saberblog

Jeżdżąc po Azji często korzystam ze spa i masaży, zwykle są to spa przyhotelowe, ale zdarza mi się umawiać na masaż indywidualnie i zapraszać do pokoju. Pruderyjny nie jestem, ale nie mam tu na myśli masaży z niespodzianka, w których specjalizuje się Tajlandia ani masaży z ekstra serwisem, o które nie trudno na Filipinach.
Umówiłem się na takowy w Cebu i okazało się, że był to najlepszy masaż, jaki kiedykolwiek miałem, chłopak wymiętolił mnie, wytargał, wypukał, wystukał, wytarmosił, porozciągał – wszystko na granicy bólu i przyjemności. Wieczorem czułem zakwasy na plecach i barkach i były to najprzyjemniejsze zakwasy, jakie kiedykolwiek odczuwałem.

Na Filipinach biały człowiek wywołuje respekt a Filipińczyk czy Filipinka w towarzystwie białego zniesmaczenie.
Robiąc zakupy w SM czułem jakby spotęgowane spojrzenia, w każdym sklepie uśmiechano się do mnie, sprzedawcy wstawali z krzeseł, gdy wchodziłem, stawali niemal na baczność a potem biegali koło mnie jakby od tego miało zależeć ich życie.

Wieczorem poszedłem na kolację z kolegą, który zdradził mi sekret, że prowadzając się ze mną w tym miejscu robi z siebie męską prostytutkę. Prawie każdy rzucał w jego stronę mniej lub bardziej pogardliwe spojrzenia a spotykani przypadkiem znajomi nie kryli lekkiego zażenowania widząc mnie u jego boku. Na szczęście on miał to gdzieś i na swój sposób kpił sobie z innych. Nawet w restauracji zapytano mnie, „co on zje?” nie zwracając się z tym pytaniem bezpośrednio do mojego gościa a gdy przyszło do płacenia, rachunek dostałem ja. Uśmiechnąłem się wtedy szeroko i wręczyłem go J. głośno oznajmiając, że to on płaci za mnie. Mina kelnera divy była bezcenna.

Dwie godziny promem od Cebu znajduje się wyspa Bohol. Jedno z tych miejsc na Filipinach, które najczęściej decydują się odwiedzić zarówno lokalni, jak i zagraniczni turyści. Wszystkich ich bez wyjątku przyciąga tam naturalne piękno okolicy, doskonała baza wypadowa do nurkowania czy snoreklingu oraz całkiem spory wybór miejsc, które można przy okazji zobaczyć. Wybrałem się tam w czwartkowy poranek, za 200 peso kupiłem bilet i niewygodne miejsce na promie, bo siedzenia okazały się bardzo wąskie – miejsca na czyjeś długie nogi mocno ograniczone. Płynąłem taki ściśnięty próbując nawet zasnąć zmęczony nocnym maratonem, ale ból kolan dawał mi się we znaki. Codziennie mnóstwo turystów przybywa do największego na wyspie miasta Tagbilaran skąd odbierają ich przewodnicy i wsadzają do vanów i autobusów, żeby obwozić ich po wszystkich atrakcjach wyspy. Jako że mam coś z królowej angielskiej i nie cierpię, kiedy ktoś ciągle wola siku, bo ma pęcherz wielkości orzeszka, jeszcze inny, że jest głodny, spóźnia się na zbiórkę, gubi telefon albo aparat, dzieci dra mordą albo grają w komputerowe gry wydające nieludzkie dźwięki wykupiłem sobie wycieczkę prywatną. Mój przewodnik nie ukrywał radości, bo oprowadzanie grup po wyspie to logistyczna udręka i wieczne ścigania się z innymi grupami. Poza tym podobało mi się, gdy nazywał mnie przy innych sir Peter.

Podczas lunchu ma statku na Loboc siedziałem obok chłopaka, który okazał się Szwajcarem pracującym od 1,5 roku w Szanghaju dla Jaeger Le-Coultre i uprawiający unikatowy zawód …zegarmistrza. Gdy wyszło na jaw, że mieszkam w Bernie i jestem szczęśliwym posiadaczem Tag Heuera z serii Monaco od razu rozmowa nabrała innego tonu, połowę czasu trwania przejażdżki po rzece przegadaliśmy o zegarkach, a następne o Szwajcarii i życiu expata w Chinach. Widać było po nim jak bardzo tęskni do domu i dawno niewidzianych miejsc, jak bardzo brakuje mu nart oraz serów, bo te osiągalne w Szanghaju mają bardzo ograniczony asortyment, pytał mnie o miejsca, bary, restauracje, czy nadal istnieją i o ceny po uwolnieniu kursu franka. Na koniec nawet wymieniliśmy się wizytówkami i nie wyczułem w tym geście przesadnej kurtuazji.

