saberblog

Koleżanka zorganizowała nam cały pobyt, za co bylem jej niezmiernie wdzięczny, bo przy tego typu wyjazdach zwykle spada to na moje barki. Lubie organizować wycieczki, przeszukiwać oferty biur, czytać o miejscach wartych zobaczenia i ogólnie nie mam z tym problemu, ale raz na jakiś czas bardzo chętnie pozwolę oddać pałeczkę komuś zaufanemu i jechać na gotowe. Zaskoczyła mnie, gdy po przyjeździe do dawnej Ozyli czekała na nas taksówka, która przez pół dnia woziła nas po całej wyspie zatrzymując się w najciekawszych miejscach. Szczerze, to gdyby nie M, nie wiedziałbym nawet że taka wyspa istnieje i jest największą wyspą Estonii.

Zaczęliśmy od krateru Kaali, powstałym po uderzeniu meteoru, położonym w gęstym lesie, potem były wiatraki widok których przywoływał obrazki znane głównie z Holandii, potem lunch i słodkie nic nie robienie na klifie Panga a na koniec liczne muzea, drewniane kościoły i latarnie morskie z pięknymi widokami morskiego wybrzeża. Pogoda była doskonalą, nie było upału a cały dzień minął naprawdę sielsko. Lubię te nasze wyjazdy z M., bo zawsze jest bez spiny czy pośpiechu, nagadamy się przy tym bez miary opowiadając sobie wszystkie zaległe historie z życia zawodowego i prywatnego. Poza tym oboje lubimy dobrze zjeść i skosztować lokalnych wyskokowych trunków dlatego kompanem podróży M. jest w punkt.

Z Tallina wybraliśmy się też do Parku Narodowego Lahemaa oferującego lasy, puste plaże i dużo niewymagających szlaków. W sam raz by choć na kilka godzin uciec ze stołecznej starówki. W lesie często spotykaliśmy się kładki i schody, więc nastawiając się na pionierską ekspedycję z użyciem liny i czekana, poczułem się nieco rozczarowany. Z drugiej strony wędrowaliśmy praktycznie sami, bo nawet w szczycie sezonu nie było tam wielkiego tłoku. Poza krajobrazami władze Parku zorganizowały też otoczkę historyczno – kulturową: w drewnianych chatach można było znaleźć ekspozycje o dawnych mieszkańcach tych okolic. Wystrój wnętrz, tabliczki informacyjne, sprzęt gospodarski i tym podobne artefakty. Szmaciane postacie w mundurze leśnika to już inwentarz w stylu lekkiego horroru, ale takie atrakcje też były tam dostępne. Generalnie nic na miarę listy dziedzictwa Unesco, ale do obejrzenia przy okazji wizyty na szlaku na pewno. Obrazu dopełniały rozsiane gdzieniegdzie drewniane zabudowania w zdecydowanie skandynawskim stylu. Tu zdecydowanie czuć było skandynawski charakter Estonii.

Kilka miesięcy temu, a dokładnie w Wielkanoc, mój malezyjski kolega z Kuala Lumpur odwiedził mnie we Wrocławiu.

Polskie miasto wydawało mu się egzotyczne niczym dla mnie stolica Sułtanatu Brunei albo inna Honiara na Wyspach Salomona. Rozumiałem go. Umówiliśmy się wtedy, że następnym razem spotkamy się w stolicy Estonii. Jego kontrakt w Niemczech niebawem się skończy, przenosi się do Stanów więc póki może w wolnych chwilach podróżuje po Europie, zdając sobie sprawę że za kilka miesięcy taki wyjazd będzie kosztował go fortunę. Rozumiem jego podejście dlatego chętnie go wspieram, a gdy zaproponował Tallin powiedziałem: jasne, spoko. W Tallinie byłem już wcześniej. Bardzo dobrze pamiętam jakim zaskoczeniem okazało się dla mnie to miasto. Architektonicznie bliżej mu do jednego z krajów Skandynawii niż dawnej republiki radzieckiej. Kolebka nowoczesnych technologii i start-upów, miejsce narodzin skype a poza tym kilkaset wieków historii i piękno natury, które miałem okazję zobaczyć.

Tamtym razem pamiętam koleżanka wyciągnęła mnie na wycieczkę do Parku Narodowego Lahemaa, dawnej bazy wojskowej, miejsca gdzie kiedyś naprawiano łodzie podwodne. Podczas tamtego pobytu dotarliśmy wtedy, aż do wyspy Saremy skąd samolotem mieliśmy wrócić do Tallina, ale sierota ja zapomniałem dowodu i na lotnisku nie wpuścili mnie na pokład samolotu. Musiałem potem sam, tłuc się przeszło 4 godziny autobusem za to miałem swoją niezapomnianą przygodę. Tym razem nie spałem w Radissonie, wynajęliśmy mieszkanie w centrum. Choć na zdjęciach wyglądało na wypasione, to w rzeczywistości no cóż, nic specjalnego. Luksusowe to ono było, ale kiedyś, teraz lekko zdewastowane, bardzo lepkie, telepiące się, mocno wysłużone i takie jakby niedomyte. Pierwszy raz tak bardzo przejechałem się na Airbnb: brakowało ręczników, czystej pościeli, mydła, detergentów, nawet papieru toaletowego. Właścicielka jakby inaczej pojmowało ideę krótkotrwałego najmu wychodząc z założenie, że oddaje nam tak świetną miejscówkę, że reszta chyba już się nie liczy. Byliśmy na nią wkurzeni, gdyby powiedziała nam wcześniej, że sami mamy zaopatrzyć się w podstawowe wyposażenie, to zaraz po przyjeździe zrobilibyśmy jakieś szybkie zakupy. Okazji do robienia zakupów by nie zabrakło, bo do Tallina dotarłem bez walizki.

Estonia urzekła mnie swoją „zwyczajnością”. Nie ma tutaj Koloseum ani Muru Chińskiego, pogoda potrafi dać się we znaki swoją zmiennością a wiatr prawie urywa głowę. Niby brak atrakcji a kraj przyciąga do siebie, pachnie Skandynawią. Mieszkańcy wydają się mało konkretni, niezdecydowani, powolni i często miałem wrażenie że wszystko im jedno. Dla mnie rachunek jest prosty, w Polsce tęsknię za Szwajcarią, w Szwajcarii za Polską, gdziekolwiek jeżdżę tęsknie za tamtymi miejscami, ale wiem że tak musi być i nic tego nie zmieni. Nie roztkliwiam się nad swym losem i nie próbuję zaczynać życia od nowa. Część każdego kraju noszę w sobie i bardzo to uczucie pielęgnuję.

Stare miasto położone jest na dość wysokim wzgórzu i otoczone zachowanym niemal w całości obronnym murem, raz po raz uwieńczonym wieńcem wysokich baszt, krytych czerwoną dachówką. Gęste parki dodatkowo okalają mury. Szybko zagubiłem się w gąszczu brukowanych uliczek, podziwiając piękne elewacje, szyldy, detale architektoniczne, a najbardziej chyba drzwi.