saberblog

Nazajutrz skorzystaliśmy z okazji wyjazdu na całodniową wycieczkę na gejzery i Gullgoss. Było naprzemiennie zimno i wietrznie, słonecznie albo wręcz brakowało słońca. Ubrałem na siebie cokolwiek miałem. I przez cały dzień zmokłem okropnie, najpierw wodospad (wilgotno), później gejzery (deszczowo), następnie kosmicznie chlapiący Gullfoss (bardzo mokro i zimno). Taka dawka przemakania i wietrzenia na przemian o dziwo nie doprowadziła mnie do przeziębienia ani do obezwładniającej niemocy na drugi dzień.

W drodze, późnym popołudniem zatrzymaliśmy się na olbrzymim parkingu. Kierowca potrzebował przerwy, zatankować a nasza grupa w tym czasie miała okazję coś zjeść w auto-grillu albo zrobić ostanie zakupy przed powrotem do stolicy. Restauracja samoobsługowa, bardzo dobrze zorganizowana i serwująca całkiem smakowicie wyglądające potrawy. Nie brakowało burgerów z frytkami czy innych kanapkowych rozwiązań, których fanem nie jestem, ale prócz typowego fastfooda oferowała też zdrowsze posiłki: sałatki, pasty i ryby. Prócz naszej grupy stołowała się tutaj całkiem spora grupa chińskich turystów, która robiła strasznie dużo hałasu, głośno rozmawiając a jeszcze głośniej mlaskając, bałaganiąc i okupując przy tym wszystkie możliwe stoliki. Po skończonym posiłku zamiast zebrać swoje śmieci, resztki jedzenia czy inne papierowe talerze zostawiali wszystko na stołach i niczego sobie z tego nie robiąc po prostu wrócili do autokaru. Nie wspomnę ile zmarnowali przy tym jedzenia. Gdy odebraliśmy nasze zamówienie nie mieliśmy gdzie usiąść, wszystkie stoły i ławy były tak uświnione, że na ich widok odechciewało się tam jeść. Ktoś z obsługi restauracji zdążył złapać pilota obsługującego tę wycieczkę i po chwili Chińczycy wrócili posprzątać po sobie. Trochę im to zajęło, nie ukrywali niezadowolenia, głośno komentując coś pod nosem. Miny mieli nietęgie, bo ktoś kazał im sprzątać, ale widok był zabawny oglądając wymuskane Chinki w markowych ciuchach z oczojebnym logo uwijające się, by doprowadzić to miejsce do stanu używalności.

Chińscy turyści to swoisty ewenement. Wpychają się do kolejek, są niekulturalni i nie przestrzegają przepisów, a mimo to cały świat wita ich z otwartymi ramionami. Okryci złą sławą chińscy turyści coraz liczniej wyjeżdżają w podróże do innych krajów, zostawiając w nich coraz więcej pieniędzy.

W kilku miejscach praktycznie postawiono znak informujący po chińsku o samoobsłudze, konieczności posprzątania po sobie stołów, a nawet zakazie załatwiania potrzeb fizjologicznych na terenie otaczającym parking. Fakt, że zakazu nie obwieszczono w żadnym innym języku, świadczy tylko o fatalnej reputacji, jakiej dorobili się turyści Państwa Środka odwiedzający to miejsce. Jednak na tym nie kończy się lista przywar stereotypowego turysty z Kraju Środka. Podróżując po świecie podczas ostatnich kilku lat poczyniłem pewne obserwacje i tak oto chińscy podróżnicy dali mi się poznać jako niegrzeczni, głośni, skorzy do awantur i nieprzestrzegający przepisów. Widziałem i słyszałem historie, że np. w Tajlandii mają tendencję do szybkiej jazdy po złej stronie ulicy albo zostawiania podpisów na starożytnych ruinach. W wielu krajach część hoteli zabiera elektryczne czajniki z pokojów zajętych przez Chińczyków, gdyż ci, zamiast wody na herbatę, często gotują w nich makaron. Gdziekolwiek pojadą – plują, śmiecą i wpychają się do kolejek.

W narzekaniu na zachowanie Chińczyków prym wiodą mieszkańcy Hongkongu, lokalna prasa regularnie donosi o nowych przypadkach potwierdzających brak kultury przybyszów z Chin kontynentalnych. Czytałem gdzieś, że Chińczykom udało się rozzłościć nawet mieszkańców Korei Północnej, kiedy rzucali północnokoreańskim dzieciom cukierki, „jakby karmili kaczki”.

Moim zdaniem, niezbyt interesuje ich to, co dany kraj ma do zaoferowania. Mam na myśli, że nie podróżują dla poznawania ludzi, dla kultury danego miejsca, nie mają potrzeby ucieczki od zgiełku dużych miast na plażę, nie szukają spokoju. Chińscy turyści w większości podróżują po to, żeby zobaczyć to co widzą wszyscy. Kluczową rolę w ich podróży odgrywają zdjęcia, których robią chyba miliony. Chińczycy fotografują wszystko, począwszy od rzeczy i miejsc rzeczywiście wartych fotografowania, przez niezliczoną ilość selfie, po białych ludzi czy po prostu tablice z napisami, jedzenie itp.

Wszyscy wokoło powtarzają, że trafiliśmy z pogodą, że tak słoneczne dni jak dziś zdarzają się tutaj niezmiennie rzadko, że zazwyczaj jej pochmurnie lub pada, że doskonale wbiliśmy się z pogodą i mamy dużo szczęścia.

