tutaj nie widać, wręcz przeciwnie, elegancko i gustownie jak na hollywoodzkich produkcjach. Jak w każdym wielkim mieście bezdomni obok salonów luksusowych samochodów. Monumentalne, wielkie budynki (mimo wszystko jakoś wpisujące się w krajobraz) obok oryginalnej, klimatycznej pokolonialnej zabudowy. Każda większa ulica ma co kilkadziesiąt metrów obwoźny straganik, na którym kupić można owoce, soki albo papierosy na sztuki. Uliczni sprzedawcy oferują wszystko – owoce, napoje, chipsy, przekąski, kawę i… „minutos”. To ostatnie to kolumbijska „żywa” budka telefoniczna, czyli człowiek, który ma przypięte łańcuchami do paska kilka komórek, a chętni płacą określoną stawkę za każdą minutę połączenia.

W muzeum złote wyroby dawnych cywilizacji zachwycają precyzją i  kunsztem. Ilość zgromadzonych tu eksponatów – ponad 30tys. wyrobów ze złota i 20tys. wyrobów z kości, ceramiki, kamienia, materiałów i szlachetnych kamieni to największa na świecie kolekcja tego typu.

W okolicach Plaza de Bolivia roi się od policjantów. Co kilka ulic musimy okazywać plecak, przeszukują też torby, torebki i reklamówki. Policjanci są praktycznie, na każdej większej i mniejszej ulicy – skupieni, poważni, ale i pomocni a czasami dodatkowo diabelnie przystojni i uśmiechnięci, na przywitanie podają rękę (a w drugiej mają pistolet) mówiąc, które rejony są ok, a w które lepiej się nie zapuszczać będąc gringo.

Zapraszam Juliana na lunch.  Prowadzi mnie do La Puerta Falsa i proponuje spróbować Ajiaco – tradycyjnej indiańskiej zupy ziemniaczanej na bazie rosołu z kawałkami piersi kurczaka, serwowanej z kawałkiem kukurydzy w środku oraz ryżem i dojrzałym avocado obok. Sam zamawia sobie Tamal, przypominający trochę nasze gołąbki a który spożywają tutaj w czasie świąt.

Kolumbia fascynuje kulinarnie. Podczas kolejnych dni mam okazje objadać się ceviche, pechuga a la plancha i różnymi parrilladas.

Po wylądowaniu na lotnisku w Bogocie okazuje się że wszystkie formularze deklaracji celnej dostępne są tylko po hiszpańsku. Słyszę Niemców, którzy stanowią większość pasażerów, narzekających głośno, mając nie lada kłopot by je wypełnić. Mnie jakoś przestało już dziwić, że znajomość angielskiego w niektórych częściach świata na niewiele się przydaje.

Przechodzę przez bramkę przylotów i niemal od razu dostrzegam starszego pana trzymającego tabliczkę z moim nazwiskiem. Po krótkim przywitaniu prowadzi mnie na parking. Zabawne – nagle stajemy przed rzędem identycznych aut marki Renault chyba Sandero, wszystkie białe, równiuteńko zaparkowane jeden przy drugim. Kierowca najpierw błądzi wzrokiem jakby czegoś szukał, drapie się po przerzedzonej czuprynie, łapie się za głowę, bo nie potrafi rozpoznać auta, którym tutaj przyjechał. Rozumiejąc problem zaczynam chichotać, bo sytuacja wydaje się kuriozalna. Próbujemy uruchomić elektroniczny zamek i w końcu w jednym z ostatnich aut zapalają się światła.

W drodze do hotelu kierowca próbuje mnie zagadywać. Niestety mój hiszpański jest praktycznie żaden za to całkiem dobrze dogaduje nam się, gdy mówie po włosku. Kierowca ochoczo pokazuje mi kolejne atrakcje i charakterystyczne punkty miasta: universidad nazionale bogota, estadio, embajada americana. Zabawnie to wygląda a ja czuje się jak przygłup raz po raz kiwając głową reagując na zrozumiane słowa. Dodatkowo nastawia w radio jakieś latynoskie szlagiery i od razu robi się weselej… w ogóle przestaję tym przejmować.

Nie tak wyobrażałem sobie Bogotę, jestem mile zaskoczony widząc szerokie drogi, niesamowicie duża ilość ścieżek rowerowych, boisk, kortów i ogromnych siłowni, rozświetlone ulice, masę neonów, reklam i tłumy ludzi, nowoczesny transport publiczny i bezmiar zakorkowanych ulic.. Transport publiczny bez metra, ale za to z autobusami Transmilenio, które kursują po idealnie wydzielonych pasach, zatrzymują się na specjalnych przystankach, do których można dojść tylko po kładkach zawieszonych nad innymi pasami ulic.

Wróciłem do domu, wpadliśmy sobie w ramiona, dostałem zaległy prezent walentynkowy. Od razu rzuciłem się w wir sprzątania, prania, prasowania, zdałem M. szczegółową relacje z tego, co działo się na Malcie. W domu wytrzymałem niecałe 3 dni. Nakłamałem trochę i środę rano pakowałem się do Kolumbii. M. nie protestował, bo lubi zostawać sam w domu, poza tym do końca lutego pracuje dzień w dzień więc cieszy się kiedy wraca do domu i w spokoju może odpocząć.. Mam bilet z Frankfurtu, punkt 8 rano wychodzę na pociąg do Bazylei a stamtąd już prosto na lotnisko we Frankfurcie.

Ostatnio jak Luftwafe zorganizowało tygodniowy strajk musiałem zrezygnować z planów dotarcia do Kolumbii. Na szczęście hotel zgodził się przebukować mój pobyt na inny termin, więc nie straciłem zaliczki za pokój, tylko Sao Paolo przeszło mi koło nosa.