saberblog

Ogólnie czas mija nam tutaj słodko pierdząco – błękitne morze, bezkresne plaże, skwar, szum palm taka nasza codzienność. Największy problem każdego dnia to którą część ciała wystawić do słońca i jaki rodzaj koktajli zamówić żeby nie zemdliło.
Uporczywe są jedynie komary czy inne karaluchopodobne chrabąszcze, które co wieczór urządzają sobie prawdziwą ucztę pastwiąc się nad naszymi ciałami. Oprócz nich w dużej ilości występują tu mięsiste ślimaki i zwinne jaszczurki widok których na ekranie włączonego telewizora nie jest niczym nadzwyczajnym. Jako że obaj z M jesteśmy normalni i boimy się robactwa oraz obślizgłych płazów zwykle na widok nieproszonego gościa z piskiem przykrywamy się kołdrami a w efekcie szybko zapadamy w sen.
Na przyhotelowej plaży przyuważyłem kilku atrakcyjnych tatuśków, którzy w towarzystwie swoich grubych żon i dzieci spędzają tutaj wakacje. Antyle może i nazywają się Małe, ale jak na moje oko siusiaki mają tu wielkie…

St. Maarten to jedna z niewielu wysp formalnie podzielonych pomiędzy dwa różne kraje i kultury – Francję i Holandię.
Część holenderska ma więcej z klimatu Antyli, francuska jest bardziej elegancka, wyrafinowana i uporządkowana, wszędzie można płacić euro i amerykańskimi dolarami choć czasami przelicznik wydaje się nie mieć reguły, łatwo rozmawia się tu po angielsku, holendersku lub francusku, gdzieniegdzie jest biednie i brudno, ale też mocno kolorowo niemal pstrokato, w sklepach oraz butikach widzieliśmy ubrania, których spodziewalibyśmy się raczej zobaczyć na eleganckiej Bahnhofstrasse w Zurychu.
Za to stan dróg pozostawia wiele do życzenia. Naciągnąłem M na wypożyczenie auta, które prowadził on podczas gdy ja na miejscu dla pasażera siedziałem niemal przez cały czas z duszą na ramieniu. Nie mieliśmy problemów że znalezieniem miejsc które, chcieliśmy zobaczyć za to bardziej ze znalezieniem miejsca do parkowania. Pracownik Hertza ostrzegał nas przez pozostawianiem czegokolwiek wartościowego w aucie bo włamania do wypożyczonych aut jest tutaj niechlubną codziennością.
Perła Oceanu – jest niezwykłą mieszanką osób, różnych narodowości, języków, kultur i religii.
Akwen St. Martin i wysp przyległych do St. Barths i Anquilla należy do najciekawszych na Karaibach – szerokim łukiem ciągną się one wzdłuż Oceanu, którego wody mienią się wszystkimi odcieniami turkusu, błękitu i granatu, z licznymi przepięknymi plażami, gdzie piasek jest niemal śnieżnobiały.

Odprawienie się na lot American Airlines nie było czynnością najprostszą, musieliśmy stanąć w trzech różnych kolejkach, do końca nie rozumiejąc czemu i czy za bagaż musimy płacić dodatkowo czy nie, nim weszliśmy na pokład samolotu zahaczyliśmy o duty free i dopiero zaopatrzeni w butelkę Moët Chandon wsiedliśmy do samolotu do Phlipsburga.
St. Maarten z okna samolotu prezentowało się barwnie i egzotycznie. Strach człowieka może oblecieć na widok długości pasa do lądowania, który wydaje się być niewystarczający i faktu, że kilkuset tonowy Boeing ląduje 10-15m metrów nad głowami plażowiczów. Po wyjściu z terminalu przylotów od razu poczuliśmy się wspaniale: słońce grzało mocno i było parno – 36°C. Prawie godzinę zajęło nam dotarcie do hotelu położonego w Anse Marcel we francuskiej części wyspy.

Malowniczo położony wśród zielonych i stromych wzgórz, nad piękną zatoką z białym drobnym piaskiem, pełen egzotycznych palm krzewów, kwiatów, przytulny, bardzo zadbany, czysty i najważniejsze – praktycznie bez gości. Dostaliśmy nasz upatrzony w katalogu suit tuż przy hotelowej marinie w miejscu, które śmiało nazwać można kwintesencją określenia ”oaza spokoju”. Siedząc na tarasie można usłyszeć wyłącznie własne myśli.