Coś w tym jest, choć jeszcze wczoraj w Blue Lagoon pogoda nie zapowiadała się tak dobrze. K. dotarli do Radissona wcześnie rano, nie chcieliśmy niczego intensywnego dlatego wyjazd do laguny wydal się nam optymalnym rozwiązaniem. Pierwsze wrażenie po wejściu na teren kompleksu nie było zbyt pozytywne. W męskiej szatni panował niesamowity syf, pomieszczenie wyglądało obskurnie, podłoga cała oświniona błotem, zdezelowane szafki, kiła i mogiła. Z lekkim obrzydzeniem przebrałem się w spodenki i wyszedłem na korytarz zaczekać na K. Laguna robiła za to niesamowite wrażenie, woda była bardzo ciepła, nie przeszkadzały nam nawet tłumy ludzi rozkoszujących się miejscem. W kilku miejscach rozlokowane byli bary, w których można było zamawia wino na lampki bez konieczności wychodzenia z wody.

Nazajutrz pojechaliśmy zwiedzać południową część wyspy, naszym celem była laguna lodowcowa Jökulsarlon powstała z wody z topniejącego lodowca Vatnajoekull, prawdziwa perła Islandii. Laguna pełna ogromnych brył lodu i jedno z najpopularniejszych miejsc na wyspie, które przyciąga wyjątkowymi krajobrazami. Pobliska czarna plaża bywa określana jako “diamentową” ponieważ leżą na niej krystaliczne bryły lodu regularnie obmywane przez północny Atlantyk. Skrzą się w słońcu i wyglądają dosłownie tak jakby ktoś rozsypał worek drogich kamieni. Nim tam dotarliśmy czekało nas 6 godzin pięknych widoków ponieważ droga nie jest jedną z tych nudnych tras. Przez cały czas towarzyszyła nam zniewalająca sceneria, między innymi wodospady Seljalandsfoss i Skógafoss, czarna plaża Reynisfjara, lodowiec Mýrdalsjökull i osławiony wulkan Eyjafjallajökull, przez który nie spałem 3 dni bo sparaliżował ruch lotniczy na kilku kontynentach.

W samej stolicy Islandii niewiele jest do oglądania, parę ulic pełnych sklepów z pamiątkami, odzieżą, dużo restauracji i barów. Alkohol mega drogi ale do tego zdążyłem przyzwyczaić się w Skandynawii. W kilka godzin obszedłem centrum, odwiedziłem katedrę, poza ścisłym centrum miasto wydawało się wyludnione i puste: bloki, pojedyncze domy, kilka aut, nie widać było za to ludzi, jakby wszyscy gdzieś zniknęli. Miejsce żyjące sennym wyspiarskim rytmem. Opinie które słyszałem były więc prawdziwie, niewiele osób przyjeżdża odwiedzać to miasto, większość udaje się podziwiać dziką przyrodę Północy i inne kosmiczne krajobrazy wyspy tyle tylko że stolica jest pierwszym punktem każdej takiej wyprawy. Islandczycy sprawiają wrażenie wyluzowanych, wieczorami ulice pełne są młodzieży przechadzających się z baru do baru. Żeby w ogóle móc zasnąć muszę zasuwać kotary bo takowej nocy o tej porze roki tutaj brak.

Pierwszego wieczoru niemal nie straciłem  zębów od masywnego piercingu, ale to już zupełnie inna historia.

Dość trudno opisuje się wspominania z wyjazdu, który miał miejsce kilka lat temu. Dzisiaj przeglądając stare notki zorientowałem się, że brakuje tamtych wspomnień, które przecież wciąż są bardzo żywe więc dlaczego by teraz tego nie nadrobić? Wyjazd do Islandię padł podczas rozmowy telefonicznej z K. Nie pamiętam czy byłem wtedy w Tibilisi czy gdzieś indziej, pamiętam że było ciepło, świeciło słońce i że propozycja wyszła od niej. Planowała polecieć tam sama a w międzyczasie szukała chętnej osoby który by jej towarzyszyła. Sprawdziłem bilety i Icelanader miał akurat połączenia z Zurichu, Radisson oferował pokoje za punkty więc bardzo szybko podjąłem ostateczną decyzję. K leciała wtedy chyba z Glasgow albo z Londynu, w każdym bądź razie przyleciała dzień po mnie. M. o wszystkim wiedział i wraz ze mną cieszył się na tej wyjazd. Sam nie lubi zimna, lodu i niskich temperatur dlatego taki wyjazd nie był dla niego w ogóle atrakcyjny.

Poleciałem bezpośrednio z Zurichu, K zadbała o wynalezienie nam lokalnych wycieczka a ja wziąłem na siebie hotel, poszło na to z pół miliona punktów, ale wtedy miałem ich chyba z dwa więc wydałem je lekką ręką. Stare dobre czasy pomyślałem sobie teraz, platynowe karty i  najwyższe statusy w największych sieciach hotelowych.

Lot trwał długo, serwowano paskudne jedzenie, ucieszyłem się kiedy wreszcie wylądowaliśmy na lotnisku w Rejkiaviku. Do centrum pojechałem taksówką albo shuttle busem, nie pamietam dokładnie. Pamietam za to, że hotel wyglądał lepiej niż na zdjęciach, w samym centrum, w pięknej kamienicy, pokój który dostałem robił niesamowite wrażenie. Jeszcze tego samego dnia poszedłem przejść się po centrum stolicy zobaczyć czym turyści fascynują się wybierając Islandię na swój cel podróży.