saberblog

Na lotnisku pojawiliśmy się na 3 godz. przed odlotem, grzecznie ustawiliśmy się w kolejce do odprawy. Przed nami stały 2 inne pary. Ta, która akurat odprawiano wyjątkowo się guzdrała, więc po kwadransie zaczęliśmy z M. narzekać, że też to musi tyle trwać. Gdy przyszła kolej na nas miła pani wzięła nasze paszporty, wstukała coś do komputera, po czym z niewinnym uśmiechem oznajmiła nam,  musimy poczekać, bo ona musi coś sprawdzić. Jak wróciła, rzuciła, że mają overbook i że nie ma dla nas miejsc w samolocie. Zonk. Kazała czekać, kwadrans, pół godziny, godzinę wściekłem się, bo bilety mieliśmy potwierdzone. W końcu łaskawie wydała nam karty pokładowe i mogliśmy przejść przez odprawę paszportową. W samolocie do Abu Dhabi lecieliśmy z dwójką francuskich bachorów, które darły się niemożliwie, wierciły w siedzeniach, kopały fotele, rzucały jedzeniem, zabawkami a ich rodzice nie bardzo się tym przejmowali, tłumacząc się, że to w końcu dzieci…

Gdy po 10 godz. wylądowaliśmy w Zurychu okazało się, że nie doleciały nasze bagaże. Czekałem 2 dni aż je nam dowieźli.

Podróże kształcą.

Nadszedł ten dzień, że po raz ostatni zjedliśmy śniadanie w Corossol z widokiem na morze, południową plażę i soczyście zielone palmy. Poszliśmy na plażę, ale nie wytrzymaliśmy tam długo, bo zaczęło padać tzn. lać jak z cebra i nie było sensu, żebyśmy tam zostali. Turyści chowali się między palmami próbując przeczekać złą pogodę, ale na próżno. Po trzech takich chwilach zwinęliśmy ręczniki i wróciliśmy do pokoju. Poprzedniego wieczoru też lało, akurat byliśmy na wieczornym spacerze, gdy złapała nas tropikalna ciepła burza. Zmokliśmy do suchej nitki, ale wcale nie straciliśmy humoru.

Punkt 17. pojawił się nasz kierowca, który miał zawieźć nas na lotnisko.

Cieszę oczy tropikami, pięknymi widokami zatok, kolorem morza, bujną roślinnością i białym piaskiem na plaży. Wakacje tutaj to rzeczywiście doświadczenie na miarę pobytu w ziemskim raju.

M. wstaje wcześniej ode mnie i idzie biegać, podczas gdy ja śpię nieprzerwanie do 9. Potem któryś z nas robi poranna kawę (mamy dyżury), idziemy na śniadanie do Corassol a potem na plażę. Mamy już swoje ulubione miejsce z dala od rodzin z bachorami oraz Rosjan, bo jedni i drudzy działają nam na nerwy: bachory drą się wchodząc do morza, drą się kiedy się w nim bawią i drą się kiedy każe im się wyjść z wody, Rosjanie za to zachowują się jakby byli jedynymi gośćmi hotelu. Zawarliśmy przymierze z pewną parą Włochów i razem blokujemy leżaki, żeby ani jedni ani drudzy przypadkiem się koło nas nie rozłożyli. Na plaży czas odmierzają kolejki zamawianych koktajli albo lokalnego piwa. Przed 18. gdy zapada zmrok wracamy do pokoju, pijemy wino na tarasie a potem leniwie udajemy się na kolacje. Czasami w międzyczasie M. zalicza siłownię a ja leniuchuję, bo jestem już wystarczająco piękny i cudowny. Ile razy staje rano przed lustrem zastanawiam się gdzie podziały się pozostałe 7 cudów świata…

Scenka przy śniadaniu, idziemy z M. do Corassol gdzie serwują olbrzymi bufet. Siadamy przy dwuosobowym stoliku przy końcu sali zaraz obok trzyosobowej rodziny spożywającej swoje śniadanie. Ładny, zadbany mały chłopiec, ubrany w kolorowe letnie ciuszki, jego matka na oko 40 lat, zadbana figura, markowe letnie ubranie, delikatna biżuteria, pierwsza mówi nam dzień dobry i obdarowuje pięknym uśmiechem. Z jej twarzy znika on tak samo szybko i niespodziewanie jak się pojawił. Głowa rodziny to postawny barczysty i lekko przysadzisty pan, z bujną czupryną ciemnych włosów, mocną opalenizną, ubrany na sportowo w spodenkach z najnowszej kolekcji od Vilebrequin i kolorowe polo, na nadgarstku masywny zegarek. Sielski obrazek szczęśliwej rodziny w raju. Facet od co najmniej 15 minut wisi na telefonie podczas gdy reszta rodziny spożywa posiłek. Z telefonem przy uchu krąży między stolikami, drugą częścią sali a bufetem raz po raz odzywając się i komentując sprawy jakiegoś kontraktu. Przy ich stoliku panuje grobowa cisza, bo ojciec rozmawia przez telefon, ta sytuacja trwa przez cały czas, gdy razem z M. spożywamy nasze śniadanie.

Fajnie gdy ludzi stać na spędzanie rodzinnych wakacji w egzotycznych i pięknych miejscach, ale gdy widzę takich pracoholików nie potrafiących wyluzować na wakacjach tylko gadających non stop przez telefon robi mi się żal takich osób. Zero spontanu, radości czy oderwania się od codzienności. Zastanawiam się czy ten facet zauważył w ogóle, że jest na rajskich Seszelach, w pięknym miejscu, w super wygodnym hotelu i jest z nim rodzina.

Pół nocy nie spałem, koszmary miałem z szefem w roli głównej, facet mnie prześladuje i dręczy, to chyba ciąg dalszy wypalenia zawodowego. Rano nie zjadłem na śniadanie nic prócz suchej bulki, bo mieliśmy popłynąć promem na wyspę Praslin. No i żeby kołysało to mało powiedzieć, fale były kilkumetrowe, rzucało nami raz na prawo raz na lewo, w portki nie robiłem, ale momentami żołądek podchodził mi pod gardło. Pierwsi o papierowe torebki poprosili Azjaci, bo niektórzy siedzieli tyłem do kierunku jazdy, ale jak zobaczyłem starą brzydką Chinkę rzygająca chyba buraczkami zemdliło i mnie. M. chciał przynieść mi torebkę, ale biedaczysko nie zdążył, bo sam musiał skorzystać. Nic tak ludzi nie zbliża jak wspólne haftowanie, biedny M. oblał się cały zimnym potem, ale robił to w iście glamour sposób, do brzegu było jeszcze 25 km no i tak sobie płynęliśmy wypełniając torebki zawartością naszych żołądków i raz po raz wydając odgłosy spluwania i bekania. Ktoś patrząc na nas z boku mógłby pomyśleć, że nachlaliśmy się może czegoś wczoraj bo rzucało nami jak kotem po tyfusie.

Surviving a sea sick together wasn’t the stuff of great romance but it was a stuff of lasting love.