saberblog

Pod względem rozrywkowo towarzyskim Rio rzuciło mnie na kolana. Poznałem jednego weterana ze Stanów, który najpierw nieświadomie zarzucił mnie portfolio swoich zdjęć prezentujących każdą część jego muskularnego ciała, by potem spotkać się kilka razy przy barze na szklaneczce carpirini. Początkowo nawet mnie fascynował, ale jak to bywa z Afroamerykanami wymiana kilku zdań, parę skrajnych opinii i człowiek wie z kim ma do czynienia. Nie przepadam za głupio mądrymi ludźmi, używających wyszukanych słów i mających zdanie na każdy temat od fizyki jądrowej po podatki w Indiach.

Znieczuliłem się lekko drinkiem i chyba tylko dlatego dotarłem do końca jego wywodów.

Para Irlandczyków podróżujących po Peru i Brazylii, wpadliśmy na siebie podczas wycieczki na Corcovado i niemal od razu znaleźliśmy wspólny język, parę wspólnych zdjęć, wspólna degustacja cachacy a przy tym bardzo dużo śmiechu przez całe popołudnie.

Przewinęło się jeszcze pare osób, ktokolwiek przegląda video z monitoringu w JW Marriott wie wszystko. Potwierdza się, że brak lepszej znajomości języka wcale nie przeszkadza w nawiązywaniu daleko posuniętch kontaktów. Jak widzę kogoś kto ma taakie ciało to w dupie mam duszę. Sprawdziło się znane powiedzenie: money is the best lubricant.

Copacabana jest rzeczywiście piękna i klimatyczna. Pomimo umiejscowienia w olbrzymiej metropolii jest nad wyraz dobrze utrzymana. To miejsce ma coś takiego w sobie, co trudno nazwać, ale to przyciąga i sprawia, że chce się tam spędzać czas.

Bycie fit to tutaj styl jeśli nie motto życia: sport, piłka, plaża, spa, siłownia. Mnóstwo kaloryferów, sześciopaków aż chce się trzeć parmezan na klatach przedstawicieli płci męskiej – nieustannie musiałem znosić widok dobrze zrobionych facetów, nawet ci po 40. widziałem jak podnoszą poprzeczkę. Spora część mieszkańców wydaje fortunę na bardziej inwazyjne poprawianie swojego wyglądu co też rzuca się w oczy. Ciało jest  w tej części świata inwestycją na życie, paszportem do sukcesu, kariery, salonów, świetlanej przyszłości. Brazylijczycy mają kompletnego fioła mna tym punkcie. To samo zęby, każdy ma równiuteńkie białe zęby, żadnych przebarwień, ubytków, dzieci od najmłodszych lat noszą aparaty, które są tutaj odpowiednio tańsze. Nie dziwi mnie tutejszy kult ciała, w Miami czy w Kalifornii o podobnym klimacie panuje ten sam zwyczaj.

W ciągu dnia jest ciepło, ale nie gorąco bo jest przecież zima. Za to o poranku i wieczorami chodzę w kurtce bo jest mi zimno.

Jeszcze na długo przed przyjazdem do Brazylii wykupiłem sobie wycieczkę na Górę Cukru i Corcovado. Ale Dopiero dziś wieczorem zorientowałem się, że wjazd pod  Statuę Chrystusa to całkiem  inna wycieczka więc szczerze mówiąc lekko zgłupiałem co miałbym oglądać nazajutrz. Jak być w Rio i nie zobaczyć sławnego posągu Chrystusa?! Wysłałem maila do biura podróży, ale nie odpisali. Trochę mnie to dręczyło, bo w Rio zostaję tylko kilka dni więc przy okazji rozmowy z concierge zapytałem go o to: – zobaczę Jezusa? Popatrzył na mnie, zaśmiał się serdecznie: – ja się mogę postarać żeby zobaczył go pan nawet zaraz.

Oszałamiające są także widoki rozciągające się ze szczytu Corcovado. W oczy rzucają się rozległe jaśniejące piaskiem plaże, poszarpane brzegi zatoki Guanabara, domy wysokościowców w centrum i białe dachy poukrywanych w zieleni osiedli wyklętych – faweli. Szczególną uwagę zwraca owalny kształt żołto-zielonego hipodromu u stóp wzgórza wraz z jeziorem. Za nim lśnią w słońcu setki białych kadłubów, masztów i żagli przycumowanych w zatoce jachtów. Stojąc tutaj, łatwo można zrozumieć, dlaczego Rio nazywa się najpiękniejszym miastem świata. Te słowa wydają się w tym miejscu oczywistością.

Do Rio leciałem Latamem przez Sao Paulo. Na lotnisku pojawiłem się ponad dwie godziny przed czasem nosząc się z planem miło sobie spędzić czas oczekiwania na wylot w tutejszym loungu. Znowu byłem jakiś otumaniony, bo na lotach krajowych loungu nie mają więc z braku laku zostałem w wielkim pomieszczeniu z całą watahą rozwrzeszczanych brazylijskich bachorów i ich wyluzowanych rodziców stołujących się  wraz ze mną w sushi barze. Komunikaty na lotnisku wygłaszano wyłącznie po portugalsku więc na powrót musiałem być czujny, żeby nie przegapić swojego odlotu. Na całe szczęście znalazł się jeden mocno przypakowany łysy ABS za to poliglota, który ewidentnie szukał ze mną kontaktu, bo co wzmianka o naszym odlocie zaraz tłumaczył mi wszystko na angielski. Spotkaliśmy się potem jeszcze w przejściu w samolocie, życzył mi miłego lotu, ale niestety do Rio ze mną nie doleciał. W zastępstwie jego leciałem z całą południowoafrykańską reprezentacją rugbistów. Dostałem miejsce w środku między takimi dwoma po dwa metry, z dłońmi wielkości mojej twarzy i ciałami Herkulesa ociekającymi stuprocentowym testosteronem. Chłopcom dopisywał humor, przepychali się, targali, pokazywali sobie komórki i ile razy się między sobą poklepywali drżałem że jak mnie nawet tylko lekko trafią łokciem to mur-beton od razu zabiją.
Rio jest kultowe!