Sanktuarium motyli, dzięki atrakcjom miało najlepszy PR z jakim się spotkałem. Zwiedzałem podobną atrakcję w Kuala Lumpur, ale tylko tutaj wpadli na pomysł przezabawnych zdjęć z motylami w roli głównej: motyle na nosie, na głowie, motyle skrzydła uczepione do pleców, początkowo nie bawiło mnie że przewodnik robi ze mnie debila, każe mi pozować albo kładzie mi te wszystkie paskudztwa na różnych częściach ciała, ale jak zobaczyłem później zdjęcia to oniemiałem z zachwytu jak dzieciak.

Trawiaste garby, czyli Czekoladowe Wzgórza mieniły się odcieniami brązu, ale żeby dosięgnąć tego widoku musiałem najpierw pokonać ponad 240 schodów, przecisnąć się przez hordy turystów by w końcu dotrzeć do punktu widokowego, spocony i prawie bez tchu z rozdygotanymi jak galareta nogami.

Do Cebu dotarłem prawie o 20. gdy było już bardzo ciemno, żeby przypieczętować tak miło spędzony dzień zaprosiłem do siebie przypadkowo zapoznanego miłego i przystojnego kolegę z branży BPO i po dwóch rundach zawodów sportowych w szabelkowaniu zasnąłem jak kamień.

To coś ma wielkie oczy, długi ogon i jest wielkości pięści, brązowe, aksamitne futerko i nazywają to tarsier pod polską nazwą wyrak upiór. Oczy to coś ma tak duże jak mózg, żyje przede wszystkim w nocy, żywi się owadami i jest bardzo skoczne – może pokonywać nawet 6 metrów przemieszczając się z drzewa na drzewo, w dzień śpi, albo przynajmniej drzemie przytulone do gałęzi. Można je spotkać na filipińskiej wyspie Bohol. Takie cudaka jeszcze nie widziałem.

Gdyby ktoś wcześniej zapytał mnie, z czym kojarzy mi się miasto Cebu odpowiedziałbym, że z Ferdynandem Magellanem, który przypłynął w to miejsce na początku XVI wieku i którego w dwa tygodnie od przybycia tam zaciukali. Lapulapu, który tego dokonał doczekał się swojego pomnika, tytułu bohatera narodowego i nawet lokalna ryba nosi teraz jego nazwę.

Wśród zwiedzających pełno Chińczyków, Koreańczyków i Japończyków, wszyscy pstrykający bez opamiętania zdjęcia krzyżowi, stojącemu w niewielkiej rotundzie, obok kościoła, który przywiózł ze sobą Magellan, modlącym się wiernym i figurce Jezusa, którego tez niby przywiózł Magellan. W południe, kiedy temperatura sięgnęła zenitu zrobiło się nieznośnie gorąco, wilgotno i lepko od ulicznego kurzu, wysiadanie z klimatyzowanego auta by zwiedzać kolejne miejsca było udręką i wszyscy chodzili przecierając czoło chustką albo ręcznikiem.

W drodze do Oyster Baru zatrzymaliśmy się w chińskiej świątyni w lokalnym Beverly Hills.
Przemieszczając się między miastami dostrzega się głównie biedę i prowizorkę, potęgowaną przez regularnie pojawiające się tutaj tajfuny, a biały człowiek wciąż wywołuje zaciekawienie i respekt.

Cathay Pacific niemal nieodczuwalnie dotknął płyty lotniska Cebu potem kontrola sanitarna, imigracyjna, cłowa, odbiór bagażu i bramka bezpieczeństwa – standard. Mój kierowca spóźnił się zaledwie kwadrans, ale przez ten czas musiałem dzielnie odpierać zaczepki namolnych taksówkarzy. Tutejszy hotel Radisson jest monumentalny i dogodnie położony obok centrum handlowego SM Cebu City.
Prowincja Cebu ma 4 miliony mieszkańców a miasto robi wrażenie znacznie spokojniejszego i mniej zatłoczonego niż wielomilionowa Manila. Bardziej widać tylko biedę: całe rodziny gnieżdżące się w lichych chatkach, często bez wody, prądu czy sanitariatów. Troje czy czworo dzieci to tutaj standard, dzieci wychowuje ulica, na każdym kroku widać jak bawią się beztrosko na chodnikach albo prowizorycznych placach zabaw skleconych z opon, konarów drzew czy ulicznych hydrantów. Jadąc z lotniska natrafiamy na przepływającą rzekę, a w zasadzie śmierdzący ściek. Woda jest mętna, pływa w niej wszystko, co zbędne, zabudowa wkoło jest prowizoryczna. Pogoda wręcz wymarzona na zimę: 29 stopni i tylko trochę dokuczająca wilgotność.
Ray – mój lokalny przewodnik, gdy rano wszedł do hotelu wywołał niemałe poruszenie swoim damskim chodem, przewieszoną przez ramię torebką, miękkimi ruchami nadgarstków i burzą ufarbowanych i fachowo natapirowanych przez stylistkę włosów. Profesjonalnie nie mogłem mu jednak niczego zarzucić a że czuł się kobietą …taki był już jego urok.