saberblog

Wszyscy wokoło powtarzają, że trafiliśmy z pogodą, że tak słoneczne dni jak dziś zdarzają się tutaj niezmiennie rzadko, że zazwyczaj jej pochmurnie lub pada, że doskonale wbiliśmy się z pogodą i mamy dużo szczęścia.

Coś w tym jest, choć jeszcze wczoraj w Blue Lagoon pogoda nie zapowiadała się tak dobrze. K. dotarli do Radissona wcześnie rano, nie chcieliśmy niczego intensywnego dlatego wyjazd do laguny wydal się nam optymalnym rozwiązaniem. Pierwsze wrażenie po wejściu na teren kompleksu nie było zbyt pozytywne. W męskiej szatni panował niesamowity syf, pomieszczenie wyglądało obskurnie, podłoga cała oświniona błotem, zdezelowane szafki, kiła i mogiła. Z lekkim obrzydzeniem przebrałem się w spodenki i wyszedłem na korytarz zaczekać na K. Laguna robiła za to niesamowite wrażenie, woda była bardzo ciepła, nie przeszkadzały nam nawet tłumy ludzi rozkoszujących się miejscem. W kilku miejscach rozlokowane byli bary, w których można było zamawia wino na lampki bez konieczności wychodzenia z wody.

Nazajutrz pojechaliśmy zwiedzać południową część wyspy, naszym celem była laguna lodowcowa Jökulsarlon powstała z wody z topniejącego lodowca Vatnajoekull, prawdziwa perła Islandii. Laguna pełna ogromnych brył lodu i jedno z najpopularniejszych miejsc na wyspie, które przyciąga wyjątkowymi krajobrazami. Pobliska czarna plaża bywa określana jako “diamentową” ponieważ leżą na niej krystaliczne bryły lodu regularnie obmywane przez północny Atlantyk. Skrzą się w słońcu i wyglądają dosłownie tak jakby ktoś rozsypał worek drogich kamieni. Nim tam dotarliśmy czekało nas 6 godzin pięknych widoków ponieważ droga nie jest jedną z tych nudnych tras. Przez cały czas towarzyszyła nam zniewalająca sceneria, między innymi wodospady Seljalandsfoss i Skógafoss, czarna plaża Reynisfjara, lodowiec Mýrdalsjökull i osławiony wulkan Eyjafjallajökull, przez który nie spałem 3 dni bo sparaliżował ruch lotniczy na kilku kontynentach.

W samej stolicy Islandii niewiele jest do oglądania, parę ulic pełnych sklepów z pamiątkami, odzieżą, dużo restauracji i barów. Alkohol mega drogi ale do tego zdążyłem przyzwyczaić się w Skandynawii. W kilka godzin obszedłem centrum, odwiedziłem katedrę, poza ścisłym centrum miasto wydawało się wyludnione i puste: bloki, pojedyncze domy, kilka aut, nie widać było za to ludzi, jakby wszyscy gdzieś zniknęli. Miejsce żyjące sennym wyspiarskim rytmem. Opinie które słyszałem były więc prawdziwie, niewiele osób przyjeżdża odwiedzać to miasto, większość udaje się podziwiać dziką przyrodę Północy i inne kosmiczne krajobrazy wyspy tyle tylko że stolica jest pierwszym punktem każdej takiej wyprawy. Islandczycy sprawiają wrażenie wyluzowanych, wieczorami ulice pełne są młodzieży przechadzających się z baru do baru. Żeby w ogóle móc zasnąć muszę zasuwać kotary bo takowej nocy o tej porze roki tutaj brak.

Pierwszego wieczoru niemal nie straciłem  zębów od masywnego piercingu, ale to już zupełnie inna historia.

Dość trudno opisuje się wspominania z wyjazdu, który miał miejsce kilka lat temu. Dzisiaj przeglądając stare notki zorientowałem się, że brakuje tamtych wspomnień, które przecież wciąż są bardzo żywe więc dlaczego by teraz tego nie nadrobić? Wyjazd do Islandię padł podczas rozmowy telefonicznej z K. Nie pamiętam czy byłem wtedy w Tibilisi czy gdzieś indziej, pamiętam że było ciepło, świeciło słońce i że propozycja wyszła od niej. Planowała polecieć tam sama a w międzyczasie szukała chętnej osoby który by jej towarzyszyła. Sprawdziłem bilety i Icelanader miał akurat połączenia z Zurichu, Radisson oferował pokoje za punkty więc bardzo szybko podjąłem ostateczną decyzję. K leciała wtedy chyba z Glasgow albo z Londynu, w każdym bądź razie przyleciała dzień po mnie. M. o wszystkim wiedział i wraz ze mną cieszył się na tej wyjazd. Sam nie lubi zimna, lodu i niskich temperatur dlatego taki wyjazd nie był dla niego w ogóle atrakcyjny.

Poleciałem bezpośrednio z Zurichu, K zadbała o wynalezienie nam lokalnych wycieczka a ja wziąłem na siebie hotel, poszło na to z pół miliona punktów, ale wtedy miałem ich chyba z dwa więc wydałem je lekką ręką. Stare dobre czasy pomyślałem sobie teraz, platynowe karty i  najwyższe statusy w największych sieciach hotelowych.

Lot trwał długo, serwowano paskudne jedzenie, ucieszyłem się kiedy wreszcie wylądowaliśmy na lotnisku w Rejkiaviku. Do centrum pojechałem taksówką albo shuttle busem, nie pamietam dokładnie. Pamietam za to, że hotel wyglądał lepiej niż na zdjęciach, w samym centrum, w pięknej kamienicy, pokój który dostałem robił niesamowite wrażenie. Jeszcze tego samego dnia poszedłem przejść się po centrum stolicy zobaczyć czym turyści fascynują się wybierając Islandię na swój cel podróży.